Een erbarmelijke eerste helft, gevolgd door een redelijke periode na rust. Dat waren kwalificaties voor het voetbal van Oranje in de WK-kwalificatiewedstrijd op Malta. Gewonnen (0-4), dat wel, op de drempel van de eindronde.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Gelukkig was daar de aanvaardbare tweede helft van het Nederlands elftal, want wat Oranje voor rust op Malta aan het doen was, was van een bedroevend niveau. Gewoon, als nummer 7 van de wereld tot de rust nauwelijks kansen krijgen tegen Malta, de nummer 166. Vrijwel niets afdwingen.
Bijna geen fatsoenlijke aanval op het matige veld brengen. Ergernis opwekken met traagheid, met verzengende slordigheid waarvoor tot in den treure was gewaarschuwd, door de vorige tegenstander Litouwen, door bondscoach Ronald Koeman of door aanvoerder Virgil van Dijk, na twee minuten zelf de slordigste van allemaal met een ongekende terugspeelbal.
Het ergste was nog, donderdag in het voor ruim de helft gevulde stadion Ta’Qali: Malta bood ruimte om te voetballen, net als in juni in Groningen bij de 8-0. Malta groef zich helemaal niet in. En toch kwam Oranje tot weinig meer dan niets. Ja, een paar benutte strafschoppen, plus uiteindelijk twee gewone doelpunten. Wout Weghorst was vaak de grote in-de-weg-loper die voetbalde omdat er volgens de bedachte tactiek voorzetten zouden komen die in de barre werkelijkheid nooit kwamen, want als Jeremie Frimpong of Cody Gakpo er eens langs waren, gaven ze meestal een onbruikbare bal.
Frimpong was rechtsbuiten, Denzel Dumfries rechtsback. In deze samenstelling moeten ze nog aan elkaar wennen, want ze nemen bij hun club allebei de buitenbaan, in aanvallend opzicht. Ze willen in Oranje soms ongeveer hetzelfde. Na de vervanging van Frimpong kwam er meteen meer ruimte voor Dumfries.
Natuurlijk, het is zoals Koeman zei in de voorbeschouwing. Je kunt het eigenlijk nooit goed doen tegen een landje als Malta. Bij een hoge uitslag ligt het accent in de nabeschouwing op de magere kwaliteit van de tegenstander. Bij een kleine zege is het een schande wat de vedetten hebben laten zien. Die redenering klopt trouwens niet helemaal. Gewoon een beetje lekker voetballen, snel, hup naar voren, dat is al heel wat, dan is het volk al gauw tevreden.
Maar er gebeurde gewoon niets, tot de rust. Thuis in de stoel luisterde je dan maar naar de trompettist op de tribune, welke liedjes hij nu weer uit zijn instrument zou persen. Op een gegeven moment zei de commentator van de NOS: ‘Nederland komt nauwelijks onder de druk van Malta vandaan.’ Je spoelde even terug, om te checken of het hallucineren was begonnen, maar verhip, hij zei het echt. Malta verdiende ook een compliment voor zijn opvatting. Het is een dwergstaat, maar dan eentje die durft te voetballen als een stel flinke kerels.
Malta durfde zelfs op te bouwen vanaf de doelman met twee verdedigers naast hem, zoals elftallen van Arne Slot dat meestal doen, al ging dat dan helemaal fout voor de 0-3, van Tijjani Reijnders, al een tijdje onderweg in de tweede helft. Oranje kreeg zeker tot de rust nauwelijks kansen. Dat kan ook moeilijk als de bal elke keer breed of achteruit gaat, als niemand een greintje risico neemt, als de bal altijd naar degene gaat die naast degene met de pass staat, of als spelers gaan dribbelen waar ze dat niet moeten doen.
Het aloude probleem bij Oranje, zeker tegen dit soort tegenstanders. Het begin was nog wel aardig, met een snelle strafschop na een overtreding op Ryan Gravenberch, waarbij scheidsrechter Duje Strukan te snel floot, want anders had Weghorst gescoord. Enfin, Gakpo benutte de strafschop, schoot even later tegen de paal en dacht al voor rust nog een strafschop te krijgen, maar hier was helemaal geen sprake van hands. Gakpo mocht na de rust nog eens van elf meter aanleggen, na een overtreding op Weghorst.
Dat was dus 0-2, ook de tussenstand in Litouwen, toen Oranje het nog lastig kreeg door twee tegendoelpunten. Koeman had beloofd dat het deze keer niet zover zou komen, en dat klopte. Echte kansen kreeg Malta niet, behalve dan die allereerste, na ruim twee minuten, na de onbezonnen terugspeelbal van Virgil van Dijk, die over het hoofd zag dat Joseph Mbong nog tussen hem en doelman Bart Verbruggen stond. Die stelde zich goed op, zodat Mbong naast schoot.
Invaller Memphis Depay maakte in de slotseconde zelfs nog 0-4, met een kunstige kopbal na een voorzet van Dumfries. Zijn paspoort kon hij deze week niet vinden, het doel op Malta wel. Nederland houdt de koppositie in de groep met ook Polen, Finland en Litouwen en kan zondag, thuis tegen Finland, opnieuw dichter bij het vrijwel niet te missen WK in de Verenigde Staten, Canada en Mexico geraken. Zeker omdat het doelsaldo veel beter is dan Polen, kan er eigenlijk niet meer veel misgaan. Alleen het voetbal mag beter.
Source: Volkskrant