De musical ‘Hairspray’ is licht en luchtig, soms een tikje hysterisch, en dat terwijl het verhaal tactvol de thema’s racisme en discriminatie behandelt.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Wie een goede Hairspray wil opvoeren, moet allereerst een ijzersterke moeder en dochter Turnblad zien te casten. De nieuwe Nederlandse versie slaagt daar met glans in. Met sterke zang en fris spel is de 26-jarige Tamar Floor echt een ontdekking als Tracy Turnblad, het mollige meisje uit de Amerikaanse stad Baltimore die dolgraag wil meedoen aan een prestigieuze tv-talentenjacht.
Haar moeder Edna, de eigenaar van de wasserette die wegens haar overgewicht altijd thuis blijft, is een komische rol die in deze campy voorstelling steevast door een man wordt gespeeld. Ditmaal wordt ze met gigajurk en steunkousen neergezet door cabaretier Richard Groenendijk, die – met Rotterdams accent! – de ene na de andere geslaagde oneliner afvuurt. ‘Ik ben al jaren de deur niet meer uit geweest. Ik weet niet eens of ik er nog wel doorheen pas!’
Met die chemie tussen moeder en dochter zit het dus wel goed. En zo zit er nog wel meer goed in deze sprankelende nieuwe uitvoering van Hairspray. Van de creatieve decors van Marjolein Ettema (met dubbele draaischijven), de weelderige kostuums van Arno Bremers tot de flitsende choreografie van Chiara Re: het is allemaal tiptop verzorgd.
De Broadway-productie Hairspray uit 2002 is een feelgoodmusical die uit de startblokken knalt met het vrolijke lied Good Morning Baltimore (Ik lach naar Baltimore in de knappe vertaling van Allard Blom) en daarna 2,5 uur lang niet meer tot stilstand komt. Het ene na het andere kleurrijke tafereel wordt ons voorgeschoteld. Het is licht en luchtig, soms een tikje hysterisch, en dat terwijl het verhaal (op tactvolle wijze) de thema’s racisme en discriminatie behandelt.
In het Baltimore van de vroege jaren zestig is de raciale segregatie aan de orde van de dag. Bij het populaire tv-programma The Corny Collins Show hebben talenten van kleur hun eigen ‘zwarte dag’, en ook de witte jongeren die afwijken van de norm worden gediscrimineerd.
Dan had men buiten Tracy Turnblad gerekend. Deze eigenwijze jonge vrouw heeft haar zinnen gezet op deelname en wil er ook voor zorgen dat wit en zwart samen kunnen zingen en dansen.
De eerste akte van Hairspray loopt uiterst vlot, met heerlijke ensemblenummers zoals Klokken overal (I Can Hear the Bells), waarin een korte botsing van Tracy met de knappe Link Larkin (Rein van Duivenboden) wordt uitgebouwd tot één grote liefdesfantasie.
Ook heel fijn zijn de scènes waarin de jongeren van kleur uit Baltimore hun flitsende danskunsten laten zien, hierbij aangevoerd door de met nieuwe dansmoves strooiende Seaweed (een mooie rol van Lorenzo Kolf).
Na de pauze zakt de spanning uit het verhaal wel weg, omdat er dan extra verhaallijnen worden afgewerkt die te veel afleiden van de hoofdlijn rond Tracy. Ook beginnen de vele rock-’n-rollliedjes te veel op elkaar te lijken en hadden er meer contrasten in energie kunnen worden aangebracht.
Maar vlak voordat je je buik echt vol hebt van de Hairspray-suikerspin, is daar nog Niemand stopt de beat. Met dit onweerstaanbare slotlied wordt de voorstelling alsnog met een uitroepteken afgesloten.
Musical
★★★★☆
Door De Graaf en Cornelissen Entertainment, script Mark O’Donnell en Thomas Meehan, muziek Marc Shaiman en Scott Wittman, regie Joep Onderdelinden, vertaling Allard Blom.
12/10, Oude Luxor Theater Rotterdam. Tournee t/m 31/5.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant