Jazz De veelgevraagde bassist Pino Palladino en gitarist Blake Mills brachten twee spannende platen uit die in geen genre te vangen zijn. Live vertaalt zich dat in een virtuoos optreden met terloops gespeelde verrassingen.
Concert van Blake Mills (rechts) en Pino Palladino (links) in TivoliVredenburg. Foto Andreas Terlaak
Komt dat sprookjesachtige Japanse fluitspel nou werkelijk uit de gitaar? En die melodieus piepende deur die daarna wordt dichtgeramd op openingsnummer ‘Taka’? Is er ergens nog een onzichtbaar overstuurd strijkinstrument?
Blake Mills & Pino Palladino Gehoord: 9-10, TivoliVredenburg Utrecht.
Bij meesterbassist Pino Palladino en gitarist/producer Blake Mills gebeurt er veel op het podium. Het is niet altijd duidelijk wat precies en ook niet waarom je het in vredesnaam zou doen – de drumpatronen halverwege afhakken, de zingendezaagfascinatie van Mills. Maar zo ongrijpbaar als het is, zo aanlokkelijk en makkelijk klinkt het. In TivoliVredenburg worden ze ook nog eens versterkt door drummer Chris Dave en experimenteel saxofonist Sam Gendel.
Door de wendingen en improvisaties zou je Palladino soms bijna vergeten, de man van basketballengte die weggedoken onder een petje zit te bassen. Maar hij is degene die je hoofd laat knikken, die alles samenhoudt met onorthodoxe funkloopjes. De Welshman zou zich volledig kunnen verschuilen achter de stapel albums waarop hij als sessiemuzikant meespeelde, van D’Angelo tot The Who, van Eric Clapton tot Beyoncé. Maar vier jaar geleden besloot hij als bandleider naar voren te treden met Mills, de gitarist die albums produceerde voor onder meer John Legend, Alabama Shakes en Perfume Genius. De samenwerking leverde twee indrukwekkende albums op die zich niet in een genre laten vangen.
Dit al snel uitverkochte concert rond album ‘That Wasn’t Just A Dream’ van deze ‘musician’s musicians’ brengt opmerkelijk veel muzikanten uit de Nederlandse jazz, indie en experimentele muziek naar de zaal. Zowel voor als na het concert dromt het publiek naar het podium om lekker te nerden over effectenpedalen en instrumenten. Want ja, wat moet de drummer nou met die twee onhandige hoge spiraalbekkens? En hoe werkt die ‘aerophone’ waarmee Gendel zijn blaasinstrument tot een synthesizer maakt?
Concert van Blake Mills (geheel rechts) en Pino Palladino (tweede van rechts) met Sam Gendel (geheel links) en Chris Dave (tweede van links) in TivoliVredenburg. Foto Andreas Terlaak
Het aardige is dat al die snufjes op het podium worden bespeeld door vier mannen die nergens voor effectbejag of applaus gaan. Ze komen op in slechtzittende T-shirts, nemen plaats zonder hallo te zeggen, zwijgen tussen de elf songs en gaan weer af. Wanneer Mills wel de microfoon naar zich toedraait is het om zijn stem als extra instrument in te zetten, waarbij de zang meebeweegt met de gespeelde noten. Eén keer neemt Mills het woord, enkel om te zeggen dat ze de toegift meteen doen, zonder het ritueel van weglopen en terugkomen.
Juist de terloopse virtuositeit verkleint de afstand tot het professionele publiek. Wanneer er toch even sprake is van een consistente melodie op het dromerige ‘Just Wrong’ wordt die snel voorzien van een kapotte beat. En als de piepende kreungitaar van Mills eindelijk echt irritant wordt, op ‘Ekute’, speelt hij een paar onverwachte rockakkoorden, gewoon omdat het kan.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC