is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Voor de buitenwereld was Jamie Roberts, alias Blawan, de afgelopen tien jaar een toonaangevende dj en producer, een vernieuwende technogod die het duistere Berlijnse clubgeluid naar zijn hand zette. Hij draaide doorlopend in de club Berghain, of speelde livesets met zijn vakgenoot Pariah, in het duo Karenn.
Vanbinnen ging Roberts intussen kapot. Hij verloor vrienden aan de drugs, worstelde zelf ook met verslavingen en raakte uitgekeken op het clubleven – het oppervlakkige uitgaanswereldje, dat hem steeds meer ging tegenstaan.
Roberts ging fulltime werken bij een Duitse melkveehouderij. De muziek, die hij tussen de bedrijven door nog wel produceerde, sloeg door naar de andere kant van het spectrum: als Persher maakte hij ineens bikkelharde doommetal, als een soort muzikale noodkreet.
Nu is Blawan terug met een magnifiek album waarop hij zijn dwarse, soms bijna pijnlijke maar erg intrigerende ‘industrial techno’ of ‘post-dubstep’ het verhaal laat vertellen over zijn getroubleerde gemoedstoestand. Vooral de persoonlijke lading achter de grimmigste dansmuziek die we dit jaar hebben gehoord, maakt SickElixir indrukwekkend, en een zeldzaam mooi en doordacht album.
De echo’s en galm zijn vervreemdend. Dit begint al in het openingsstuk The GL Lights. Het is alsof de lucht tussen de speakers vacuüm wordt getrokken, en zo voelt het ook tussen je oren. De beats zijn krasserig en vervormd, doemen op uit dikke lagen ruis en sissende bijgeluiden. Het is geen uitgaansplezier dat hier tussen de muren kaatst, maar bittere ernst. En toch, en dit is het wonder van Blawan, zit er een onweerstaanbare groove in zijn muziek.
Veel tracks zijn moeilijk om naar te luisteren, zeker bij een eerste luisterbeurt. De lompe hiphopbeats in Weirdos United klinken alsof ze uit een kapotte speaker komen. En de vervormde stem van Blawan zelf rapt onverstaanbare maar oprecht enge teksten door de track.
Maar gaandeweg openbaart zich de schoonheid van deze zoekende muziek: zelfs de wreedste nummers krijgen plotseling warme, emotionele synths achter zich aan. En bij de heerlijke, maar uiteraard nog steeds zwaar vervormde drummachines van WTF word je door wapperende bassen diep de onderwereld ingetrokken.
En dan stijgt er ineens zo’n schel en venijnig trance-akkoordje bovenuit. Waardoor je toch ook weer de euforie van de dansvloer voelt, die al huisde in het eerdere werk van een van de begaafdste en ruimdenkende producers van de afgelopen jaren. Een beest van een plaat.
Blawan
SickElixir
Dance
★★★★★
XL Recordings/ Beggars
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant