Was het maandag een unieke, historische dag – een dag dus om nooit te vergeten? Daar was wel wat voor te zeggen, al is het moeilijk te verdragen als Donald Trump het zegt terwijl hij zich op de borst klopt. Het was in ieder geval één grote familiedag waarbij familieleden elkaar, overmand door emoties, in de armen vielen alsof hun leven ervan afhing – wat in zekere zin ook zo was.
Dat gebeurde in Tel Aviv met de vrijgelaten Israëlische gijzelaars, maar ook in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza waar vrijgelaten Palestijnen arriveerden.
Wat mij vooral zal bijblijven, zijn de beelden van de Israëlische moeder die haar zoon ergens in een gebouw dolgelukkig in de armen neemt, terwijl ze roept: „Mijn leven, mijn leven! Je bent mijn held!” Blijf daar maar eens onbewogen onder. De jongen, ik verstond dat hij Nathan heette, lachte sprakeloos. Zijn moeder zag er nog jong uit, aanvankelijk dacht ik dat ze haar man begroette.
Moeder en zoon herenigd – juist op deze dag móest het een onuitwisbare indruk op mij maken. ’s Middags was ik met mijn vrouw naar de bioscoop geweest om One to One: John & Yoko te zien, de documentaire van Kevin Macdonald over John Lennon en Yoko Ono.
Op de weg van het verpleeghuis naar de bioscoop legde ik mijn vrouw uit wie The Beatles waren en welke omstreden rol Yoko, een nieuwe liefde van Lennon, in het bestaan van de band had gespeeld. Hoe tweespalt ontstond omdat de andere bandleden haar bemoeienis niet accepteerden. Het zou zelfs het einde van The Beatles hebben betekend.
Het leek enigszins tot mijn vrouw door te dringen, al kun je dat nooit zeker weten. Af en toe kwamen we een hondje tegen met zijn eigenaar – momenten waar mijn informatie het kansloos tegen moest afleggen.
Ik had haar meegenomen omdat ze altijd dankbaar reageert op alles wat met muziek te maken heeft. Het kan een volkszanger zijn die in haar verpleeghuis optreedt met een repertoire vol Amsterdamse grachten en geveltjes en ‘de voet van die ouwe Wester’, maar ook een cd met aria’s van Pavarotti of een goede muziekfilm.
Bij de documentaire over John en Yoko had ik na lezing van de gunstige recensies geaarzeld. Bevatte de film wel genoeg muziek? De aarzeling bleek niet helemaal onterecht. De film kent te weinig muzikale hoogtepunten – is daar ook niet echt voor bedoeld, vermoed ik. Het gaat vooral over de relatie tussen Lennon en Ono aan het begin van de jaren zeventig als ze zich in New York vestigen.
De muzikale hoogtepunten waren afkomstig uit een benefietconcert voor mentaal gehandicapte kinderen. Yoko zingt over haar eerste kind dat door haar vader is ontvoerd en Lennon bezingt zijn moeder in Mother. Ik heb het hem nooit zó aangrijpend horen zingen. De tekst snijdt door je ziel alsof je hem voor het eerst hoort : Mother, you had me but I never had you/ Oh-oh-oh, I wasted you, you didn’t want me/ So I gotta tell you/ Goodbye, Goodbye. Om te eindigen in diepe wanhoop: Mama, don’t go/ Daddy come home/ Mama, don’t go/ Daddy, come home.
Pathetisch? Niet als je het zingt zoals Lennon het doet.
Net zomin als die moeder in Tel Aviv pathetisch klonk toen ze riep: „Mijn leven, mijn leven! Je bent mijn held!”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC