is verslaggever en columnist van de Volkskrant en schrijft veel over (sociale) media en emancipatie.
In 2022 ging de Amerikaanse Andrea Prudente naar Malta op babymoon – zo heet het als je pre-baby nog één laatste keer romantisch op vakantie gaat. Prudente schreef later dat het Malta werd vanwege de rijke historie én omdat het EU-terrein was: in geval van nood zouden ze daar fatsoenlijke gezondheidszorg hebben. Nou, nee: Prudentes vliezen braken bij vijftien weken, het kind maakte geen kans. De foetus moet er in zo’n geval vliegensvlug uit vanwege de kans op potentieel dodelijke infecties, maar de Maltese artsen staken geen poot uit: de Maltese wet is onverbiddelijk over abortus. Vliegen was levensgevaarlijk vanwege het bloedingsrisico. Ze lieten Prudente tien dagen in rouw en doodsangst liggen, met grote gezondheidsrisico’s, terwijl het hart van haar kind doorklopte.
Een tekenend verhaal, van deze Amerikaanse in Europa, waar wij ons troosten met het idee dat de VS ver weg zijn. Prudentes verzekering liet haar uiteindelijk met een helikopter naar Spanje takelen, en toen ze thuiskwam was in de VS nét het constitutionele recht op abortus afgeschaft. Europeanen toonden zich geschokt: die barbaren, am I right? Drie jaar later is het tijd voor een realitycheck.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het tij is ook hier al lang gekeerd. Twee weken geleden is een motie van Chris Stoffer (SGP) aangenomen (een nipte meerderheid met BBB, PVV, NSC, CU, Denk, FvD, JA21), waarin staat dat Nederland zich ‘actief gaat verzetten tegen pogingen abortus als mensenrecht op te nemen in Europese verdragen’. Het is maar één motie, maar ook een teken aan de wand.
In 2022 had de EU namelijk direct antwoord op die ontwikkelingen in de VS. Waakzaamheid was geboden, zeiden ze. Goed in de slappe was zittende anti-abortusclubs wisten de weg naar Europa ook toen al te vinden. Het Europarlement nam dus vorig jaar met een grote meerderheid een niet-bindende resolutie aan, waarin werd aangedrongen op het opnemen van het recht op abortus in Europese grondrechtenverdragen (Wát, daar staat het niet in? Nee). Dan kun je landen er een beetje op aanspreken als ze zwangeren laten verpieteren of sterven. Per jaar sterven wereldwijd naar schatting 39 duizend vrouwen door onveilige abortus.
Nou is zo’n verdragswijziging ontiegelijk veel gedoe, maar er stond nog meer in: dat abortus moet worden gedecriminaliseerd. Het ging kortom ook over ons. In Nederland hebben vrouwen óók geen recht op abortus: het staat in het strafrecht, een abortus is je gegund in een ‘noodsituatie’ (definieer dat maar eens) en de beoordeling van die noodsituatie is aan een arts. Een loeder van een wet, die bij een eventuele maatschappelijke omslag ruimte biedt voor gesleutel.
Dat moet en kan beter: in Frankrijk hebben ze het recht op abortus vorig jaar in de grondwet gezet, Spanje werkt eraan. Ook in Nederland lagen vergevorderde plannen: D66 en GroenLinks zagen in 2022 nog kans op een meerderheid voor échte legalisering. Zij zijn nu rechts ingehaald. Met deze lekker dwarse motie bevinden wij ons in het twijfelachtige gezelschap van strenge anti-abortuslanden als Slowakije en Hongarije, waar ook tegen Europese garanties wordt gepleit.
En zo verschuift het gesprek, motie voor motie, van het verwerven van rechten voor álle vrouwen naar het verdedigen van bestaande. In maart werden nog drie muffe moties rond abortus gelanceerd – moeten die zwangere vrouwen vadertje staat niet eens vertellen wát hun noodsituatie precies is? Het kabinet-Wilders/Yesilgöz gooide onze positie op vrouwenrechten intussen zomaar te grabbel, in het buitenland geven we geen rotcent meer voor het verbeteren van vrouwenlevens.
Het Kamerdebat begin september bleef terugkeren naar het conflict in het hart van onze wet: ‘Wat is een noodsituatie?’, vroeg Chris Stoffer zich steeds af, hebben zwangere vrouwen niet gewoon een huis nodig? Het is tijd dat ook die keurige middenpartijen eens ferm en zonder meel in de mond voor vrouwenrechten gaan staan: drie op de tien zwangerschappen eindigen in een abortus. Er ís geen noodsituatie nodig. Voort, anders glibberen we achteruit.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant