Drie vaders van gijzelaars praten over de gehoopte terugkeer van hun zoon uit Gaza, de komende dagen. Guy is dood, Matan leeft waarschijnlijk, het lot van Rom is ongewis. ‘Ik hoop dat ons land kan herstellen. Het is genoeg geweest.’
schrijft over Israël en de Palestijnse gebieden. Hij doet verslag vanuit Tel Aviv.
Geen toespraken vanaf het podium, alleen een emotionele, bijna dierlijk klinkende kreet van Einav Zangauker, wier zoon Matan gegijzeld is in Gaza. ‘Dank allemaal voor jullie steun! Verder zeg ik niets, want er is muziek!’ De menigte op het ‘Gijzelaarsplein’ in Tel Aviv beloont haar met een ovatie en dan begint de band. Wish you were here, van Pink Floyd.
Met een brede lach steekt de vrouw met het gitzwarte haar de handen van de twee mannen links en rechts van haar in de lucht. Triomfantelijk is misschien niet het juiste woord, in het gebaar gaat meer verborgen.
Zangauker, Michel Illouz en Ofir Braslavsky zijn de sterren van deze bijeenkomst donderdagavond op het Gijzelaarsplein, een half etmaal nadat een akkoord is bereikt over een staakt-het-vuren in Gaza en vrijlating van de 48 resterende gijzelaars. Alle drie hebben ze een zoon die ze spoedig hopen terug te zien, dood dan wel levend.
De 25-jarige zoon van Zangauker, op 7 oktober 2023 ontvoerd uit kibboets Nir Oz, leeft hoogstwaarschijnlijk. Onlangs bracht de familie een door Hamas opgenomen video naar buiten waarop Matan er redelijk uitziet (al is niet bekend hoe oud de video is). ‘Ga de straat op en maak zo veel mogelijk lawaai voor onze vrijlating’, zegt hij in de camera.
Laat dat maar aan moeder Einav over. Ze is een van de meest zichtbare leden van het Families Forum, de protestbeweging die al die tijd onder het motto Bring Them Home Now de regering van Benjamin Netanyahu onder druk zette de oorlog te stoppen, zodat hun geliefden konden terugkeren. ‘Als ik mijn zoon terugkrijg in een lijkzak’, zei ze in een video, ‘klaag ik Netanyahu aan voor moord.’
Een zoon terugkrijgen in een lijkzak, dat is juist waar Michel Illouz op hoopt. Zijn zoon Guy is dood, dat staat vast. De 26-jarige gitarist bezocht het Nova Festival, raakte gewond bij de terreuraanval, werd ontvoerd en stierf in een ziekenhuis in Gaza, verstoken van medische zorg.
‘Ik ben verdrietig omdat mijn zoon misschien een van de zeven à tien gijzelaars is wier lichaam Hamas niet kan terugvinden’, zegt Illouz, nadat hij aan de achterkant het podium heeft verlaten. ‘Ik wil mijn zoon identificeren, om hem te kunnen begraven. Ik bid voor dat moment van herkenning.’
Zijn gevoelens nu omschrijft de vader als ‘geluk en verdriet’ ineen. ‘Ik treur omdat mijn zoon niet meer leeft. Maar ik ben blij voor alle families. We ontvangen de kinderen en kunnen na twee jaar oorlog opkrabbelen. Onze reis is voorbij. Ik hoop dat ons land kan herstellen en dat er vrede komt in het hele Midden-Oosten. Het is genoeg geweest.’
In een ander soort onzekerheid verkeert Ofir Braslavsky: hij weet niet of zijn 22-jarige zoon Rom nog leeft. De jonge man was beveiliger op het Nova Festival en werd daar ontvoerd naar Gaza. Eind juli maakten zijn ontvoerders een ijzingwekkende video openbaar. Te zien was een broodmagere Rom, gekleed in een zwart hemdje, die liggend en half overeind gekomen een noodkreet uitspreekt, in een kermend, wanhopig gefluister. ‘Stop de oorlog of deze man gaat bezwijken’, was de impliciete boodschap van Hamas.
Dus misschien is Rom inmiddels bezweken, dat is vrees van zijn vader. ‘Hij leek een overlevende van de Holocaust’, zegt Braslavsky. ‘Sindsdien hebben we niets meer gehoord. Ik ben blij en bezorgd. Twee jaar lang heb ik niet gelachen, pas vandaag stond ik mezelf weer toe te lachen.’
Ruim 50 kilometer verderop, in Jeruzalem, zit Hagay Angrest op een strategische plek: halfweg tussen de officiële residentie van de minister-president en de privéwoning van ‘Bibi’ en Sara Netanyahu, zo’n 300 meter verderop, cynisch genoeg gelegen aan de Gazastraat. Hier, in een partytent van het Families Forum, was hij de afgelopen twee jaar vaak te vinden. Doel: de druk op de ketel van huize Netanyahu houden. Soms liep hij met een megafoon naar het (behoorlijk sjofele) appartement om zoiets als ‘Bring Them Home Now’ te roepen, of enkel ‘Sara, Sara!’
Die nuchtere strijdbaarheid heeft Angest geenszins verlaten, nu zijn zoon, eveneens Matan geheten, en de andere gijzelaars bijna terugkeren. Al die tijd was hij de horzel in de pels van de premier en zijn echtgenote. Waar het maar kon zat hij ze achter de vodden. Diverse malen vloog hij naar de VS om zich ook daar luidkeels te laten horen. Hij was in het Witte Huis, een paar keer sprak hij speciaal gezant Steve Witkoff.
‘Netanyahu heb ik diverse malen ontmoet. Hij zou zijn best doen Matan vrij te krijgen, maar daar kwam steeds niets van. Ons gezin vecht als leeuwen, ook de drie andere kinderen, en mijn vrouw Anat loopt de Knesset plat.’
De nu 22-jarige Matan vocht als soldaat in Gaza en werd zwaargewond gevangen genomen door Hamas. In een van de tunnels namen de ontvoerders dit voorjaar een video op waarop is te zien dat de jonge man er nog altijd slecht aan toe is. Maar hij leeft, dat lijkt vast te staan.
Over een paar dagen hoopt Angest zijn zoon te kunnen knuffelen en te verzorgen. Na een tijdje kan hij hopelijk aan zijn studie beginnen. ‘Hij wil civiel ingenieur worden, net als zijn moeder. Hij wil wegen bouwen, en tunnels.’
Luister hieronder naar onze nieuwspodcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant