De lezersbrieven! Over stereotypen met mooie praatjes en loze beloftes, schijnveiligheid, de definitie van ‘jatten’, een onverwachtse meevaller voor singles zonder kinderen, de criteria van geloofwaardige samenwerking en wat je ook kunt doen, als je er niets van snapt.
Vroeger was ik er trots op: waar de politieke strijd in de Verenigde Staten ging over de poppetjes en de marketing rond het type dat men wilde neerzetten, gaf in Nederland de ideologie de doorslag in het stemhokje. Politici droegen hun ideeën uit met verve, wat de de basis was voor discussies aan keukentafels en tijdens kringverjaardagen. In de plannen om onze samenleving beter te maken, zaten tegenstellingen en de debatten erover waren niet mals.
Noem me een oude tut, maar ik wil er niet aan wennen dat wij nu ook ‘types’ voorgeschoteld krijgen en beeldvorming de basis voor discussie is. Het boeit me niet dat tegenstanders Jetten neerzetten als wereldvreemde klimaatnerd, Timmermans als betweterige Brusselaar, Bontebal als saaie schoolmeester, Yeşilgöz als kille machtsvrouw of Wilders als schreeuwerige haatzaaier. Ik wil leven in een land waar we kiezen voor een breed gedragen politieke wind. Niet voor een stereotype met mooie praatjes en loze beloftes, gericht op clicks en likes. We verdienen allemaal beter dan dat.
Natascha van den Bolt, Zaandam
In de Volkskrant lees ik over vrouwen die een apparaatje dragen dat hen waarschuwt wanneer hun gewelddadige ex in de buurt is. Op papier klinkt het als een vorm van bescherming, de vrouwen krijgen hun ‘vrijheid’ terug. Naar mijn mening is dit echter een schijnveiligheid.
Ja, de dader draagt een enkelband en wordt gevolgd, maar hij wordt niet actief met zijn gedrag geconfronteerd. In plaats daarvan krijgt de vrouw een waarschuwing: zij moet opletten, van route veranderen, zich in veiligheid brengen. De pleger loopt rond zonder directe consequenties.
Dat technologie wordt ingezet om vrouwen te beschermen tegen geweld dat we als samenleving niet weten te voorkomen, is wrang. We kunnen de dader volgen, maar kiezen ervoor om de vrouw te laten reageren. In plaats van vrouwen nog meer verantwoordelijkheid te geven voor hun eigen veiligheid, zou alle inspanning gericht moeten zijn op het beteugelen van daders. Zij horen zich aan te passen, niet het slachtoffer.
Lisa Tubben, Nieuw Vennep
Lezer Koos Stomp blaast de loftrompet over zoekmachine Le Chat, die romans van auteurs Kingsolver en Dickens beter kan vergelijken dan Chat-GPT. Joepie, vooruitgang.
Dat betekent waarschijnlijk dat ook Le Chat het nieuwe boek achter de coulissen gratis in zijn database gezet heeft. Zonder betalen meenemen, dat heet jatten. En in deze situatie daar ook nog geld mee verdienen.
Paula Breeman, Leiden
Enigszins verbaasd las ik de kop: ‘Antibiotica werken steeds slechter tegen infecties: Gevaar voor gezinnen wereldwijd’. Niet vanwege het nieuws dat antibiotica steeds slechter werkt – als arts ben ik al me al lang bewust van het gevaar van de wereldwijde toename van antibioticaresistentie – maar omdat het specifiek een gevaar zou zijn voor ‘gezinnen’. Toch maar het gehele artikel erbij gepakt, eens lezen waarom vooral gezinnen gevaar zouden lopen.
Het blijkt een uitspraak te zijn van de directeur-generaal van de WHO, Tedros Ghebreyesus, die verder niet onderbouwd wordt – noch in het Volkskrant-artikel, noch in het bericht van de WHO, dat ik ook nog even lees. Voor de zekerheid dan maar opgezocht wat de definitie van een gezin is: ‘Elk leefverband van één of meer volwassenen die verantwoordelijkheid dragen voor de verzorging en opvoeding van één of meer kinderen.’
Wat fijn dat ik dus, als alleenstaande zonder kinderen, weinig gevaar loop om een resistente infectie te krijgen!
Ella de Vries, Utrecht
In het interview met Joost Eerdmans, stelt hij dat hij wel kan samenwerken met de PVV, maar niet met FvD, omdat zij het instituut van de Kamer eigenlijk niet erkennen.
Is het niet juist Wilders die regelmatig alle instituties ongeloofwaardig vindt en het parlement al meerdere keren heeft omschreven als nep? Als dat het criterium is, dan is samenwerking met de PVV bij voorbaat ongeloofwaardig. En JA21 als partij ook.
Sander de Kool, Bodegraven
Nee, Sonja Barend heeft ongelijk als zij zegt dat niemand iets opstak van de discussie tussen Ferd Grapperhaus en Diederik Samsom over het migratiepact. Zij kon het niet volgen en hield een pleidooi voor vereenvoudiging, in feite voor jip-en-janneke-taal en pakkende oneliners, terwijl er eindelijk een inhoudelijke discussie was waarin dossierkennis zegevierde.
Barend verwoordde de gemakzucht van kiezers die hapklare brokken zouden willen en niet bereid zouden zijn zich in complexe dossiers te verdiepen. Maar de democratie functioneert alleen bij goed geïnformeerde burgers die door oneliners, nepnieuws, valse beloften en verdraaiing van feiten heen kunnen kijken.
Het is ieders democratische plicht te begrijpen waar het om draait. Dat kost tijd en moeite. Als je het niet kunt volgen, stem dan niet.
Wim Westera, Leersum
Sinds een jaar ben ik buddy van Taim, een asielzoeker uit Syrië. Taim studeerde politieke wetenschappen en beheerde een winkel voor smartphones. Tijdens de burgeroorlog (2011-2025) was Taim actief voor de White Helmets, een hulporganisatie die medische, logistieke en technische hulp biedt aan burgers. Als chauffeur van brandweerwagens en ambulances redde hij mensen uit gebombardeerde gebouwen. Toen het te gevaarlijk voor hem werd, is hij via Turkije en Griekenland naar Nederland gekomen.
Taim slaagde onlangs met vlag en wimpel voor zijn Nederlandse rijbewijs (zijn Syrische rijbewijs geldt hier niet). Deze krijgt hij echter pas met zijn verblijfvergunning. Maar de IND neemt over deze vergunningen momenteel geen beslissingen, omdat de Syrische burgeroorlog voorbij is. Teruggaan naar Syrië is echter nog geen optie. Het land ligt in puin, er wordt nog steeds niet geïnvesteerd in de opbouw, er is geen werk en er zijn geen huizen.
Net als de meeste asielzoekers, wil Taim dolgraag werken. Het verblijf in een azc is geestdodend en uitzichtloos, dus hij is zeer gemotiveerd. Daarnaast is hij fit, hoogopgeleid en spreekt hij prima Engels. Maar om te kunnen werken, moet zijn werkgever een tewerkstellingsvergunning aanvragen, wat vijf weken kan duren en wat ieder jaar verlengd moet worden. Hier zitten werkgevers niet op de wachten.
Als het makkelijker wordt om asielzoekers te laten werken, krijgen werkgevers goedkope en gemotiveerde krachten, nemen belastinginkomsten toe en verbetert hun inburgering en ook hun mentale gesteldheid. Kunnen we dit snel regelen na 29 oktober?
Berry Schuur, Amersfoort
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant