Behalve euforie moet er ook op tal van plekken paniek zijn uitgebroken toen het nieuws over een akkoord tussen Israël en Hamas bekend werd. Bij paniek denk ik niet alleen aan mijn kat, die tot haar aan verbijstering grenzende verontwaardiging constateerde dat ik haar ontbijt compleet vergeten was, terwijl ik donderdagmorgen naar extra-uitzendingen van het NOS Journaal zat te kijken.
Nee, ik denk vooral aan het uit vijf leden bestaande comité dat de Nobelprijs voor de Vrede deze week weer moet toekennen. Ik hoor de voorzitter in Oslo al bellen met de geschokte leden. De voorzitter, duidelijk aangeslagen: „De klootzak. [Drittsekk in het Noors] . We kunnen niet meer om hem heen. Hij heeft het akkoord qua datum zó goed afgestemd op de toekenning van onze prijs, dat we geen andere kant meer op kunnen.” Een ander lid, instemmend: „Iedere andere naam wordt nu weggehoond.”
De voorzitter: „Ja, we kunnen het andere kandidaten niet meer aandoen om ze te bekronen. Ze zullen zelfs weigeren.” Weer een ander lid: „Maar Trump had de genocide al veel eerder kunnen stoppen, hij heeft te lang Netanyahu de hand boven het hoofd gehouden.” De voorzitter: „Allemaal tot je dienst, maar de blijdschap is nu zo groot dat hem alles vergeven zal worden.”
Het oudste lid zegt troostend: „Laten we het relativeren. Hij is natuurlijk niet de eerste boef die deze prijs krijgt. Wat dachten jullie van Henry Kissinger die de prijs in 1973 kreeg hoewel hij verantwoordelijk was voor de bombardementen op Cambodja in 1969 en 1970 waarbij 800.000 burgers werden gedood.” Ander lid: „Zelfs Yasser Arafat heeft hem in 1994 gekregen, een leider die zich met zijn PLO op grote schaal aan terrorisme had bezondigd.”
„Zo kunnen we wel aan de gang blijven”, zegt het jongste lid opbeurend. „Er zal altijd kritiek op onze prijs zijn, dat hoort bij ons werk. Laten we er maar op proosten! Iedereen praat nu weer over onze prijs, dat is ook wat waard.”
„Hoe dan ook, we moeten doorgaan, opgeven is zinloos”, sluit de voorzitter af. „De Nobelprijs voor de Vrede moet altijd blijven bestaan, zelfs als de wereld ten onder gaat in bloed, zweet en tranen.”
„God zegene Trump!”, roept het jongste lid nog.
Dat verwacht en hoop ik ook, God heeft wel meer twijfelachtige zegeningen geschonken.
De knellende vraag is: moeten we Trump eerbiedig feliciteren als hij de door hem zo vurig begeerde prijs krijgt? Ik vind van wel, sterker nog, ik heb het al gedaan. Vanaf zijn geheime nummer, dat ik via Mark Rutte vrij gemakkelijk kon krijgen, riep Trump mij toe op die typerende verongelijkte toon: „Weet je wel dat dit het belangrijkste moment uit de geschiedenis van de mensheid is – en dat ook voor eeuwig zal blijven! Nooit eerder heeft een president van Amerika zoveel in zo weinig tijd bereikt. Nooit eerder heeft een president in binnen- en buitenland zoveel durven veranderen. Geen enkele opvolger zal dat kunnen overtreffen. Ik verdien niet alleen nú de Nobelprijs voor de Vrede, ik verdien tegelijkertijd alle toekomstige Nobelprijzen voor de Vrede!”
„Ik zal het doorgeven”, zei ik schuchter.
„Jullie komen nooit meer van mij af! Nóóit!”, riep hij me nog na terwijl hij afsloot, zonder te groeten.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC