Op tafel staan drie kratten met groente. En, niet verkeerd, een doosje appelrondo’s, voor de vrijwilligers. „Neem er eentje”, zegt Tom Leenhoven (67), die in het tuinhuis van de moestuin wat onrustig heen en weer beent. „Wil je nog koffie? We gaan zo vertrekken.” Roepend vanuit de deuropening: „Hé George, nemen we die pepertjes ook mee?” Maar er komt geen antwoord. En dan, fronsend naar Marcel: „Ik weet niet wat je tegen George hebt gezegd, maar eh…”
De vorige keer dat ik de vrijwilligers van moestuinvereniging Klein Hofland hier trof, was ook op een vrijdagmiddag. Per toeval, want eigenlijk was ik op zoek naar rellende jongeren. Het was de dag dat alle scholen in Beverwijk op last van de burgemeester waren gesloten omdat op TikTok beelden rondgingen van geweld tussen rivaliserende jeugdgroepen. Ook gold een samenscholingsverbod in en rond het Overbos, een stadspark waar het geweld zou hebben plaatsgevonden.
Maar de enige samenscholing die ik toen in het Overbos aantrof was die van een stel vrijwilligers die de hele ochtend hadden geoogst voor de voedselbank. En ja, ze hadden in hun paradijsje aan de rand van het park wel last gehad van jongeren, met hun scooters en Red Bull rond de walnootbomen, maar sinds ze de picknickset buiten de moestuin hebben geplaatst, valt het met de overlast wel mee.
En ook toen had Tom Leenhoven op appelrondo’s getrakteerd. „Soms ook roomsoezen hoor, of moorkoppen”, zegt Leenhoven, die zo met de kratten richting voedselbank vertrekt. Wel altijd zacht gebak, op verzoek van Henk die al elf jaar teelt, oogst en de groenten op de voedselbank uitdeelt.
Het is precies het soort solidariteit waar ik vandaag naar op zoek ben. Even wat positiviteit tanken, dacht ik, in een tijd waarin iedereen de mond vol heeft van polarisatie. Terwijl, hier op Klein Hofland wroeten Beverwijkers en vluchtelingen samen in de tuinaarde voor het goede doel. En je wilt niet weten hoeveel vreugde dat brengt, vertelt Mieke. „We hebben mensen gehad uit Syrië, Eritrea, Afghanistan. Die komen uit de destructie en dan is dit helend.” Of neem Ilias, ooit pachtboer in Irak op kurkdroge leemgrond. Teelt nu in een land waar het altijd regent. „Die is helemaal in z’n element.”
Alleen, zo’n moestuin is óók een samenleving in het klein. Want al die mensen met hun eigen culturen hebben ook allemaal hun eigen kijk op moestuinieren. „De één bouwt heuveltjes, de ander maakt geultjes”, zegt Mieke. Hele irrigatiesystemen, om het water te geleiden. „Maar wij Nederlanders zijn plattelandsindianen. Die houden alles vlak.”
Ook over de definitie van onkruid verschillen de meningen. „Sommigen trekken postelein weg”, zegt Marcel Kuil (53). Terwijl: zelf is hij tegenwoordig van de no dig-methode: „Je laat de grond met rust. Wormen en schimmels doen hun werk wel.” Maar anderen willen juist wekelijks maaien. En alles strak. Daarover is volgens Marcel nu wat onenigheid met George. „Die komt uit Suriname en daar groeit alles onder de tegels door.”
„Maar hé, George is goud waard voor deze tent hè”, zegt Leenhoven. Weet je wat volgens hem het probleem hier is: sinds het wegvallen van Piet (Kurpershoek, de geestelijk vader van Overbos, red.) ontbreekt het aan overleg. „Gewoon even rustig zitten en elkaar vertellen waar je tegenaan loopt.” Mieke knikt. „Dat was vroeger wel ja.”
Volgende week deel twee: naar de voedselbank.
Freek Schravesande doet elke donderdag ergens vanuit Nederland verslag
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC