Paul ‘Ace’ Frehley bepaalde met zijn ‘monster plod’ het geluid van Kiss, maar stapte twee keer op omdat de band volgens hem afdreef van waar het Frehley om te doen was: gewoon rocken. Donderdag overleed hij na een noodlottige val.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
In zijn autobiografie No Regrets (2011) draait Paul ‘Ace’ Frehley er niet omheen: hij was de zuipschuit en snuifkampioen van Kiss. Bassist Gene Simmons was geheelonthouder, zanger Paul Stanley een gematigd innemer. Frehley hoefde alleen drummer Peter Criss te ‘verslaan’ – en dat lukte hem. Het had zijn dood kunnen worden.
Zo beschouwd is Frehley op extra tragische wijze overleden, op 74-jarige leeftijd, als eerste originele Kiss-lid. Hij was al bijna twee decennia ‘clean and sober’ en lekker bezig als muzikant, toen hij eind september hard op zijn hoofd viel in zijn thuisstudio. De bloeding is hem donderdag fataal geworden.
Frehley, gitaargek uit The Bronx, behoorde vanaf 1973 tot de eerste bezetting van de immens succesvolle New Yorkse hardrockband met de geschminkte gezichten. Frehley was ‘The Spaceman’, ‘Space Ace’, de man met de grote zilverkleurige stervormen rond zijn ogen.
Het gaf zijn aanblik iets zachts, iets afwezigs. Ace sprak bij voorkeur via zijn onafscheidelijke Gibson Les Paul. Die kon rook uitstoten en in de fik vliegen, maar wie goed luisterde, hoorde de beste muzikant van Kiss. Zijn sound kreeg een eigen naam: ‘the monster plod’, zware riffs, net iets achter de tel. Zijn spel op het klassieke live-album Alive (1975) inspireerde talloze rockgitaristen.
Frehley zong regelmatig in Kiss, soms als leadzanger. Songs schreef hij aanvankelijk niet veel. Het werden er meer nadat de Kiss-leden in 1978 alle vier een eigen soloalbum hadden uitgebracht. Dat van Frehley was het beste, succesvolste en ook het meest no-nonsense: Kiss-hardrock zonder poespas. New York Groove werd een dikke solohit.
Juist toen hij na 1978 meer songs ging bijdragen (zoals Hard Times en Save Your Love aan het album Dynasty in 1979) kreeg hij moeite met de muzikale koers van Kiss: disco-invloeden, ‘concepten’, hij wilde er weinig van weten. In 1982 stapte hij op, terwijl er een contract ter waarde van 15 miljoen dollar voor hem klaarlag.
Hij bouwde de productiefste solocarrière van alle originele Kiss-leden op, zowel onder zijn eigen naam als met zijn aanvankelijk vrij succesvolle band Frehley’s Comet.
In 1995 verschenen Frehley en Peter Criss verrassend als gasten ten tonele toen het gewijzigde en inmiddels schminkloze Kiss een akoestisch optreden gaf in de Unplugged-reeks van MTV. Een jaar later begon een reünietournee in de originele, beschilderde succesbezetting, maar op het album Psycho Circus (1998) voelde Frehley zich gepasseerd en was hij weinig te horen.
Hij rondde in 2001 de grote ‘Farewell Tour’ van Kiss af en stapte er opnieuw uit, nu definitief, ook toen Kiss al in 2003 besloot om toch verder te gaan, waarbij de nieuwe gitarist Tommy Thayer de karakteristieke ‘Spaceman’-beschildering van Frehley ging voeren.
Vooral met Gene Simmons maakte Frehley daarna vaak openlijk ruzie. Simmons beweerde dat Frehley was ontslagen wegens zijn verslavingen. Onzin, riposteerde die, hij was zelf opgestapt.
Ze legden het bij, schreven samen twee songs voor Frehleys album Spaceman (2018) en speelden nog één keer samen tijdens de ‘Kiss Kruise’ in oktober 2018, maar in 2019 herhaalde Simmons zijn ontslagverhaal en beet Frehley getergd terug: ‘Ik stapte vrijwillig op omdat Paul en jij onbetrouwbare controlfreaks zijn, onmogelijk om mee te werken!’
Desondanks was Frehley, die aan vaderskant Nederlands bloed had, de laatste jaren afgekickt, gelukkig en actief: in 2024 verscheen nog een soloalbum (10,000 Volts) en voor dit najaar stond een solotournee gepland. Ace wilde gewoon rocken, tot het einde.
Source: Volkskrant