Roofman vertelt de aanstekelijke geschiedenis van Jeffrey Manchester, die tientallen McDonald’s-filialen overviel en zich na zijn ontsnapping uit de gevangenis schuilhield in een speelgoedzaak.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Slechte beslissingen. Dat is hoe Jeffrey Manchester, de onweerstaanbare antiheld van de Amerikaanse tragikomedie Roofman, de gewapende overvallen noemt die hij op tientallen McDonald’s-filialen pleegde. Zijn modus operandi: na sluitingstijd via een gat in het dak naar binnen, ’s ochtends het binnendruppelende personeel opsluiten in de koelcel en dan ervandoor met het kasgeld.
Jeffrey (Channing Tatum) is evenwel de kwaadste niet. Tijdens een overval raakt hij oprecht bezorgd omdat een werknemer zonder jas is opgedraafd. Hoe moet dat nou, in die koelcel? De werkloze, gescheiden Jeffrey, die de fastfoodketen berooft omdat hij zijn dochtertje wil kunnen geven wat ze verdient, doneert zijn vest aan de gijzelaar.
Het klinkt allemaal zeer vergezocht. Toch is dit hoe het ging, eind jaren negentig, in de waargebeurde geschiedenis van Jeffrey Manchester. En dan moet de meest bizarre en pijnlijkste episode van Roofman nog beginnen.
Cineast Derek Cianfrance (Blue Valentine, The Place Beyond the Pines) heeft meteen een stevige grip op de materie. Zie alleen al de briljante scène waarin Jeffrey vergeefs probeert te ontsnappen aan de politie, die hem nou net op het verjaardagsfeestje van zijn dochtertje komt inrekenen: in slow motion rent en struikelt Jeffrey van gazon naar gazon, terwijl de door hem ingehuurde mariachiband vrolijk blijft doorspelen. Zelden ging een filmpersonage met zoveel tragische slapstick onderuit in zijn eigen illusies.
Zulke scènes typeren een film die even onopgesmukt en eerlijk als lichtvoetig voelt, geschoten in pasteltinten en zachte contouren die de rauwste randjes ervan afhalen. Het door Cianfrance en Kirt Gunn geschreven scenario, dat de feiten van de zaak-Jeffrey Manchester slim aandikt en aanvult, balanceert knap tussen komedie en drama.
Datzelfde geldt voor hoofdrolspeler Tatum. Hij vertolkt Jeffrey Manchester trefzeker als een sympathieke mislukkeling, een kind in een afgetraind mannenlijf. Maar hij is ook een charmeur en de gewiekste observator die fluks uit de gevangenis ontsnapt, om midden in de bewoonde wereld onder te duiken. In de hal van een Toys R Us-speelgoedzaak, welteverstaan.
Hoe Jeffrey aldaar stand houdt – op een dieet van M&M’s, slapend onder een Spider-Man-dekbed, met een circuit van babyfoons als surveillance-systeem – wordt dan net zo intrigerend als zijn stiekeme strijd tegen de botte filiaalmanager (Peter Dinklage) en de steeds frequentere uitstapjes naar de buitenwereld. Geleidelijk bouwt Jeffrey een band op met winkelmedewerker Leigh (een fraaie rol van Kirsten Dunst) en haar kinderen, zonder dat zij beseft met wie ze te maken heeft.
Deze romantische subplot raakt soms de grenzen van het geloofwaardige, maar dat doet weinig af aan de schwung waarmee Cianfrance je meesleept in het relaas. Jeffrey gooit de levens van anderen volkomen overhoop, maar zorgt ook voor avontuur. Hij is dader en zelf slachtoffer, gehersenspoeld door het materialisme van de consumptiemaatschappij. Herhaaldelijk benadrukt Roofman Jeffreys spullenhonger, van de prullaria waarmee hij zijn schuilplek volstouwt tot de protserige cadeaus die hij bekostigt met gestolen en doorverkocht speelgoed.
Een kleine man is hij, verdwaald onder de daken van fastfoodrestaurants en speelgoedwinkels. En nou net dáár fabriceert hij wensdromen van geluk die zomaar uit elkaar kunnen spatten.
Roofman
Tragikomedie
★★★★☆
Regie Derek Cianfrance
Met Channing Tatum, Kirsten Dunst, Peter Dinklage, LaKeith Stanfield
126 min., in 65 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant