is televisierecensent voor de Volkskrant.
Na een campagneweek vol zaken van landsbelang, snakte ik woensdagavond naar een bijzaak. Even geen Nieuwsuur-interview met Caroline van der Plas of discussies bij Eva over de risico’s van peilingen, maar gewoon iets zonder directe invloed op de democratie. Gelukkig zond NPO 3 de documentaire Mo Ihattaren - De beproeving (BNNVara) uit.
Voor de lezer met een voorkeur voor andere bijzaken dan voetbal: Mohamed Ihattaren speelde als 16-jarige bij PSV zo makkelijk de sterren van de hemel, dat wereldfaam onvermijdelijk leek. Toch voetbalt de inmiddels 23-jarige middenvelder tegenwoordig niet bij Real Madrid, maar bij het bescheiden Fortuna Sittard.
Over de auteur
Siem Buijsse is televisierecensent voor de Volkskrant.
Kort na zijn doorbraak overleed zijn vader. Daarna ging het bergafwaarts: Ihattaren speelde minder wedstrijden dan er verontrustende nieuwsberichten over hem verschenen. Hij kwam niet opdagen op trainingen, kwam vele kilo’s aan, had criminele contacten en kreeg zelfs een taakstraf opgelegd wegens mishandeling van zijn ex-partner.
Die krantenkoppen laten slechts één kant zien, stelt Ihattaren in de openingsscène van Mo Ihattaren – De beproeving. Nu krijgen we ‘het echte verhaal’ te horen. Opvallend genoeg komen zijn misstappen daarin amper aan de orde. Die ‘criminele contacten’ waren gewoon jongens uit zijn wijk, vertelt Ihattaren. En zijn veroordeling blijft zelfs helemaal onbesproken.
In plaats daarvan vertellen maker Joël van den Heuvel en regisseur Tim van Maanen het verhaal van Ihattaren in een wat clichématige comebackvorm: hij heeft fouten gemaakt, maar krabbelt nu op door hard te werken.
De nadruk ligt vooral op zijn gewicht. We zien Ihattaren kickboksen en een berg op rennen. ‘Ik ben een emotievreter’, zegt de inmiddels fitte voetballer. Maar ook over zijn emoties, en over de onmenselijke druk op een toptalent, leren we relatief weinig.
Wel zien we dat Ihattaren wordt omringd door mensen met één doel: zijn comeback verwezenlijken. ‘Voetbal is een levensstijl’, spreekt zijn oudere broer Yassir hem streng toe na een wedstrijd. Zijn zaakwaarnemer heeft zelfs een groep coaches bij elkaar gebracht, onder de naam ‘team Mo’. Oud-voetballer Ricardo Kishna is een van hen. ‘Ik denk niet dat Mo zelf over de juiste mindset beschikt. Daarom geven wij hem sturing’, zegt hij.
Zo staat bijna alles in het leven van Ihattaren in het teken van zijn voetbalcarrière. Zijn broers hielden hem zelfs weg bij hun doodzieke vader, zodat hij zich beter kon concentreren op het voetbal. Dat heeft duidelijk diepe littekens achtergelaten, maar de documentaire gaat er nauwelijks op in.
De vraag of Ihattaren eigenlijk gelukkig wordt van een leven als profvoetballer, blijft onbeantwoord. Hij blijkt in elk geval niet voor zichzelf te spelen. ‘Ik voetbal voor mijn neefjes’, zegt hij. ‘Zodat hun achternaam gerespecteerd wordt, en zij het makkelijker krijgen dan ik. Dat zorgt wel voor druk.’ Daarna barst hij in tranen uit.
Voor Ihattaren en zijn omgeving is voetbal allesbehalve een bijzaak. Je zou hem eigenlijk gunnen dat dat wel zo was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant