Afgelopen zondag verraste Frits Biesterbos bij de WK gravel met een tweede plaats. Deze week rijdt de 23-jarige coureur mee in de Tour of Holland, waar maar weinig mensen naar hem omkijken. ‘Ik ben natuurlijk best wel een onbekende renner.’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Tussen de bussen van Lidl-Trek en Total Energies heeft wielerteam Beat zijn kamp opgeslagen. Midden tussen een camper en het kleine vrachtwagentje dat als mobiele fietsenmakerij dient, zijn twee partytenten neergezet. Daar zit Frits Biesterbos donderdagmiddag op een rollenbank en doet hij zijn warming-up voor de tijdrit in de Tour of Holland.
Er is, net als bij de andere ploegen, een lintje gespannen om een deel van het parkeerterrein vrij te houden voor toeschouwers en fans. Bij de grote Nederlandse ploegen, Visma-Lease a bike en Picnic PostNL, is dat wel nodig. Daar komen behoorlijk wat mensen een kijkje nemen.
Niet bij Biesterbos. Het aantal wielerfans dat voorbijkomt op dit parkeerterrein net naast het zwembad van Etten-Leur, en hem herkent als de man die afgelopen zondag verrassend dicht bij een wereldtitel kwam, is op de vingers van één hand te tellen.
Ondanks de rust die er rond hem heerst zegt Biesterbos, nadat hij als 22ste in de tijdrit is gefinisht, dat hij een chaotische week beleeft. Dat is niet zo verwonderlijk. Bij de WK gravel in Zuid-Limburg reed de 23-jarige coureur tot diep in de finale vooraan met Florian Vermeersch, de Belg die Mathieu van der Poel opvolgde als wereldkampioen. Biesterbos, nationaal kampioen gravel, eindigde als tweede.
Hij finishte ruim voor Matej Mohoric, oud-winnaar van Milaan-San Remo en drievoudig touretappewinnaar, die als derde eindigde. En nog verder voor de Britse alleskunner Tom Pidcock, oud-winnaar van de Amstel Gold Race en regerend olympisch mountainbikekampioen. En toch zegt Biesterbos donderdagmiddag: ‘Ik ben natuurlijk best wel een onbekende renner.’
Biesterbos is een nieuwkomer in het wegwielrennen. Tot vorig jaar probeerde hij door te breken als mountainbiker. ‘Ik heb vanaf de junioren serieus geprobeerd om de aansluiting te maken met de wereldtop, en dat is net niet gelukt.’ Afgezien van één goed wereldbekerweekend in Tsjechië in 2024, waar hij als zevende bij de beloften eindigde, bleef zijn progressie uit. ‘Dat goede weekend heb ik niet kunnen voortzetten.’
Hij stuurde vervolgens een berichtje aan Jeff Vermeulen, ploegleider bij Beat: dat hij wilde switchen van de mountainbike naar de wegfiets, en of ze bij de ploeg misschien interesse hadden om hem te helpen. Beat is een andere wielerploeg dan de meeste profteams: het is geen losse entiteit, maar een wielerclub waar iedereen lid van kan worden en waarvan de profafdeling het uithangbord is. Een beetje zoals een voetbalclub.
En om bij de vergelijking met het voetbal te blijven: Beat is een eerstedivisieclub. Ja, de renners en staf krijgen betaald, maar een vetpot is het niet. ‘Maar het is allemaal erg goed geregeld met trainers, coaches, voedingscoaches, fysio’s. Alles erop en eraan’, zegt Biesterbos, die na zijn vraag aan Vermeulen aanvankelijk een stagecontract kreeg en voor dit seizoen officieel aan de ploeg werd toegevoegd.
Aan een touwtje dat door een raampje van de camper steekt, hangt een kleine ronde keukenklok. Ernaast is een briefje geplakt met de namen van de renners en hun starttijden. Onderaan staat ‘Frits: 15.06’. Twaalf minuten van tevoren rijdt hij naar de start, 25 meter verderop. Weer een koppeltje partytenten. Het bovenste deel van zijn gelaat verborgen achter het vizier van zijn tijdrithelm.
Wel te zien is het vlassige snorretje dat hem zijn bijnaam verschafte toen hij het vergezeld liet gaan van een matje in zijn nek: Barry. Naar het Brabantse cultpersonage Barry Batsbak uit New Kids.
‘Ik weet niet wie het bedacht heeft. Ik heb ook niet echt iets met New Kids en ik kom ook helemaal niet uit Brabant’, zegt Biesterbos als hij zo’n twintig minuten later alweer op de rollenbank is gekropen. Het melkzuur dat zich in de tijdrit rond Etten-Leur heeft opgebouwd, probeert hij eruit te peddelen.
Voor de Tour of Holland, die dinsdag met een proloog van 4 kilometer in Den Haag begon, had Biesterbos slechts eenmaal een tijdrit gereden. In de Sibiu Cycling Tour in Roemenië reed hij zonder specifieke tijdritvoorbereiding naar de tweede plaats in een ultrakorte rit (3,3 kilometer). Een race tegen de klok over 15 kilometer, zoals hij deze donderdag te doen had, was een geheel nieuwe ervaring. ‘Dit was echt afzien.’
Toch is dat juist waar zijn kracht ligt, in pijn lijden, denkt hij. Zijn sterke optreden bij de WK gravel is daar het bewijs voor. Bij wedstrijden over onverharde wegen komt het minder dan bij gewone wegwedstrijden aan op tactiek, strategie of het sparen van energie in een peloton. Gravelrijden is veel meer een directe krachtmeting en bevindt zich zo tussen mountainbiken, dat veel technischer is, en wegwielrennen in.
Al voor de WK had Biesterbos wel door dat hij het ook op de weg zal moeten hebben van wedstrijden waar de omstandigheden zo zwaar zijn dat sluwe strategieën van weinig waarde zijn. ‘Ik heb baat bij een zware koers, van begin tot eind volle bak en dan op kracht proberen te overleven.’
De door Tim Merlier gewonnen korte sprintetappe van woensdag, waarin het peloton gesloten bleef en iedereen nog fris op de finish af raasde, is niets voor hem. ‘Dan is het moeilijk voor mij om het verschil te maken.
‘Op de weg heb ik, op het niveau waarop wij rondrijden, best een paar goede uitslagen kunnen rijden’, zegt Biesterbos. Maar hij kent zijn status. Het is anders koersen tegen World Tour-renners dan in een peloton met continentale ploegen. ‘Een WK wegwielrennen bijvoorbeeld, daar zou ik er echt niet aan te pas komen. Maar op gravel dus wel.’
Soms vindt hij het best gek dat hij vorig jaar nog clubwedstrijden reed en nu tussen de profs koerst. Maar hij denkt er niet te vaak aan, net zoals hij zijn stunt van de WK zo veel mogelijk uit zijn gedachten probeert te bannen. ‘Ik probeer het nu een beetje opzij te zetten om te kunnen focussen op deze week. Kijken of hier nog wat te halen valt.’
Na drie etappes staat Biesterbos 22ste in het klassement, op ruim een minuut van klassementsleider Ethan Hayter. Hij verheugt zich op de slotrit van zondag rond Arnhem, waarbij het peloton tienmaal over een gravelstrook van 1,7 kilometer zal rijden.
Het kampementje van Beat wordt, nog terwijl Biesterbos aan het uitfietsen is, afgebroken. Al het materiaal verdwijnt in het vrachtwagentje. De partytenten worden ingevouwen. Snel naar het hotel, is het devies.
Biesterbos vertelt dat hem wel duidelijk is dat de keuze voor de racefiets, waar hij als mountainbiker echt aan moest wennen, de juiste is. Dat in het wegwielrennen zijn toekomst ligt. ‘Afgelopen zondag was natuurlijk de grootste uitschieter tot nu toe, maar als ik dat niveau week in week uit kan halen, dan zit er nog veel in.’
Ethan Hayter heeft de oranje leiderstrui in de Tour of Holland heroverd. De Brit, die dinsdag ook al de proloog won, was in Etten-Leur opnieuw de snelste. Hij nam daarmee de leidende positie weer over van Jakob Söderqvist.
De Zweed eindigde als tweede in de tijdrit, op drie seconden van Hayter. Derde werd de Fransman Christophe Laporte, die ook de derde plaats in het algemeen klassement bezet. Daan Hoole is de beste Nederlander, op de vijfde plek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant