De lezersbrieven, over digitaal stemmen, Galileo Galilei, vegetarische producten met vleesbenamingen, stigmatiserend taalgebruik ten aanzien van mensen met dementie en redactionele missers van talkshows.
Sander van der Voort pleit voor de invoering van een digitaal stembiljet. Daarop heb ik twee bezwaren.
Ten eerste sluit het digibeten uit van deelname aan een democratisch proces. Analfabeten kunnen iemand machtigen om voor hen te stemmen, maar hoe moet dat met digitaal stemmen?
Ten tweede is het DigiD een digitaal identiteitsbewijs. Handig voor het betalen van belasting, want de Belastingdienst controleert of u zelf inderdaad hebt betaald. Maar wanneer ik fysiek naar het stemlokaal ga, moet ik mij vooraf identificeren met identiteitsbewijs om daarna anoniem (lees: ontraceerbaar voor derden) te kunnen stemmen. Ook de overheid hoeft niet te weten op wie u stemt.
Zo werkt democratie nu eenmaal, mét waarborg voor privacy.
Sven Schellekens, ’s-Hertogenbosch
Grappig dat de nieuwe leider van het Amerikaanse CBS News, mevrouw Bari Weiss, zich met de revolutionaire natuurkundige Galileo Galilei vergelijkt.
Ook hij werd verbrand. Zij op Twitter. Maar Galilei stierf gewoon in bed. De brandstapel hoort bij de filosoof Giordano Bruno. Matige score voor machtige Weiss.
Pim Ligtvoet, Amsterdam
Hidde Boersma van WePlanet en Joey Cramer van ProVeg maken zich druk over vegaproducten die binnenkort waarschijnlijk geen vleesbenamingen meer mogen hebben.
Ik ben een flexi vegetariër en heb nooit begrepen waarom mensen die zo fanatiek tegen vlees zijn zo dringend iets willen maken dat op vlees lijkt, óók qua benaming. Het wijst er voor mij op dat die mensen het idee houden dat ze iets missen. De beste vegetarische recepten lijken echter op geen enkele manier op het traditionele groente-vlees-aardappelenbordje. Een gegrilde plak knolselderij hoeft van mij dus ook geen steak te heten.
En kipstuckjes die geen kip bevatten, dat is gewoon bedrog, zeker voor wie dyslectisch is of het Nederlands niet zo goed beheerst. Zet vooral in de benaming wat er wél in jullie producten zit, dat mis ik dan weer. Geef me bruinebonenkoeken, cashewkogels, sojasticks, maisbars, tofuplakken, tempehgries, knolselderijballen of kikkererwtenballetjes – maar die laatste kennen we al als falafel.
Gérard Näring, Nijmegen
Elsbeth Aartse heeft gelijk dat hallelujaverhalen over mantelzorg en het langer thuis wonen van mensen met dementie te eenzijdig zijn. Maar haar brief schiet ook door.
Stigmatiserende termen als ‘dementerenden’ en het beeld dat dementie enkel een ‘nare en verdrietige ziekte’ is, doen geen recht aan de vele mensen die – mét dementie – nog betekenisvol leven, liefhebben, lachen en verbinden. Dementie is inderdaad progressief, maar het leven eindigt niet bij de diagnose.
Tussen grote woorden en uitersten ligt het dagelijks leven, waar mensen met dementie nog altijd mens mogen zijn. Mensen die ondanks alles blijven leven, lachen en liefhebben. Dementie is niet enkel verlies, maar ook een vorm van verbinding.
En ja, het is zwaar voor mantelzorgers – zeker wanneer partners zelf op leeftijd zijn. En laten we ook de partners van jonge mensen met dementie niet vergeten. Een hallelujaverhaal doet mensen met dementie én hun omgeving tekort, net als het sombere beeld dat Aartse schetst.
Wat we nodig hebben is geen jubelzang of klaagzang, maar een eerlijke blik op het leven dat er nog wél is.
Jorn Albers, verpleegkundige, Nijmegen
Op maandag 6 oktober, zag ik een uitzending van Pauw en de Wit. Aan het woord waren een vrouw en een man die op een boot hadden gezeten om hulp naar de Gazastrook te brengen en door Israëlische soldaten waren gevangengenomen.
Aan tafel zat ook Halbe Zijlstra, die denkt dat hij overal verstand van heeft, zoals wel meer personen die aan een gesprekstafel zitten.
Nadat de dame haar verhaal had gedaan moest Zijlstra zo nodig een minzame opmerking maken over de actie van de twee, in plaats van te zeggen dat het heel dapper is om aan zo’n actie deel te nemen.
De dame in kwestie gaf hem zodanig van repliek dat hij even met zijn mond vol tanden zat. Zij was zich er terdege van bewust wat het risico inhield van hun missie.
Wat bezielt redacties toch om figuren als Zijlstra uit te nodigen? Elke discussie wordt door figuren als hij platgeslagen. Vraag eens wat jongeren met nieuwe ideeën die heel verfrissend kunnen zijn. Op die ouwe retoriek zitten we niet te wachten.
Chris Strijbos, Berghem
Vredesvoorstel? Het is eerder een wurgcontract.
Jan van der Klooster, Almere
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant