Wapenstilstand Op een plein in Tel Aviv komen familie en vrienden van de gijzelaars samen sinds zij werden ontvoerd op 7 oktober 2023. Sommigen leven niet meer.
Mensen verzamelen zich op het "Gijzelaarsplein", nadat een staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas in Gaza van kracht werd, in Tel Aviv, Israël, 10 oktober.
Het moet de laatste sjabbat zijn zonder hun geliefden. De tafels zijn al gedekt met witte tafelkleden, binnen in de grote stadsbibliotheek aan het zogenoemde ‘gijzelaarsplein’ in de Israëlische hoofdstad Tel Aviv. Straks zullen de families van de Israëlische gijzelaars er samen de sjabbatmaaltijd gebruiken. Buiten op het plein vieren honderden mensen het moment met ze mee.
Eerder die vrijdag werd tijdens het middaguur een staakt-het-vuren van kracht tussen de militante groepering Hamas en Israël. Met het terugtrekken van het Israëlische leger uit delen van de Gazastrook heeft Hamas volgens het akkoord 72 uur om de twintig nog levende gijzelaars vrij te laten en de lichamen van de geschatte 28 dode gijzelaars over te dragen. Mogelijk moeten de families langer wachten. Volgens de Amerikaanse president Donald Trump – wiens team voor de deal heeft bemiddeld – kan het ook nog wel tot dinsdag duren.
Maar de sfeer op het plein in Tel Aviv is zonder meer hoopvol. Itzik Horn, de vader van gijzelaar Eitan Horn, stapt opgewekt naar een televisiecamera voor een interview – waar hij er de afgelopen twee jaar zoveel van heeft gegeven. “Kijk nou, hij huppelt bijna”, constateert een vrijwilliger die de families bijstaat. “Dat hebben we nog niet eerder gezien.” Na afloop van het gesprek krijgt hij een knuffel van de journalist die hem interviewde.
Een grote groep mensen verzamelt zich rond een klein strijkorkest. Terwijl de zon ondergaat, zingen ze zachtje mee. Eerst het volkslied, dan Lu Jehi – de Israëlische versie van ‘Let It Be’ uit de tijd van de Jom Kippoeroorlog van 1973.
Mensen zingen traditionele liederen tijdens het Joodse feest Soekot, op het ‘Gijzelaarsplein’, in Tel Aviv, Israël, vrijdag 10 oktober.
Later is ook ‘Eli Eli’ te horen. “Dat ontroert me”, zegt Dafna Heiman (33). “Dit is het lied waar we naar luisteren op Jom Hasjoa – de dag dat we de Holocaust herdenken.” Het is een lied van hoop, en dat past bij het moment, zegt Heiman. “Mensen zijn blij, maar ook bang, bang voor wat er gaat komen de komende dagen. We weten niet welke gijzelaars nog in leven zijn.”
Terwijl Israël vrijdag in spanning wacht op de komst van de gijzelaars, zijn tienduizenden Gazanen begonnen met het terugkeren naar het grotendeels verwoeste noorden van de kuststrook. Hun toekomst is ongewis.
Houdt het staakt-het-vuren stand? Komt een internationaal bestuur hun huizen weer opbouwen? Deze zaterdag zullen de eerste van in totaal tweehonderd Amerikaanse militairen in Israël aankomen om – van een afstandje – toezicht te houden op het staakt-het-vuren. Zijn zij een voorbode van een veel besproken internationale troepenmacht die straks binnen Gaza de vrede moet bewaren?
Het zijn beslissingen die de onderhandelaars in de Egyptische badplaats Sharm el-Sheikh voor het gemak nog even voor zich uit hebben geschoven naar een volgende fase van de onderhandelingen.
Een vrouw houdt ballonnen vast terwijl mensen zich verzamelen op het „Gijzelaarsplein” in Tel Aviv, Israël op 10 oktober.
Het is ook niet wat de mensen op het Gijzelaarsplein in Tel-Aviv bezighoudt. “De mensen hier vertrouwen niets of niemand totdat de gijzelaars weer terug zijn”, zegt Yonatan (21), die als militair zijn achternaam liever niet gepubliceerd wil zien. Hij is net één dag terug uit Gaza. Ondanks zijn vlasbaardje en zomerse burgeroutfit hangt achterop zijn rug nog altijd een granaatwerper. „Ik wil mensen hier het gevoel geven dat ze veilig zijn.”
Kan het ontwapenen van Hamas en een eventueel internationaal bestuur in Gaza wat Yonatan betreft ook zorgen voor een gevoel van veiligheid onder Israëliërs? “Alleen als Trump het doet, niet de Verenigde Naties – die vertrouwen we niet. Hoe vaak hoor je ze nou over de gijzelaars?” Vrienden en familie drukken Yonatan op het hart niet te vertellen dat hij uit Israël komt als hij binnenkort naar Europa op vakantie gaat. “Daar kan ik niet bij met mijn hoofd.”
Maar de gemiddelde Israëliër realiseert zich niet in hoeverre Israël wereldwijd in het verdomhoekje is beland, zegt Benjamin Birely (35) – die zelf een PhD aan de Universiteit van Napels doet. “Ze denken er niet over na. We zijn momenteel alleen met onszelf bezig. De aanval van 7 oktober en alles wat daarop volgde is de grootste tragedie in deJoodse geschiedenis sinds de Holocaust. Het is allesoverheersend.”
Een bezorger rijdt zaterdag langs een reclamebord waarop de Amerikaanse president Donald Trump wordt bedankt voor zijn rol in de wapenstilstand tussen Israël en Hamas in Tel Aviv op 11 oktober.
Iets soortgelijks gaat volgens Birely op voor het feit dat een onderzoekscommissie van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties vorige maand concludeerde dat Israël genocide pleegt in Gaza. “Het is gewoon niet het gesprek dat de meesten van ons voeren. Ik snap dat dat van buitenaf nogal bekrompen overkomt.”
Maar bekijk het zo, zegt Birely. “Als je buren een molotovcocktail door je raam gooien, je neef ontvoeren en je ouders vermoorden, dan trek je je er weinig van aan als dat conflict zich uitbreidt naar de rest van de buurt. Dan wil je eerst je neef terug en rouwen om je ouders.”
Het collectieve rouwproces in Israël kan volgens Birely pas beginnen als alle gijzelaars terug zijn. Daarna, gelooft hij, zal het gesprek over Gaza en de bijna zeventigduizend Palestijnse doden pas op gang komen.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC