Marian Cousijn (38), conservator prenten en tekeningen bij het Rijksmuseum, en Cas Hieltjes (38), bandlid van 4B2M en rondleider bij het Stedelijk Museum Amsterdam, sparen „kleine dingetjes”.
Cas Hieltjes heeft Marian Cousijn vorig jaar ten huwelijk gevraagd met een piepklein ringetje in een doosje van één bij één centimeter. Toen het op Etsy bestelde ringetje eerder bezorgd werd dan verwacht, besloot hij haar maar meteen te vragen. Gewoon thuis op zaterdagochtend, in onderbroek, met een kater, terwijl zij de was aan het ophangen was. „Goh, wat leuk!”, zei ze over het ringetje. Dat het een serieus aanzoek was, had ze pas na een paar minuten door. Afgelopen augustus, toen ze precies twintig jaar samen waren, zijn ze getrouwd.
Nu is de ring onderdeel van hun verzameling „kleine dingetjes”. Ze sparen pas twee jaar miniaturen, maar hebben al bijna honderd objecten. „Marian is de hoofdcurator van deze verzameling”, zegt Hieltjes in hun appartement in Amsterdam-Oost. „Ik ben haar assistent.” Het bureaulampje dat je echt aan kunt knippen, bestelde ze online. De haaitjes van Muranoglas vond ze in Venetië. De minuscule broodrooster waar de boterhammen echt uitspringen, kregen ze van vrienden als trouwcadeau.
Cousijn omschrijft de verzameling als een obsessie. „Ik droom vaak dat ik op rommelmarkten of in gekke winkeltjes ben en heel excited word als ik coole kleine dingetjes vind.” Tegelijkertijd is het ook een „totaal onserieuze verzameling”, zegt ze. „Als ik erop uitgekeken raak, stop ik het gewoon in een schoenendoos en dan is het weg. Een fijn idee, juist omdat ik met mijn werk zo serieus met verzamelen bezig ben. Ik spreek veel mensen voor wie hun verzameling een zware last is. Vaak is het hun levenswerk, of ze hebben het geërfd van hun ouders. Ze willen dat het voor altijd bewaard blijft. Dit is het tegenovergestelde.”
Het begon toen Cousijn als een blok viel voor een „heel erg lieve” percolator van twee centimeter, die ze toevallig in een winkeltje zag staan. Duidelijke selectiecriteria hebben ze niet, zegt ze. „Behalve: hoe kleiner hoe beter.” Ze zijn weleens in een modeltreinenwinkel beland, maar die spullen vond Cousijn „te corporate”. „Het moet een beetje wonky zijn. Ik heb een zwak voor mislukte dingen.” Ze wijst naar een terracotta poppetje dat Diego Maradona moet voorstellen, maar er amper op lijkt, gekocht bij een toeristenwinkel in Napels. Bij een poppenhuiswinkel in Parijs kochten ze onder meer een ontzettend klein schroevendraaiertje. Hieltjes: „Daar komen serieuze verzamelaars die alles op dezelfde schaal willen hebben. Ik vind het juist leuk dat in onze verzameling een haai net zo groot is als de Eiffeltoren.”
Het meeste dat ze ooit aan een object uitgegeven hebben is 8 euro, voor een schaapje van klei, onderdeel van een kerststal, gevonden bij een antiekwinkel in Puglia. Hieltjes: „Bij het Vitra-museum in Weil am Rhein verkopen ze officiële miniversies van Vitra-stoelen voor iets van 400 euro. Dat zouden we nóóit kopen.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC