is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Ik lees graag dikke, juicy autobiografieën van beroemde Amerikaanse sterren, al ben ik na het levensverhaal van de kort daarna gestorven Matthew Perry wel even gestopt. Zijn verslavingscyclus was, zoals cycli dat plegen te zijn, zo repetitief, en ook deprimerend, dat ik er niet meer tegen kon.
Maar nu hoorde ik over Matriarch, de autobio van Tina Knowles, moeder-annex-stylist van Beyoncé en haar iets minder beroemde zus Solange. Daar had ik meteen zin in.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het gekke is: in een autobiografie van Beyoncé zelf zou ik geen zin hebben, omdat zij het type sterrendom heeft bereikt waardoor je nooit meer een eerlijk woord op papier zet. Maar Tina Knowles is, als moeder van, minder bekend en daardoor misschien oprechter. Hoopte ik.
Het boek is, zoals boeken in dit genre vaak, erbarmelijk slecht vertaald. My dad is vertaald als ‘mijn dad’, zinnen beginnen met ‘Wel’ als ze in het Engels met Well beginnen en last name – wat natuurlijk achternaam betekent – is vertaald als ‘laatste naam’.
Meteen over die achternaam dan: het verhaal daarover, wat Knowles zonder pathos en snel vertelt, is een pijnlijke illustratie van de Amerikaanse zwarte geschiedenis. Tina’s ouders hebben de achternaam Buyince, terwijl hun drie kinderen respectievelijk Beyincé, Boyance en Beyoncé als achternaam in hun geboorteakte hebben staan. Tina’s moeder had dat de eerste keer dat het gebeurde, proberen te laten corrigeren, maar, vertelt zij aan Tina als die nog klein is: ‘Ze zeiden tegen me: ‘Wees blij dat je een geboortebewijs krijgt.’ Omdat er een tijd was dat zwarte mensen niet eens geboortebewijzen kregen.’
Knowles heeft een nonchalante, schetsmatige manier van vreselijke dingen vertellen – ik denk deels omdat dit de geschiedenis is waar alle zwarte mensen in Amerika mee te maken hebben, en omdat ze een rouwdouwer is die niet graag omkijkt.
Een frappant voorbeeld van haar rouwdouwerigheid is hoe ze, met haar tweede kind in aantocht, besluit dat ze weg wil bij haar immer overspelige man Mathew. Als moment voor haar vlucht kiest ze de uitgerekende datum van haar aanstaande baby. Een nogal heftig moment om je man te verlaten, maar ze zet alles in werking. Ze heeft tot dan geen eigen inkomen en beseft dat ze geld nodig heeft, dus begint ze, in de maanden voor haar bevalling en vlucht van haar man, ook nog een eigen kapsalon, die later extreem succesvol wordt.
Het is maar een van de wonderlijke verhalen in Matriarch, een heerlijk smeuïg en vaak zielig boek. Laatste sappige detail dan, omdat de mensen die dit boek zullen lezen, dat ook zullen doen om glimpen van Beyoncé op te vangen. De huilbaby Beyoncé was niet gevoelig voor slaapliedjes, maar op een dag ontdekte moeder Tina waar ze wél rustig van werd: jazz. Sindsdien viel baby Beyoncé vaak in slaap met kant 2 van Miles Davis’ Kind of Blue.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant