De langverwachte game Hollow Knight: Silksong weet alle hype te overtreffen. Het biedt een prachtige wereld om te ontdekken, minutieus met de hand getekend. Daartegenover staan taaie gevechten die de grens verleggen van wat een game van spelers kan vragen.
schrijft voor de Volkskrant over games, met een voorliefde voor retro- en indiegames.
Gamers wereldwijd hadden niet zomaar zin om Hollow Knight: Silksong te spelen, ze keken er krampachtig reikhalzend naar uit, terwijl de ontwikkelaars, drie Australische programmeurs, de afgelopen zeven jaar in radiostilte aan het spel werkten. Zenuwachtig speculeerden fans over waarom het spel maar niet verscheen – één geobsedeerde fan publiceerde tijdens dit uitzichtloze wachten elke dag een YouTubevideo om zijn 244 duizend volgers op de hoogte te houden over elk minuscuul nieuwtje over Silksong.
Afgelopen 4 september, om 16.00 uur Nederlandse tijd en 1.693 video’s van die ene fan later, verscheen Hollow Knight: Silksong in de online gamewinkels van Nintendo, Xbox, PlayStation en pc. De vier platforms, die normaliter het gewicht van de gehele online game-industrie kunnen dragen, lagen direct plat: te veel mensen probeerden het spel tegelijkertijd te downloaden. Drie dagen later, toen het schuimbekkende bonzen op de poorten iets was bedaard, telde Silksong vijf miljoen spelers.
Afgezien van het crashen van de gamewinkels is dit niet eens zo’n uitzonderlijk verhaal voor de game-industrie, die gedijt op het nauwkeurig zaaien en oogsten van ‘hype’, de opwinding van fans. Silksong is in twee opzichten alsnog bijzonder. Allereerst was de hype vanzelf ontstaan – van echte marketing was maar minimaal te spreken – door het succes van voorganger Hollow Knight (2017). Ten tweede: hoe torenhoog de verwachtingen ook waren, ze worden allemaal overtroffen door de verbluffende kwaliteit van het spel.
Je bestuurt Hornet, een insectenkrijger die de bevolking van het koninkrijk Pharloom probeert te redden van een vloek die hen langzaamaan van hun verstand berooft. Ze begint helemaal onderaan het bergachtige Pharloom, waar ze pelgrims ontmoet die, net als zij, naar het topje van het koninkrijk willen reizen. Zij doen dat als bedevaartstocht, Hornet omdat ze weet dat daar de bron van de vloek schuilt. Onderweg zul je ontelbare vijanden spiezen, onder wie de pelgrims die tijdens hun klim in de klauwen van de vloek zijn gekomen.
Net als in Hollow Knight maakte Team Cherry – hoofdzakelijk de ontwerpers Ari Gibson en William Pellen – de wereld van Silksong met het doel spelers op te slokken, ze gelukzalig te laten verdwalen. In de talloze verborgen kamertjes van de prachtige, met de hand getekende wereld, maar ook in verpletterend lastige gevechten: de uren vliegen voorbij terwijl je een strategie probeert te verzinnen om de ingewikkelde gevechtschoreografie van een vijand te pareren.
Er zijn talloze games die zo’n wereld beloven, die pochen een échte uitdaging te bieden. Silksong is voortaan de gouden standaard voor deze beloften.
Die status verdient Silksong dankzij het werkelijk onvoorstelbare oog voor detail van Gibson en Pellen. Pharloom is enorm: het kostte mij 58 uur om het einde van het spel te bereiken, waarna bleek dat ik slechts 57 procent van de landkaart en verzamelbare hebbedingetjes had ontdekt. Ondanks het formaat van deze wereld voelt geen van de grofweg dertig aangrenzende omgevingen in Pharloom saaier dan een andere. De goudglimmende kathedraal boven op het koninkrijk is net zo betoverend en tjokvol verrassingen als de mossige grotten waar Hornet haar reis begint.
Ook zijn de omgevingen met aandacht voor de interne logica van Pharloom met elkaar vervlochten: voor de gesloten poorten van de kathedraal hebben uitgeputte reizigers een nederzetting gesticht, terwijl de viezigheid die aan de andere kant uit de riolering van de opulente citadel druppelt een ongelukkig gelegen bos in een giftig moeras heeft veranderd.
De tegenhanger van dit oogstrelende ontwerp is de enorme uitdaging die Silksong opdient. De gevechten van Hollow Knight stonden al bekend als afstraffingen, waarin één kleine fout steeds fataal kan zijn, maar Silksong doet daar nog een schepje bovenop. Met name confrontaties met grote vijanden – bossfights, ook wel – vragen opperste concentratie en stalen zenuwen van spelers.
Veel spelers struikelen hierover – de recensent van The New York Times beschreef de hoge moeilijkheidsgraad van Silksong zelfs als ‘hol masochisme’, dat afdoet aan de spelervaring als geheel. Onzin, vind ik: Silksong gaat over het bestijgen van een bergtop en het slachten van de godheid die daar woont – de game zou dat narratief onwaardig zijn als het niet passend bruut zou zijn. De uitdaging levert juist iets op: de frustratie van het keer op keer falen promoveert Hornets reis van een doorsnee virtuele trek tot een luciferiaanse opstand van de speler tegen de oppergod van Pharloom.
Vlak voordat Silksong op de markt verscheen, lieten Gibson en Pellen zich bij hoge uitzondering interviewen, door Bloomberg. ‘Waarom het zeven jaar duurde om Silksong te maken’, heet dat artikel. Het antwoord op die vraag was niet, zoals sommige wachtende fans hadden gevreesd, dat Team Cherry writer’s block had, waardoor de publicatie steeds maar moest worden uitgesteld.
Nee, vertelde Gibson: ‘We zaten nooit vast. We hadden gewoon plezier.’ Pellen: ‘We waren steeds bezig met een nieuw idee, een nieuw gebied, een nieuwe baas. We zijn alleen gestopt om het spel uit te brengen, we hadden kunnen blijven doorgaan.’ Dat plezier, die liefde, zie je terug in elke pixel van Silksong.
★★★★★
Voor alle moderne platforms, € 19,50.
Team Cherry.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant