Op zijn Instagramaccount @havermelkelite (220.000 volgers) duidt trendwatcher Jonas Kooyman (35) jonge stedelingen. Hij herlas Bright Lights, Big City.
‘Ik was begin twintig en studeerde journalistiek toen ik het boek kocht. Ik herinner me een soort honger bij mezelf, ik wilde vooruit, maar moest mijn weg nog vinden. In die tijd las ik veel boeken van de brat pack: een groep Amerikaanse auteurs, echt celebrity-schrijvers, onder wie Jay McInerney. Hun aantrekkingskracht lag in een mix van glamour en nihilisme. Ook omdat ik op een leeftijd was waarop je denkt: nu gaat het grote leven voor mij beginnen.
Bright Lights, Big City volgt een jonge redacteur bij een prestigieus tijdschrift in het New York van midden jaren tachtig. Na een mislukt huwelijk raakt hij in een neerwaartse spiraal. In een roes van alcohol en drugs ontsnapt hij aan zijn pijn in het nachtleven van de stad. Maar alles glipt uit zijn vingers. Je leest over een vervlogen tijdperk in de journalistiek en de hoogtijdagen van de papieren krant: over rokende en drinkende redacteuren en lunches met dirty martinis en steak.
Het boek gaat over liefdesverdriet en rouw, en over vluchten voor die pijn. En wat er gebeurt als je je gevoelens blijft verdringen en verdoven. Als je uiteindelijk de bodem bereikt, of het dieptepunt, dan moet je het verdriet in de bek kijken.
Ik kon enorm genieten van de grootstedelijke beschrijvingen. Over de excentrieke types die de hoofdpersoon tegenkomt in de metro of de beschrijving van de geur van vers brood van de bakker na het uitgaan. Over hoe die schoonheid van het leven in de stad zit in die onverwachte momenten op straat. Het nachtleven weet McInerney scherp te vangen in flarden en gesprekken, op een soort ‘show, don’t tell’-manier.
De eerste keer dat ik het boek las, maakte het enorm veel indruk. Nu zie ik ook vooral een superjonge gast die emotioneel nog heel onvolwassen is. Wat toen spannend leek, voelt nu als een trucje: alweer drugs, alweer seks. Ik dacht vooral: hij heeft gewoon een knuffel nodig, en wat therapie.
Als lezer zie je ook dat New York in die jaren in een overgang terechtkwam. Dit boek gaat over de creatievelingen, de kunstenaars en de schrijvers die het zich nog konden veroorloven om in leuke buurten te wonen. Het is de tijd van Madonna en Basquiat, van underground-feesten en iconische nachtclubs. Maar op de achtergrond merk je langzaam de verandering naar een ander tijdperk, van geld, yuppen en gentrificatie. Dat voel je al in één zinnetje over bankiers die in de buurt komen wonen.
Wat ook grappig is, is dat sociale status toen gekoppeld was aan cocaïne, alcohol en late nachten. Decadente, hedonistische praktijken. Het boek geeft een laatste glimp van dat leven. De hoofdpersoon is deel van Generatie X, de mensen die een paar jaar later allemaal gingen yoga’en, biologische koffie gingen drinken, en een beetje de havermelkelite van de jaren negentig werden.
Nu is hypergezond leven juist een statussymbool,en gaan mensen dansen in een koffiezaakje op zondagochtend met een matcha. De hoofdpersoon zou nu een techbro of een investeringsbankier moeten zijn – dat zijn de mensen die het leven in de stad nog kunnen veroorloven. Dat heeft iets verdrietigs.”
In de rubriek ‘Terug-lezen’ vertellen boekenliefhebbers over een werk dat in het verleden veel indruk op hen heeft gemaakt.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC