Planeetvriendelijke kleding, gemaakt van ongebruikelijk materiaal. Ontwerper in spe Myrthe van Adelsbergen zag mogelijkheden in de afgevallen haren van haar eigen Duitse herder. ‘Ik wilde de grenzen verkennen van wat als mode kan worden gezien.’
is schrijver en illustrator. Voor Volkskrant Magazine schrijft ze over duurzame producten.
Stel dat de wereld zou eindigen en we helemaal opnieuw konden beginnen, zouden we dan dezelfde materialen voor onze kleding kiezen? Of zouden we met de kennis van nu kiezen voor minder voor de hand liggende materialen, die beter zijn voor de planeet?
Ontwerper in spe Myrthe van Adelsbergen kreeg deze vragen een jaar geleden voorgelegd bij haar studie modeontwerp aan het Fashion Design Institut in Düsseldorf.
De opdracht was een outfit te maken van materiaal dat nog niet als kledingmateriaal wordt gezien. De 18-jarige Van Adelsbergen besloot dat ze iets wilde maken van materiaal dat men normaal gesproken weggooit. ‘Ik wilde de grenzen verkennen van wat als mode kan worden gezien en tegelijkertijd wilde ik het persoonlijk en dichtbij houden. Ik was net in Düsseldorf gaan wonen voor mijn studie en miste onze herdershond Jäger, die nog thuis bij mijn ouders woont. Ik stelde me voor hoe gaaf het zou zijn als ik iets kon maken van hondenhaar.’
Jäger, met zijn lange steile haren, werd flink uitgeborsteld. Om de voorraad aan te vullen toog Van Adelsbergen naar een aantal hondentrimsalons. Ze koos het haar van tien hondenrassen met diverse haarstructuren en kleuren, zo donker mogelijk, voor het kleurcontrast met de lichte haren van de herder. Niet alle soorten waren geschikt. De krullen van een poedel, bijvoorbeeld, bleken lastig te verwerken.
De eerste uitdaging in het proces was de geur van de hondenharen. Van Adelsbergen: ‘Eindeloos heb ik de haren gewassen met verschillende soorten zeep, maar het bleef stinken. Uiteindelijk bleek alleen azijn de lucht te kunnen neutraliseren.’
Om de haren te kunnen verwerken tot een werkbaar weefsel, doorliep Van Adelsbergen een vergelijkbaar werkproces als voor schapenwol, waarbij ze de hulp inschakelde van een professioneel wolvilter. Van Adelsbergen leerde te werken met een kaarde, een mechanisch apparaat met borstels waarop metalen pinnen zitten. Hiermee werden de haren geprepareerd voor de volgende stap, het vilten.
Van Adelsbergen viltte meerdere lapjes. ‘Elk stukje zag er anders uit. Door zeepsoorten af te wisselen ontstonden variaties in de pigmenten. Die stukken heb ik als een soort puzzel in elkaar gezet en verstevigd met tule aan de achterzijde.’
In horizontale banen van zwart garen naaide Van Adelsbergen de tule vast aan het vilt. Toen ze er verticale banen aan toevoegde, ontstond een tartanpatroon. Van Adelsbergen besloot haar design hierop te baseren. ‘Ik zag ineens een Schots setje voor me, met een minirok, een jasje met een kraag en een regenhoedje. Daarnaast wilde ik ook iets doen met het hondenlijf. Zo koos ik ervoor het jasje niet getailleerd te maken, want een hondenlijf is ook recht. In de jas kan je het lichaam van de hond terugzien, met de knopen als halsband en de mouwen die in de verte lijken op oren.’
Van Adelsbergen werkte ruim 250 uur aan de outfit, die ze de naam Fetch gaf. ‘Dat verwijst naar de hond die een stok ophaalt, en het vangen van iemands aandacht.’ Het Engelse bijvoeglijk naamwoord fetching betekent zoveel als aantrekkelijk, bekoorlijk.
De haren van Jäger pikt ze er nog steeds zo uit. Dat het gelukt is om een ongebruikelijk materiaal om te zetten in draagbaar design, heeft haar enthousiast gemaakt om ermee door te gaan. Van Adelsbergen: ‘Ik zou het vet vinden als mensen te weten komen dat het bestaat: een outfit gemaakt van hondenhaar. Deze set stelt vragen over afval, duurzaamheid en schoonheid.’
Voor nu bevindt de outfit zich nog in de experimentele fase. Van Adelsbergen: ‘Ik zie het als kunst; het is innoverend en nieuw, en alleen nog een prototype. Ik heb het door meerdere mensen laten dragen. Voor de winter zou het best draagbaar zijn, want het is hartstikke warm. Ik hoop dat de industrie het gaat oppikken en dat ik zo kan bijdragen aan iets nieuws, wat ook nog eens totaal planeetvriendelijk is.’
Nog een puntje van zorg: tijdens het dragen verhaart de outfit. Maar is dat nou niet net de charme van hondenhaar?
Het betere spul is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin de duurzamere keuzes worden besproken op het gebied van design, beauty en mode.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant