Home

Jan is met pensioen maar brengt nog elke week koeken mee naar de lunch

Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: Royal Flora Holland.

Jan (links) en Edwin (rechts) lunchen bij Royal Flora Holland.

We waren te laat. Teammanager Naomi Pot (25) begroet ons om half acht ’s ochtends met een kille: „Goedemorgen, kan gebeuren.” Zij staat elke dag om half vier op. Net als de meeste medewerkers van Royal Flora Holland in Aalsmeer, de grootste internationale sierteeltmarktplaats ter wereld.

Bedrijfskantine

Naam bedrijf: Royal Flora HollandBranche: SierteeltLocatie: AalsmeerAantal werknemers: +/- 4.000 medewerkersOmzet: 5.4 miljoenKosten lunch: Lunch voor eigen kosten, gratis koffie en thee

In een geel veiligheidsvest begeleidt Naomi ons via de toeristeningang het gigantische gebouw in. Het ruikt naar lelies en rozen. „Dit is een van de grootste gebouwen van Europa, het is tien minuten lopen naar de kantine”, zegt Naomi terwijl we de trap op draven.

We komen uit op een oneindig zwevend looppad dat een paar meter boven ‘De vloer met de handel’ hangt. Onder ons krioelt het van de medewerkers op zoevende karretjes. „Hoppa!” zegt een vrouw met een headset en kort gebleekt haar, als ze haar elektrotrekker koppelt aan een stapelwagen vol bloemen, waarna ze wegscheurt. Op een digitaal informatiebord staat: „Veiligheidsthema van de week: duidelijk richting aangeven met je arm.”

„Vandaag hebben we 8.765 stapelwagens op de vloer”, zegt Naomi. „Elke wagen heeft drie verdiepingen, daar passen gemiddeld twaalf fusten op, dus ga maar na.” Ik had na de Cito-toets gehoopt nooit meer dit soort rekensommen tegen te komen en zeg niks. „Niet elke verdieping zit vol, vandaag draaien we 55.000 transacties„, verlost Naomi ons na een stilte. Een ‘fust’ blijkt een gele plastic bak met bloemen en water te zijn. Ze brengt ons naar een van de drie kantines waar werknemers tussen acht en negen in shifts van twintig minuten pauzeren.

Een schoolbel gaat, de sobere kantine stroomt vol. De 51-jarige Mokesh Nalakeen zit in zijn eentje aan een hoge tafel. Hij eet een door zijn vrouw gemaakte Indiase roti met gesmolten chocolade en drinkt een cappuccino uit de automaat. „Voor het werk eet ik wat gedroogd fruit met een kop thee.” In India voetbalde hij op hoog niveau, hier doet hij mee aan de badmintoncompetitie in de sporthal van Aalsmeer.

De bel klinkt, een nieuwe lading oranje hesjes komt de kantine in. De Bulgaars-Portugese Yana Naidenov en Braziliaanse Rafaella Araújo werken als verdelers op de elektrotrekkers. „Ik ben beeldend kunstenaar en aan het promoveren”, zegt Yana. „Doordat ik hier zo vroeg ben, kan ik in de middag aan mijn proefschrift werken.” In de bus naar werk, rond vier uur, eet ze meestal yoghurt. „Dus of dit ontbijt is of lunch weet ik niet zo goed”, zegt ze wijzend naar haar boterham met kaas.

De bel gaat, de derde keer. Jan, een verzorgde man met leren loafers en een versleten Vomar-tas komt de kantine in. Jan is 73 en wil niet met zijn achternaam in de krant: „Als je een mooie foto van mij wil, kan je op het hoofbureau van de politie in Amsterdam gaan kijken.” Ondanks zijn pensioen komt Jan elke vrijdag naar de loods. Koffiedrinken met zijn vrienden.

Aan een grote vierkante tafel zitten vijf goedlachse mannen. „Jan heeft hier nooit echt gewerkt, hij was gewoon aanwezig. Aanwezigheidspremie opstrijken noemen we dat”, buldert collega Edwin terwijl hij drie staafjes creamer en drie staafjes suiker oplost in één kartonnen koffiebeker. Edwin: „We moeten een beetje wakker blijven hè.”

Uit de rode plastic tas van Jan komen enkel verpakte suikerwafels. Hij schuift naar elke maat een koek. „Moet jij een koek?” Wij krijgen ook een koek.

Edwin: „Hé Ton, jij had van de week een douche toch?” Ton: „Ja, ik had alleen de shampoo niet bij me”. Ton legt uit dat „sommige debielen” de fusten te vol met water doen. „Als je ‘m dan van de derde verdieping moet tillen, sta je te douchen.” De bel gaat voor het laatst, met veel lawaai vertrekken de mannen. Jan blijft achter. „Negentig procent van de mensen hier heeft niks met bloemen, en toch hebben we het gezellig”, zegt Jan. Hij staat nog steeds elke dag om vier uur op: „Dat krijg je er nooit meer uit.”

NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief NRC Eten & Gezondheid

De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven

Source: NRC

Previous

Next