De Lepelaar is al bijna honderd jaar een café en dorpshuis in Jisp – en er blijkt nu ook een royaal, bijna gevaarlijk comfortabel restaurant in te huizen.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Van alle rare vogels die dierentuin Artis rijk is, stelde de lepelaar mij als kind voor het grootste raadsel. Het leed voor mij toen al geen twijfel dat de lepel een fantastische uitvinding is – veruit het beste bestek, zou ik nog steeds willen beweren. Maar als je er, bij gebrek aan handen om die lepel mee vast te houden, dan maar een op je snavel laat monteren, kun je die toch juist met geen enkele mogelijkheid meer naar je mond brengen? Mijn 6-jarige brein besloot dat lepelaars daarom waarschijnlijk altijd elkáár moesten voeren, als in een soort stichtelijke allegorie.
Daar komt het waarschijnlijk door dat De Lepelaar mij altijd een fantastische naam voor een gezellige eetgelegenheid heeft geleken. Nog steeds ben ik verbolgen over het feit dat het restaurant van Artis, dat nota bene uitkijkt op een reusachtige volière met daarin de grootste collectie lepelaars ter wereld, De Plantage heet. Wat een gemiste kans!
De Lepelaar
Molenpad 2, Jisp
delepelaarjisp.nl
Cijfer: 8,5
Restaurant annex dorpshuis. Voor rond € 18, hoofd rond € 30, dessert rond € 13. Ook een verrassingsmenu. Open woensdag tot zondag voor lunch en diner.
Dat doen ze beter in Jisp, een pittoresk lintdorp dat midden in het super-Hollandse natuurgebied tussen Wormer en Neck ligt. Jisp is nu nog maar een klein dorpje, maar was vroeger een plaats van belang met walvisvaarders en handelaars. Omdat lepelaars uit de nabijgelegen kreken hier destijds werden getemd om als huisdier te worden gehouden (en, volgens een aantal bronnen, mogelijk ook werden opgegeten), kwam de lepelaar in het wapen van Jisp terecht. In een allersnoezigst groen pand aan het Zwet, voorheen een smederij, huist ook al sinds 1927 een uitspanning met die naam. Het uitzicht vanaf het terras is prachtig, met naast het bruggetje en het water de roeibotenverhuur van boer Piet Praag, die zijn koeien nog altijd elke lente met de platte schuit naar het weiland vervoert.
De zaak werd dit jaar in de Gault&Millau-gids geprezen als ‘ontdekking van het jaar’, en een ‘verborgen parel’ genoemd. En zo voelt dit plekje ook, al is het maar omdat dit (inmiddels) restaurant óók al sinds de jaren zeventig het dorpshuis van Jisp is. Het interieur is een allegaartje van jarennegentigstoelen, een grote, klassieke bar met een kordate dame erachter, we zien jarennulinterieurornamentjes als gewhitewashte huisjes waar waxinelichtjes in staan, en ook een ficus benjamina. Er staat een Radio 10 Gold-achtige playlist op. In de grote zaal achterin verzamelt een grote groep heren op leeftijd, die allen langwerpige koffertjes bij zich dragen. De vriendelijke ober praat ons bij: op maandag is er koor, dinsdag klaverjassen, woensdag toneel, vanavond is er wedstrijdbiljart.
Tegelijkertijd zijn we bij binnenkomst langs een indrukwekkende wijnkamer vol chique, klassieke wijnen gelopen, en treffen we op het lijstje met borrelhappen geen bitterballen, maar oesters, rösti met kaviaar en brioche met paling. Dat is te danken aan eigenaar en gastheer Drew Harcourt, die het verwengehalte van de zaak de afgelopen jaren stevig heeft opgeschroefd. ‘Goedenavond dames’, zegt hij, ‘hoe is het vandaag met u beiden?’ Prima, prima, zeggen wij. En met u? ‘Uit-stekend,’ zegt hij, ‘ik ben in topvorm’.
Harcourt blijkt inderdaad zo’n joviale, attente gastheer die de zaak werkelijk dráágt – iemand waar het fijn naar kijken is, omdat je direct ziet hoe zorgvuldig hij zijn gasten observeert om zijn gedrag daar vervolgens naadloos op aan te passen zonder aan persoonlijkheid in te boeten. Het oudere stel naast ons wordt zeer geduldig en respectvol geholpen bij het uitzoeken van de juiste wijn, het jongetje aan de tafel naast ons vriendelijk doch beslist achter zijn iPad vandaan getrokken om in de keuken zijn eigen bordje op te maken. Bij een van de tafels vol horecamannen – er zijn er meerdere – schakelt Harcourt moeiteloos over in een soort wijnbro-achtig jargon over teringlekkere dikke Bourgognes. ‘We hebben ook nog van alles wat niet op de kaart staat’, fluistert hij, ‘en ik hoorde dat je gek bent van riesling. Laat me weten welke stijl en ik kijk wat ik voor je kan doen.’
De menukaart heeft datzelfde aansprekend charmante royale, op het randje van ordinair comfortabel. De chef Mitchell van Alphen werkte eerder bij Aan de Poel in Amstelveen en bij de sterrenzaken van Ron Blaauw, en direct valt op hoe zorgvuldig alles is bereid. De gegratineerde oester (€ 6,50) is er een uit het boekje, met vers geslonken spinazie, lekker zure hollandaise en een perfect korstje. Op de kaart heet hij trouwens Rockefeller, maar dit lijkt meer op een oester Florentine – een rockefeller wordt gemaakt met groene saus en broodkruim. De versgebakken rösti met kaviaar en crème fraîche (€ 19,50 voor 2) is ook meer dan netjes – krokant en met een beslist genereuze schep steurkuit – evenals de eenvoudige, krokante ‘tacootjes’ met blokjes tonijn en wasabimayonaise (€ 10,50 voor 2).
Op de menukaart zien we van alles waar we direct goede zin van krijgen: zeetong in de bruine boter; chateaubriand met stroganoff of pepersaus voor twee personen, en dan is er ook nog een verrassingsmenu. ‘Dames’, zegt Harcourt, ‘van mij mag alles. U mag ook beginnen met dessert, doen we helemaal niet moeilijk over’. We kiezen twee gerechten van de kaart, en delen daarnaast het vijfgangenmenu.
Dat blijkt overigens ook bijna volledig uit gerechten van de kaart te bestaan. Om te beginnen is er rondom even kort aangeschroeide en daarna dungesneden geelstaart koningsvis – vers en goed van temperatuur – met een vinaigrette van ponzu, een rettichslaatje en een heerlijke miso-sesammayonaise. Eenvoudig, maar keurig bereid. Als tweede gang krijgen we gebakken eekhoorntjesbrood in een kommetje, met daaronder smakelijke crème van peterseliewortel (dat smaakt naar pastinaak, maar kruidiger) en erop een eidooier, schuim van parmezaanse kaas en truffel. Opnieuw een gevaarlijk comfortabel bordje, waarbij het kaasschuim misschien net iets te veel overheerst.
Vervolgens krijgen we allebei buikspek – een in het menu dus, en een die we à la carte hadden besteld (€ 19,50) – terwijl we juist apart hadden besteld om veel dingen te proeven. Maar het is zó’n onomwonden lekker gerecht dat we ons gemopper snel staken. Het supermalse (want eerst gepekelde en daarna heel langzaam gegaarde) buikspek heeft nog snel een knapperig korstje gekregen, erop ligt een flinke lel Jisper paling en een friszoete chutney van verse mango en een pepertje, eronder wat ingelegde spitskool en een beurre blanc van kerrie. Het heeft met z’n vettige textuur op de friszure kool en z’n zoetzure saus iets onweerstaanbaar babi-pangangachtigs. Goed gedaan.
Dan de hoofdgerechten. Van de kaart hebben we rode mul besteld (€ 28,50) die wordt geserveerd met een krokant velletje, mollige kokkeltjes, gestoofde en gefrituurde artisjok, een wortelcrème en een goede bisquesaus. Wederom een hartstikke goed uitgevoerd gerecht waar bijzonder weinig tegen in te brengen is. De tamme eend uit het menu, met structuren van biet, een uienkoekje en een jus met kombu, vinden we ook wat tam van smaak (en er is nu zulke mooie wilde eend te koop!) maar wederom is de bereiding prima: het vlees sappig, het velletje krokant. We krijgen bij de hoofdgerechten ook nog prima frites en een goed aangemaakt slaatje.
We sluiten af met een slim dessert van wittechocoladeganache, kokoscrème en passievrucht (€ 15), en krijgen bij de koffie huisgemaakte boterkoek. Nadien wandelen we weer langs het water, waar de biljarters staan te roken en de barvrouw het omgewaaide menubord rechtop zet.
De Lepelaar is een heerlijk plekje met een kloppend hart, een voelbare historie, en met getalenteerde eigenaren die hun gasten graag met royale hand in de watten leggen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant