In zijn theaterwerk is Hans Teeuwen altijd apolitiek geweest, zo ook in zijn nieuwe voorstelling. Zo kan hij doen waar hij het beste in is: in hoog tempo een enorme bak onzin over het publiek heen kieperen. Vragen over goed en fout worden bij het publiek gelegd.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Hans Teeuwen is een man met opvattingen. Opvattingen... over sport bijvoorbeeld. Met deze zinnen opent Hans Teeuwen zijn nieuwste cabaretvoorstelling De laffe verlosser. Wie verwacht dat Teeuwen hier losbarst met scherp politiek commentaar wordt op het verkeerde been gezet. Hans Teeuwen neemt direct een radicale afslag richting de absurditeit, als hij zijn opvattingen deelt over voetbal, Formule 1 en bobsleeën.
Waar hij in filmpjes op sociale media het publiek hevig verdeelt met uitspraken over politiek en religie, is Hans Teeuwen in zijn theaterwerk altijd opvallend apolitiek geweest. De laffe verlosser, zijn negende solovoorstelling, is hierin niet anders. Dat pakt goed uit, want zo kan Teeuwen doen waar hij het beste in is: een enorme bak met onzin over het publiek heen kieperen. In deze verrassend sterke show ligt het tempo hoog en worden Teeuwens hersenspinsels spitsvondig verwoord en energiek geacteerd.
In een goed zittend pak en de haartjes weer strak achterover gekamd schiet Teeuwen van het ene bizarre personage naar het andere. Er valt veel te lachen om een limbodanser met overgewicht, de man die graag Franse antiekbeurzen bezoekt en een onontdekt kinderboek van Annie M.G. Schmidt.
Als komiek is Teeuwen al sinds zijn debuutshow Hard en zielig (1994) allergisch geweest voor moralisme. Het wijzende vingertje is uit den boze. In plaats daarvan voert Teeuwen vol bezieling tragikomische personages op die de meest extreme uitspraken doen of handelingen uitvoeren. Vragen als ‘Wat is goed, wat is fout?’ en ‘Gaat deze persoon een grens over?’ worden bij het publiek neergelegd.
In De laffe verlosser voegt Teeuwen daar een racistische jongeman aan toe, die na zijn ontmoeting met een zwarte hoogleraar hevig begint te twijfelen aan zijn eigen denkbeelden. Ook leeft Teeuwen zich uit in ideeën voor nieuwe supermarktreclames met acteur Frank Lammers die volledig uit de hand lopen. Je kunt het zien als een test voor je morele kompas, maar je zou de beschrijvingen van huiselijk geweld ook gewoon smakeloos en ongepast kunnen noemen.
Teeuwen zoekt het absurde, maar de goede verstaander kan er het sociale commentaar uit filteren. In de scène over een in problemen geraakte werknemer van een keukengigant wordt grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer besproken. Ook het cancelen van voorheen onaantastbare sterren en de ‘heilige’ positie van ‘het slachtoffer’ worden bij Teeuwen bevraagd.
Verwijzingen naar Israël en Gaza of zijn moeizame verhouding tot de Amsterdamse burgemeester Halsema zijn er wel, maar het is slim van Teeuwen om dit alleen via losse toespelingen te doen.
De cabaretier heeft zijn piano ditmaal thuisgelaten, al zingt hij a capella wel diverse liedjes. Als hij zich uitleeft in de zwoele hit Tanzania Feeling van de in vergetelheid geraakte zanger Lex Dennis, dan wordt duidelijk dat Hans Teeuwen nog altijd het best tot zijn recht komt in een comedysetting, waar de meningen niet eenduidig zijn en de relativering voorop staat.
Cabaret
★★★★☆
Door Hans Teeuwen
11/10, Schouwburg Gouda. Tournee door Nederland en België t/m 19/5.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant