Progressieve Amerikanen slagen er niet in de antidemocratische plannen van Donald Trump effectief te bestrijden. Vaak blijven ze steken in holle woorden, ziet correspondent Maral Noshad Sharifi in New York. ‘Je moet alles doen wat je kan.’
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze woont in New York.
Vanaf het balkon van de Hammerstein Ballroom kijk ik uit over honderden grijze koppen. Hun blik is gericht op het podium, waar de ene na de andere ster van nieuwszender MSNBC verschijnt. Fans vanuit de hele VS komen naar New York om bij dit ‘live event’ hun favoriete progressieve nieuwslezer of talkshowhost in het echt te zien. Een ticket kost meer dan honderd dollar.
Een vriendin met vrijkaartjes heeft mij meegenomen. Ik ben benieuwd hoe mensen praten en denken over Trumps aanvallen op de democratie. Wat is hun tegenaanval? Is er verzet in de maak?
‘Wat kunnen we doen om de democratie te redden?’, vraagt een bezoeker. Op het podium zit Rachel Maddow, het bekendste gezicht van de zender. Ze heeft al 17 jaar een eigen show. ‘Dat is een goede vraag’, antwoordt Maddow.
Daar heeft ze wel over nagedacht. Toch?
Bij progressieve vrienden in New York proef ik steeds meer verslagenheid. Een deel van hen, zo lijkt, heeft de democratie al opgegeven. Zij hebben zich tijdens de George Floyd-protesten in 2020 uitgesproken tegen de Trump-regering. Ze gingen destijds de straten op. Maar Trump kwam alleen maar sterker terug. Wat heeft protesteren nog voor zin, denken zij.
Anderen willen het nieuws helemaal niet meer volgen. Ze willen het land verlaten. Als ik sommige Amerikanen mag geloven, komt er binnenkort een vluchtelingenstroom op gang richting Europa en Canada.
Nog nooit hebben Democraten en Republikeinen zo tegenover elkaar gestaan als nu. ‘We moeten vechten tegen de interne vijand’, zei Trump een paar weken geleden tijdens een militaire top. Hij doelde op progressieven. Op vliegvelden worden inmiddels video’s getoond van Kristi Noem, de minister van Binnenlandse Veiligheid, die aan reizigers vertelt dat de lange rij waar ze in staan de schuld van de Democraten is.
Het opvallende aan de Amerikaanse uitholling van de democratie is dat er zo weinig verzet is. Op zaterdag vinden er door heel het land No Kings-protesten plaats tegen de regering. Maar die trekken niet zoveel mensen als tijdens Trumps eerste termijn, toen hij aanzienlijk milder was.
‘Je moet het allemáál doen’, antwoordt Maddow op de vraag van de bezoeker uit de zaal. ‘Je moet alles doen wat je kan.’ Dat herhaalt ze een paar keer, totdat het eigenlijk niets meer betekent.
Wat opvalt aan de Republikeinen is hoe uitgekiend hun plannen zijn. Hun aanvallen op universiteiten, media, musea, wetenschappers, pro-Palestijnse activisten, waakhonden die burgers dienen te beschermen, immigranten, transpersonen, juristen, politieke tegenstanders, klimaatactivisten, komieken – ik zou de lijst tot het einde van deze column kunnen aanvullen. De plannen zijn grotendeels van tevoren aangekondigd. Hier bouwen rechtsconservatieven al decennia aan.
Maar wat stelt links er tegenover?
Sommige progressieve sites adviseren Amerikanen om het nieuws te blijven volgen, hoe zwaar dat ook kan zijn. Om met mensen in gesprek te blijven. ‘Build community’, hoor je veel. Probeer op klein niveau in contact te blijven nu mensen uit elkaar worden gedreven door politici. Het klinkt allemaal aardig, maar zet het zoden aan de dijk?
Een vriendin die voor een politieke non-profit werkt, vertelt dat er inmiddels aan een progressief antwoord op Project 2025 wordt gewerkt, het rechtsconservatieve draaiboek dat nu wordt uitgerold. Rechts lijkt steeds zo goed voorbereid op het eroderen van democratische principes. Links heeft meer weg van een hert dat verstijfd in de koplampen kijkt en even later dood neervalt.
Ook de MSNBC-kijkers in Manhattan lijken weinig strijdbaar. Anders dan veel andere Amerikanen zijn ze goed geïnformeerd over het beleid van de Trump-regering. Ze blijven toegewijd, willen iets doen. Maar wat? De ene na de andere gast op het podium wordt hiernaar gevraagd.
‘Blijf vechten’, roept een vrouw. Luid applaus volgt. Maar aan het einde van de zit heeft niemand een antwoord gekregen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant