Beschouwd worden als een van de veelbelovendste voetballers ter wereld en (voorlopig?) eindigen als speler van Fortuna Sittard – ziedaar de werdegang van de 23-jarige Mo Ihattaren. Komt het ooit nog goed met hem?
Die vraag keerde, al of niet expliciet, steeds terug in de boeiende documentaire De Beproeving over hem van Tim van Maanen die BNNVARA deze week uitzond. Sinds ik hem voor het eerst zag schitteren bij PSV heb ik zijn ontwikkeling gevolgd. Met zijn zeldzame talent leek hij een Cruijffachtige carrière tegemoet te gaan. Bondscoach Koeman hoopte destijds openlijk dat Ihattaren niet voor het Marokkaanse elftal, maar voor ‘Oranje’ zou kiezen.
Nu, zes jaar later, moet Ihattaren het, na een tussenjaar bij RKC, eerst maar eens zien te redden bij Fortuna Sittard. Alle voorgaande topclubs – van PSV en Ajax tot Juventus – dankten hem vroegtijdig af. Hij verwaarloosde zijn lichaam – zijn gewicht liep op tot 120 kilo -- en leidde een schimmig privéleven met verkeerde vrienden. Dieptepunt was een veroordeling tot een taakstraf van 60 uur voor mishandeling van zijn ex-partner en een poging tot bedreiging.
De documentaire maakt aannemelijk dat Ihattaren de dood van zijn geliefde vader nooit te boven is gekomen. Hij was zeventien jaar, had het niet zien aankomen en werd overstelpt door zijn verdriet. Zijn prestaties gingen zienderogen achteruit. In de media verwerd hij van toekomstige voetbalheld tot raadselachtige mislukkeling.
Wat mij in de film opviel was dat Ihattaren ook in zijn naaste omgeving stevig wordt aangepakt. Zijn twee broers sparen hem niet. Tijdens een autorit verwijt een broer hem dat hij nog steeds te dik is. Inmiddels is er een ‘team Mo’ gevormd dat hem moet steunen. Ex-psychiater Bram Bakker zegt over hem: „Een lieve, vriendelijke, zachte jongen met een enorm probleem in het bewaken van zijn temperamenten en impulsen.” Aan zijn moeder zal het niet liggen, hij heeft een sterke band met haar.
Zal hij de top alsnog bereiken? Hij wil naar een Nederlandse club in de top-drie, zegt hij. Misschien moet hij een voorbeeld nemen aan zanger Douwe Bob. Dat is ook iemand die na een veelbelovend begin zijn talent begon te verwaarlozen. Veel drank, veel vrouwen, veel kinderen. Zwangere vrouwen in Amsterdam kregen de grap: „Toch niet van Douwe Bob?” Zo werd zijn zangtalent overschaduwd door zijn privéleven. Kwam het nog wel goed, kon je je ook bij hem afvragen.
In zijn geval kreeg ik een prettig antwoord. Ik zag hem vorige week optreden in het Concertgebouw van Amsterdam, waar hij onder de titel ‘The Story of Country’ een eenmalig optreden gaf voor een zaal die al in twee uur was uitverkocht, zoals hij zelf trots vertelde. Hij oogde fit en zong met gave stem ruim twee uur, samen met een keur van gastartiesten en een uitgebreide band, een aantal topsongs uit de geschiedenis van de countrymuziek: van Hank Williams tot Garth Brooks. Terloops wees hij op de aanwezigheid van zijn vrouw in de zaal, alsof hij ons wilde geruststellen.
„On the road again”, zong hij aan het slot, „I just can’t wait to get on the road again, the life I love is making music with my friends, and I can’t wait to get on the road again”.
Het zou ook het lijflied van Mo Ihattaren moeten worden.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC