De lezersbrieven! Over institutioneel vs. palingpopulistisch Nederland, klimaatverandering, surveillance van kinderen, generaal Winkelman, de ‘enclave’ Rozendaal, Defend Netherlands en de weldoorvoede strijders van Hamas.
Woensdag publiceerde de World Meteorological Organisation nieuwe meetresultaten, waaruit bleek dat het CO2-gehalte in de atmosfeer nog nooit meer is toegenomen dan in het afgelopen jaar. En dat terwijl we al decennia weten dat het CO2-gehalte juist omlaag moet, om de catastrofale gevolgen van klimaatverandering tegen te gaan. Maar gelukkig is er niet alleen maar slecht nieuws. Het aantal asielzoekers dat naar Nederland is gekomen, is afgelopen jaar fors gedaald, dankzij het afzetten van dictator en Poetin-vazal Assad.
In zijn column gaat René Cuperus in op een vermeende kloof tussen het ‘institutionele, theoretisch opgeleide’ en het ‘palingpopulistische’ Nederland. Hierbij ziet hij de standpunten van beide groepen als gelijkwaardig en legitiem. Dat zijn ze echter niet. De klimaatcrisis, waar ‘institutioneel’ Nederland zich zorgen over maakt, is een echte crisis, die nog steeds elk jaar erger wordt. De asielcrisis, waar de palingpopulisten zo bang voor zijn, is dat niet. Die asielcrisis is een angstsprookje, dat gevoed wordt door desinformatie die inspeelt op onderbuikgevoelens.
Het is gevaarlijk om deze standpunten als gelijkwaardig te beschouwen. Politiek moet gebaseerd zijn op de echte wereld. Beleid maken op basis van sprookjes en desinformatie leidt uiteindelijk alleen maar tot teleurstelling of erger.
Lennart Quispel, Grave
Drie zorgelijke items op nu.nl berichtten de afgelopen dagen over het bereikte kantelpunt waarbij koraalriffen massaal afsterven, bossen die meer CO2 uitstoten dan opnemen en bossen en bodems die (letterlijk) in zwaar weer verkeren.
Waarom lees ik hier niets over in de Volkskrant? Heeft het giftige virus van complete ontkenning hier ook al toegeslagen?
Marlies Bos, Bennekom
Met aandacht en afgrijzen heb ik het opiniestuk gelezen van Nadia Benaissa van Bits of Freedom over overheidssurveillance van kinderen. Misselijkmakend. Het omschrijft precies mijn angst. Dit zie ik al een tijd om me heen gebeuren, ook in het sociaal domein.
De systemen, de algoritmen zijn leidend en staan niet ten dienste van de samenleving. Het werkt naast stigmatiserend ook polariserend. Zeer zorgwekkend dat de (gemeentelijke) overheid steeds verder afstaat van oprechte aandacht voor haar inwoners.
Bits of Freedom mag luid en duidelijk van zich laten horen. Als die algoritmen en systemen in verkeerde handen komen, is het leed nog erger dan het nu al is. Jacqueline Bakker, Veenendaal
Dank, Jarl van der Ploeg, voor je uitstekende column over fascisme en beschaving. Bij het noemen van essayist Umberto Eco miste ik, als antifascist, de titel van zijn kleine, glasheldere boekje Hoe herken ik een fascist. Hopelijk benutten veel mensen de tijd die ons nog rest tot 29 oktober om het even te lezen.
Anjo Brombacher, Barsingerhorn
Max Pam schrijft in zijn column dat generaal Winkelman, opperbevelhebber van het Nederlandse leger in de meidagen van 1940, ‘in Wassenaar moest worden wakker geschud met de mededeling dat de slag om de Grebbeberg was begonnen’. Dat doet noch aan de waarheid, noch aan de generaal recht. Hij wist op de avond van 9 mei dat de Duitse aanval ophanden was, was tot middernacht op zijn Haagse hoofdkwartier bezig geweest de nodige maatregelen te nemen en was toen thuis in Wassenaar gaan slapen, met een directe telefoonverbinding naast zijn bed.
Hij werd een paar uur later gewekt door het vurende luchtafweergeschut. Dat hij niet, zoals afgesproken, door zijn stafofficier werd wakker gebeld en dat zijn militaire chauffeur te laat kwam zodat zijn buurman hem een lift naar Den Haag moest geven, is wel weer Nederlands-kneuterig. Maar dat kon Winkelman niet helpen. Overigens begonnen de gevechten bij de Grebbeberg pas een dag later.
Evert van Ginkel, Leiden
Graag zou ik willen reageren op het opiniestuk met de kop ‘De natuur is onze belangrijkste bondgenoot in de strijd tegen klimaatverandering’. Mooi om te lezen dat vanuit delen van de maatschappij, de wetenschap en het bedrijfsleven een visie op de toekomst van de natuur wordt gepresenteerd.
Dat zulke allianties ontstaan is hoopvol. De opvatting over de rol van de politiek stelt echter teleur. De auteurs stellen dat natuurthema’s onnodig politiek worden gemaakt, terwijl die natuurlijk hartstikke politiek zijn.
Politiek is niet bedoeld om te verbinden, maar om verschil te organiseren. Ze biedt ruimte waarin maatschappelijke strijd en conflict tot uiting kunnen komen. Juist dát maakt vreedzaam samenleven mogelijk. De toekomst van de natuur is dan ook niet gebaat bij de technocratische hang naar consensus die in het stuk doorklinkt. De manier waarop we natuur zien, beschermen of gebruiken, is immers een politieke kwestie. Door de politiek weg te zetten als hinderpaal miskennen de auteurs dat we het fundamenteel oneens mogen zijn over wat natuur voor ons betekent.
Als we verschillen bij voorbaat gladstrijken, verliezen we de democratische strijd die nodig is om te bepalen hoe we met de natuur willen samenleven. Natuur is niet iets wat ons verbindt buiten de politiek om, maar iets wat ons uitdaagt binnen de politiek zelf. Zo zou de natuur weleens gebaat kunnen zijn bij meer politiek.
Robin Hill, Rotterdam
In het interview met Jimmy Dijk wordt over Rozendaal gesproken als een (rijke) ‘enclave’. Het is echter naar de betekenis een dorp, en mijn buren zijn Oekraïners.
George Homminga, Rozendaal
In haar column beschrijft Harriët Duurvoort haar gevoelens over het opgroeien en leven in het Nederland van toen en nu, als Surinaams-Nederlandse. Een ontroerend en helaas herkenbaar relaas over opgroeien, leven en werk en de moeilijkheden daarbij voor haar als Surinaamse in Nederland. Ze denkt aan teruggaan naar haar roots, in Suriname.
Hoewel ik als geboren en getogen witte Nederlander met zeker vijf vinkjes wat eenvoudiger in het leven sta na 72 levensjaren, snap ik haar helemaal. De publieke ruimte is ver-Wilderst, tot op het bot. Mijn oproep aan Harriët zou zijn: als je gaat, mag ik dan met je mee?
Aloys Oostrik, Wageningen
Gaat het bij het ‘boerkaverbod’ nu om het verbieden van gezichtsbedekkende kleding in de openbare ruimte in het algemeen, of alleen om het verbieden van boerka’s? De eerste maatregel lijkt me een prima idee, want op dit moment dragen alle kwaadwillende activisten mondkapjes, grote capuchons en andere gezichtsbedekkende zaken als ze politiebusjes in de fik steken of overheidsgebouwen bekladden of vernielen. Dat maak je dan in één keer strafbaar en door beeldherkenning zijn daders veel makkelijker te identificeren.
Gaat het alleen om het verbieden van boerka’s, dan lijkt me dat artikel 1 van de Grondwet in het gedrang komt, namelijk gelijke behandeling in gelijke gevallen voor alle Nederlandse burgers. Noem dit daarom ook niet een boerkaverbod, maar een gezichtsbedekkingsverbod.
Margriet van Eck Poppe, Alkmaar
Minder hooligans bij voetbalwedstrijden, lees ik in de media? Ze hebben hun werkterrein verlegd. Dus per saldo blijft er evenveel of meer onaangepast gedrag.
Letta Karskens, Breda
Tja... Als dat in het Engels moet, hebben de betogers , zo te zien, de strijd al voor de helft verloren.
Albert Nijdam, Voorhout
Fascisten hebben, net als de NSB destijds zonder meerderheid in het parlement, nog altijd een bezetter nodig om hun deportatiefantasieën te realiseren, zo legt Nadia Ezzeroili uit in haar column. Zo had ik er nog niet naar gekeken, maar het verklaart wel de positieve houding van sommige partijen jegens Rusland.
Hans Overduin, Den Haag
Langzamerhand steeds meer aandacht in de Volkskrant voor de rampzalige toestand in Soedan. Eindelijk! Dank daarvoor.
Dan Hamas. Ik zag weldoorvoede leden/strijders/moordenaars van Hamas op de vele beelden van de afgelopen dagen. Het is duidelijk waar het weinige voedsel in Gaza terecht is gekomen. Ook logisch, want het herstellen van de orde, een eufemisme voor het afslachten van (politieke) tegenstanders, vergt heel wat energie, dus er moet goed worden gegeten. Ik heb gelukkig niet voor niets het nodige aan het Rode Kruis gegeven.
Peter Kemper, Almere
Bureau Clara Wichmann betoogt dat de SGP buiten de lijntjes kleurt. De partij behandelt niet allen die zich op ons grondgebied bevinden gelijk. Nu kun je de SGP zien als een stukje immaterieel cultureel erfgoed. Slavernijverleden, VOC-mentaliteit... en de SGP. Alleen, de SGP functioneert nog steeds, in tegenstelling tot de Vereenigde Oost-Indische Compagnie.
Dus een spade dieper. In hoeverre is het acceptabel dat partijen ideeën uitdragen die strijdig zijn met de Grondwet? Welnu: de vrijheid van meningsuiting staat iedereen toe verwerpelijke meningen te uiten. Het zou raar zijn dit recht te ontzeggen aan een politieke partij die duidelijk een groep Nederlanders vertegenwoordigt.
Een wet moet inderdaad nagevolgd worden. De overheid moet zich uiteraard aan de Grondwet houden. Toestanden zoals de toeslagenaffaire zijn onacceptabel.
Maar die plicht geldt niet voor politieke partijen met ongrondwettelijke ideeën. Politieke partijen zijn er omdat ze de wetten of zelfs de Grondwet willen veranderen. Dat moeten ze kunnen uiten, net zo goed als anderen mogen uiten dat ze een idee verwerpelijk vinden. Bij dezen: ik vind de ideeën van de SGP extreemrechts, seksistisch en dus verwerpelijk.
Het is hier overigens uitermate relevant dat de nummer twee van de kandidatenlijst van GroenLinks-PvdA een vrouw is, Esmah Lahlah. Het passief kiesrecht van vrouwen, ook van moslima’s, functioneert dus.
Ik zou willen dat de binnen hun partij gediscrimineerde SGP-vrouwen op haar stemmen, of op een andere vrouw. Ideeën bestrijd je met ideeën. En met je stem. Niet met boetes en verboden.
Rinus Scheele, De Bilt
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant