Van een klankwereld vergelijkbaar met goedmoedig walvissengezang tot het gevoel van een lange meditatie: dit zijn de beste albums van dit moment.
Don’t Trust Mirrors (★★★★☆), is een hoogtepunt in het oeuvre van Kelly Moran. Ze heeft vele uithoeken van de muziek verkend, behalve die van de platte pop. Als soloartiest maakte ze wonderlijk mooie platen op de scheidslijn van modern-klassiek en elektronisch. Haar album Don’t Trust Mirrors is van die laatste categorie en voelt als een lange meditatie. In tien tracks brengt ze je naar een andere wereld. Als je je ogen sluit, zie je natuurlandschappen opdoemen. Of een zon die opkomt boven een mistig weiland. Lees de recensie.
Ja ik ben vastgelopen (★★★★☆), begeleidt in vijf van de zeven stukken Bogaers’ verhaal; Bogaers (64) die een paar jaar geleden na een tentoonstelling van zijn collagekunst in het Foam in Amsterdam vaststelde dat kunst hem niets meer te bieden had. Zijn vriend, de muzikant en componist Tom America (76), nam zijn verhaal in diverse interviews op en zette het zo verzamelde stemmateriaal om in composities die samen dit wonderschone, unieke album vormen. Met Ja ik ben vastgelopen heeft Tom America, een conceptueel sterk, fraai getoonzet album gemaakt waarop nu eens niet het succes van een kunstenaar maar diens mislukking centraal staat. Dat blijkt veel interessanter. Lees de recensie.
Yuri Honing’s Peace Orchestra (★★★★☆), bevat onder andere twee stukken van het weergaloze concert van Yuri Honing’s Peace Orchestra. De gedachten gaan meteen terug naar april 2023, toen Honing zijn Peace Orchestra op het Transition festival in Utrecht presenteerde. Daarnaast staat er een verrassend inventieve liveversie van John Lennons Imagine op de plaat. De overige vijf stukken zijn eind vorig jaar in de studio opgenomen. Fijn dat het fraaie samenspel van deze band nu is vastgelegd. lees hier de recensie .
Exquisite corpse (★★★★☆), is speciaal door Ellis Ludwig-Leone gecomponeerd voor het Adam Quartet. Het getalenteerde Adam Quartet heeft zijn eersteling gemodelleerd naar een spel van surrealistische kunstenaars. Een mysterieuze Exquisite corpse, met Bachs koraalmelodie Aus meines Herzens Grunde als leidraad, die in het vierde deel kunstig verwerkt als fuga bovendrijft uit een klankwereld vergelijkbaar met goedmoedig walvissengezang. Lees de recensie.
Paris-Hollywood (★★★★☆), is het nieuwe album van de Franse filmcomponist Alexandre Desplat. Desplat dirigeert zelf het Orchestre de Paris met hoogtepunten uit zijn heerlijke repertoire voor Hollywoodfilms. Het Parijse orkest glimt als een Oscarbeeldje in de kleurenrijkdom van Desplats orkestraties. Door zijn effectieve gebruik van speciale instrumenten, spiegelt Desplat sfeer en setting van de film. Lees de recensie.
The Life of a Showgirl (★★★★☆), dat vrijdagochtend vroeg op de streamingplatforms verscheen, heeft meer focus dan de voorganger, is tekstueel gevat en ook muzikaal een stuk hoekiger. En dus lijken er weer ouderwetse Swift-hits in aantocht. ze weer met de Zweedse hitmaker Max Martin (en diens vaste collega Shellback), met wie Swift in de jaren tien haar grootste successen boekte. Toch grijpt Swift met Martin niet gemakzuchtig terug naar het geluid van vroeger. De nieuwe liedjes klinken ook echt nieuw. De instrumentaties zijn droog en transparant: door het hele album, van twaalf strakke liedjes in een nette 40 minuten, danst een plonkende, akoestische bas. Je ziet de arrangementen bijna voor je ogen in elkaar haken.
Grote maatschappelijke onderwerpen, of de nijpende problemen van deze tijd, benoemt Swift niet. De liedjes van Swift gaan over Swift: we zijn het gewend en er is ook niets op tegen, als er maar scherp geschreven wordt en je af en toe ook even in de lach mag schieten. Lees de recensie.
Twilight Override (★★★★☆) van Wilco-boegbeeld Jeff Tweedy bestrijkt 111 minuten en, voor de vinylkoper, drie lp’s. Die vinylkoper krijgt er een essay van Tweedy bij. Hij zegt zich overweldigd te voelen door de gitzwarte politieke ontwikkelingen in de VS. ‘Met dit album overweldig ik gewoon terug.’ Mooie uitleg, maar wat het panoramische Twilight Override zo wonderbaarlijk goed te verteren maakt, is juist het feit dat het geen politieke marathon is. Lees de recensie.
Voor de luisteraar klinkt deze live-opname Live In Salzburg 1988 (★★★★☆) van ICP Orchestra na 37 jaar nog zeer verfrissend. Iedere keer als je de draad even kwijt bent, gebeurt er weer iets onverwachts dat je intens vrolijk stemt. Alle ICP-ingrediënten zijn aanwezig. Vurige improvisaties bijvoorbeeld, die overgaan in speelse melodietjes die je niet uit je hoofd krijgt. Of de pesterige manier waarop Mengelberg zelf met ontregelende pianonoten de band op het verkeerde been zet. Lees de recensie.
Alleen te luisteren op Bandcamp.
The Family Acid neemt je op Colour Out Of Space (★★★★☆) mee op een ambientachtige reis, door een vervreemdend schilderij van synthesizer, stem en gitaar waarin je desgewenst iets van Talk Talk, Pink Floyd en Serge Gainsbourg op een sombere dag kunt horen. Het illustere duo achter The Serenes blijven met hun ruggen naar ons toe staan. Ze maakten deze muziek voor zichzelf, maar altijd is er subtiele melodie, als nevel boven het land. Lees de recensie.
De Duitse mezzosopraan Anna Lucia Richter behoorde in mei tot de sterren van het Mahler Festival in Amsterdam. Haar geheim? Een ultieme concentratie op de tekst, inclusief het besef dat niet altijd alles per se mooi moet klinken. Pers het woord ‘grau’ bijvoorbeeld maar lekker grauw uit de keel. Op Mahler: Songs of Fate (★★★★☆) overtreft Richter zichzelf. Het beroemde Urlicht kan amper beter: strak geprojecteerde stem, licht wiegend vibrato. Lees de recensie.
Vanuit zijn eenzame studio laat Mories, de producer uit Drachten achter Gnaw Their Tongues al decennialang een onstuitbare stroom experimentele noise en ‘dark ambient’ over de wereld spoelen. Op zijn laatste album The Genesis of Light (★★★★☆), de titel zegt het al, permitteert hij zich toch een streepje licht. Mories laat trage golven van orgelachtig geluid over elkaar heen rollen, laag voor laag en indringend als de gitaardrones van bijvoorbeeld Sunn O))). Majestueuze muziek, die het beste met de koptelefoon op en de ogen dicht kan worden ervaren. Lees de recensie.
Als je ze speelt zoals het London Symphony Orchestra onder chef-dirigent Antonio Pappano, boeien de symfonieën van Vaughan Williams wel degelijk. Neem de Vijfde symfonie. Met vioolnevels en verre jachthoorns is het een onvervalste plattelandsidylle (niet voor niets vergeleek een collega-componist Vaughan-Williams’ stijl met ‘een koe die over een hek staart’). Lees de recensie.
De groove is alom aanwezig op Meydan (★★★★☆) van zangeres Meral Polat. De Koerdisch-Nederlandse zangeres, die met haar debuutalbum Ez Kî Me liet horen waar een mix van Anatolische folk met andere muzikale culturen toe kan leiden, zet de lijn voort. Dus hoor je boven dat pompende ritme woestijnblues gitaarlijntjes waar Polat met haar stem doorheen slalomt. Een samenwerking met een keur aan internationale artiesten levert een waaier aan stijlen op van Anatolische psychedelica, maliblues en afrobeat met als constante die broeierige, ritmische puls. Lees de recensie.
De Amerikaanse drummer Kassa Overall heeft in veel van zijn werk al verwezen naar de hiphop waarmee hij in de jaren negentig is opgegroeid. Op zijn nieuwe album Cream (★★★★☆) neemt hij met zijn liveband acht klassiekers als basis voor jazzbewerkingen. Je hoort de liefde voor hiphop terug in de muziek, waarin geen elektronica meer aan te pas komt. Overall vindt met zijn band in ieder nummer de harmonische eigenaardigheden van het origineel en geeft saxofoon en dwarsfluit alle ruimte voor improvisatie. Lees de recensie.
De Chinees-Amerikaanse componist Ming Tsao ontwierp een algoritme waaraan hij pianomuziek van Karlheinz Stockhausen voerde. Daaruit ontstond Plus or Minus (★★★★☆) voor twee piano’s en elektronica. Plus or Minus is gemaakt met moeilijke formules. Zo klinkt het ook. De muziek zingt, maar dan wel met de lyriek van een hyperintelligent ruimtewezen. De techniek en timing van het Duitse pianoduo GrauSchumacher zijn haast onmenselijk. Lees de recensie.
Met Midnight Sun (★★★★☆) heeft Zara Larsson zichzelf muzikaal geüpdatet en is wezen pootjebaden in verleidelijk, glimmende kunstmatigheid van hyperpop. En dat is heel consequent en knap gekoppeld aan andere genres. Girl’s Girl heeft de tikkende syncopen van UK garage en Hot & Sexy is klassieke house gedoopt in een hoogglanslak. Omdat het met brutale flair en gespeend van braafheid is gedaan, word je meer dan eens door de zoemende, zagende en sissende dancebeats de dansvloer op gegeseld. Lees de recensie.
Amen (★★★★☆) is voor de liefhebbers een parel in het oeuvre van de ‘gekke professor’ van de heavymuziek. Igorrr, waarin Gautier Serre de meeste instrumenten bespeelt maar ook een stoet aan ingehuurde bandleden en gastmuzikanten passeert, heeft de gehaktmolen van de muziekstijlen nog een tandje hoger gezet. Amen ontvouwt zich als een vrolijk muziekfeest waarbij je soms hardop in de lach schiet. Pretentieus is Igorrr niet, lijkt Serre te willen zeggen. Beleef er vooral plezier aan. Lees de recensie.
Sterviolist Isabelle Faust wijdt haar nieuwste album aan barokcomponist Georg Philipp Telemann. Wat een eindeloze fantasie en sprankelende virtuositeit spreekt uit zijn vioolmuziek, en evenzeer uit de dynamiek tussen Faust en de Akademie für Alte Musik Berlin. Telemanns geestige kant wordt ook uitstekend gediend, in een suite voor twee violen geïnspireerd door de satirische roman Gullivers reizen en het charmant kwakende en huppende vioolconcert getiteld De kikkers. Lees de recensie.
Op het vorige Wednesday-album hing de scheiding van liefdeskoppel MJ Lenderman (gitaar) en Karly Hartzmann (zang) als een schaduw over de liedjes. Opvolger Bleeds (★★★★☆) laat in rauwe, afwisselend tedere en dan weer punkachtige liedjes horen dat er in de band een nieuw evenwicht is ontstaan. Meeslepende liedjes die soms richting country wijzen, en dan weer een spanningsboog kennen die steeds net niet tot ontlading komt. Lees de recensie.
In december klonk het magnifieke Cavaillé-Coll-orgel van de Notre-Dame van Parijs weer voor het eerst sinds vijf jaar. De brand in het voorjaar van 2019 had het instrument uit 1867 wonder boven wonder gespaard. Na een schoonmaakbeurt en restauratie was het klaar om het publiek weer omver te blazen. Eternal Notre-Dame (★★★★☆) is de eerste opname na de brand, ter vereeuwiging van het hernieuwde geluid. Lees de recensie.
Een man van 53 die het album Brat van Charli XCX hoort en denkt, dat kan ik ook: een avontuur dat gedoemd lijkt te mislukken. Niet wanneer de toch niet meer zo jonge man Baxter Dury heet. De wat lome disco en het Cockney in zijn praatzang zijn gebleven, maar de sound is behoorlijk opgepitcht op Allbarone (★★★★☆). Het titelnummer is een van Dury’s beste, meest dansbare liedjes geworden. Lees de recensie.
Wat de Bach-opname Original & counterfeit (★★★★☆) onderscheidend maakt, is dat de muziek van de grootste barokcomponist aller tijden nu eens niet moeiteloos of gelikt klinkt, eerder rauw en kwetsbaar. De virtuoze riedels zieden heus, maar door hun timing en gedragen tempo’s geven de musici sommige delen een, soms nóg, melancholischer karakter. Lees de recensie.
Weval heeft alle aarzelingen laten varen en de bedachtzame, indie-achtige danceliedjes van eerdere platen op Chorophobia (★★★★☆) verruild voor écht dikke dancetracks, waar het spiegelbolletje op de hoes bij aan mag. Weval klinkt anders, maar de handtekening blijft onmiskenbaar. De textuur van de klanken speelt de hoofdrol, en de opbouw van bijvoorbeeld Movement is pure arrangeerkunst. Dé Nederlandse danceplaat van het jaar. Lees de recensie.
Het is niet altijd een goed idee voor een muzikant om klassiek geworden albums te herinterpreteren. Maar de Noorse trompettist Nils Petter Molvaer heeft beslist de juiste keuze gemaakt door nummers van zijn twee zeer invloedrijke albums Khmer (1997) en Solid Ether (2000) opnieuw live op te nemen. De muziek klinkt spannender en is dynamischer. Molvaers eigen sound is krachtiger, maar waar nodig ook melodisch verfijnder. Ook is er meer ruimte voor improvisatie. Gedurfd, maar zeer geslaagd. Lees de recensie.
Arvo Pärt (90) schrijft minimalistische, transcendente werken. Een geslaagde uitvoering van zijn muziek voelt als een directe verbinding met een spirituele wereld, met de musici enkel als doorgeefluik. Precies zo klinkt And I Heard a Voice (★★★★☆) van Vox Clamantis. Lees de recensie.
Op alle liedjes op Dark Sky Reserve (★★★★★) hoor je de mystiek, de ruimte, de verstilling. Robin Kester gaat steeds beter zingen, neemt je als verteller bij de hand, wijst je kalm en trefzeker de weg. Haar muziek is zo mooi dat je het trots aan buitenlanders wilt laten horen: luister, dit is Robin Kester, die komt uit Nederland. Lees de recensie.
De Vlaamse sopraan Lore Binon brengt op het fascinerende album Caesura 65:41’’ (★★★★☆) twee avant-gardisten en één ‘gewone’ componist samen. De ontregelaars heten Erik Satie en John Cage, nummer drie is Francis Poulenc. Via hun liederen verkent Binon de spanning tussen het rumoer van de buitenwereld en de rust van innerlijke reflectie. Lees de recensie.
Weinig muziekliefhebbers zullen opveren bij de naam William Lawes. Zelfs de jonge Franse viola da gambaspeler Robin Pharo niet, tot een lied van Lawes het startpunt werd van een obsessie die nu uitmondt in het album Lighten mine eies (★★★★☆), dat de 17de-eeuwse componist gloedvol uitlicht. Met wringende stemmen en gewaagde sprongen bracht Lawes de muziek op spanning. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant