Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Kijk nou’, zei hij en knikte naar een man die buiten stond te praten. We stonden tegen de muur van een bar in de Madrileense wijk Chueca en dronken een piepklein glaasje vermout van de tap en aten daarbij een schaaltje tafelzuur. ‘Daar kun je zo mee door een muur breken.’ Mijn vriend had het over het haar van de man die buiten stond te praten en zich volledig onbewust was van het gegeven dat wij over hem stonden te praten.
De man buiten had het maximaal aantal haarfollikels per vierkante centimeter dat mogelijk is bij een mens. Uit die vaatjes staken dikke, donkerbruine haren die een ondoordringbaar geheel vormden. Zijn schedel had nog nooit zonlicht gezien. Dit was het Amazoneregenwoud, op iemands hoofd.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We zijn beiden niet gezegend met veel haar, al is het bij mijn vriend nog wel echt een stuk minder dan bij mij. Hardop fantaseerden we wat we zouden doen als wij het haar zouden hebben van de man buiten. Zelf zou ik het tot aan mijn schouders laten groeien. Geen knot, geen staartje, nooit vast, maar gewoon dat dikke haar laten wapperen en af en toe à la Jan Vayne mijn hoofd van de ene kant naar de andere gooien. Mijn vriend zou het millimeteren, wat ik dan weer een beetje zonde vind. Als je zulk goed haar hebt, komt er ook een bepaalde verantwoordelijkheid bij kijken.
Niet alleen hebben we allebei weinig haar, we kunnen allebei ook heel erg slecht namen onthouden. Maar ook op dat gebied is hij wat kalender dan ik. Toen we na het vermout-intermezzo, een aangename lichtheid in het lijf, verder liepen, begon hij weer eens over een acteur, maar wist niet meer hoe die heette. Dit was de afgelopen dagen aan de lopende band gebeurd. Rachel Weisz, Jason Bateman, Jared Leto, Christian Bale; allemaal moest ik ze uit de modderige krochten van mijn geest trekken en ze aan hem opdienen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Bij een ander glas vermout bij een andere bar passeerde aan de overkant een knappe, Javier Bardem-achtige Spanjaard. Het was een bekende van mijn vriend, maar mijn vriend was ook van deze meneer de naam vergeten. Hij stond half op, strekte zijn nek uit en zwaaide. Maar de man zag hem niet en liep door. ‘Godver’, verzuchtte mijn vriend, ‘hoe heet hij nou ook alweer?’ Ik opperde een paar Spaanse namen, maar de goede zat er niet tussen.
Een paar minuten later liep de man weer langs, ditmaal aan onze kant van de straat. Mijn vriend klampte hem aan en ze zeiden elkaar hartelijk gedag. Toen kwam het moment dat de man zich aan mij voorstelde. Lucas, zo bleek hij te heten. ‘O ja’, hoorde ik mijn vriend naast me mompelen, ‘zo heet ik zelf ook.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant