schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Kevin Parker, alias Tame Impala, is zo druk bezig geweest met soundtracks (Dungeons & Dragons, Barbie) en samenwerkingen (Dua Lipa, Justice) dat het vijf jaar duurde voordat de Australische muziekalchemist met een nieuwe album kwam.
Maar net als op zijn twee vorige albums heeft een elektronisch dancegeluid de psychedelische gitaargrooves vervangen. Al is het bij Parker ook zo dat hij liedjes kadert in een dancecontext. Dracula heeft weliswaar een dancebeat maar door de vintage electronica neigt het meer naar eighties synthpop. Loser is electrofunk en Oblivion heeft zelfs een reggaetonritme.
En door alles heen stijgt Parkers galmende esoterische hoge stem op. Zo herkenbaar dromerig en druggy dat het Parkers unique sellingpoint is geworden. In de nummers waar de liedjesstructuur helemaal is losgelaten verwacht je de opwinding die dance eigen is. Als je de droog dwingende technobeat en de tergend langzame opbouw van Ethereal Connection hoort, is je eerste gedachte: Underworld. Als de beloofde climax uitblijft en Parker aan het eind van het nummer blijft dreinen, is je tweede gedachte, dat kan Underworld beter.
Tame Impala
Deadbeat
pop
★★★☆☆
Sony
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant