Met een Gouden Kalf voor beste dramaserie is het zevende seizoen een waardige afsluiting van Oogappels. Daarin beginnen de pubers van toen zelf aan de volgende ronde in het leven.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
De onlangs overleden Britse actrice Dame Patricia Routledge trok op het hoogtepunt van de populariteit van de serie Schone schijn zelf de stekker eruit. Laat de mensen je maar missen, was haar idee. Het slotseizoen, nummer zeven alweer, van het sinds januari 2019 uitgezonden Oogappels heeft net het Gouden Kalf voor beste televisiedrama gekregen. Nadat de serie in 2023 al de Gouden Televizier-Ring had ontvangen.
Per aflevering kijken er rond de 1,5 miljoen mensen naar Oogappels, waarmee het het populairste Nederlandstalige drama is. Kunnen we het wel missen?
In handen van regisseur Will Koopman en met een scenario van Roos Ouwehand en Lex Passchier is het tiendelige slotseizoen een waardig afscheid van een serie die ooit begon als een kroniek van opvoeden in Nederland.
Met vier centrale gezinnen, ouders en pubers, voortdurend becommentarieerd door de generatie van de grootouders die als een Grieks koor de kijkers thuis recht in de camera toespraken. Zij deelden de levenslessen die ze zelf naar de oude dag hadden meegenomen. De plots bevatten genoeg (melo)drama, maar waren altijd – belangrijke toetssteen in Oogappels – heel herkenbaar.
De populariteit en houdbaarheid van Oogappels had ongetwijfeld te maken met de uitstekende cast, met topacteurs als Malou Gorter (Merel), Ramsey Nasr (Erik) en Jeroen Spitzenberger (Tim), en een generatie jonge acteurs die in Oogappels voor de camera zijn opgegroeid.
In alles stuurt Oogappels, ook in dit slotseizoen, op het gewone aan. Hoeveel gesprekken in deze in Amersfoort en omstreken opgenomen serie beginnen wel niet met ‘Hoe gaat het met je?’. Als mensen aan tafel zitten, zeggen ze: ‘Als je nog sla wilt, moet je nog pakken.’ Er is een plotlijntje over een vrouw die niet wil toegeven dat ze aan een leesbril toe is. Er breekt schurft uit in een studentenhuis en iedereen krijgt jeuk. In een café worden bitterballen gegeten.
En de nieuwe relatie van Erik stelt voor om wat kleur in huis aan te brengen (en dan scheelt het dat je Ramsey Nasr hebt om een vies gezicht bij het woord ‘oudroze’ te trekken). Herkenbaar, wat u zegt. Iemand hangt letterlijk een tegeltje op met de tekst: ‘Leer van het verleden. Leef in het heden. Geloof in de toekomst.’ Wat je ook als het credo van Oogappels kunt beschouwen.
Maar wat er ondertussen in deze zee van alledaagsheid onder de oppervlakte gebeurt bij de families die we al jaren volgen, zoals het onbarmhartige verstrijken van de tijd en de komst van een nieuwe generatie, komt emotioneel midscheeps binnen. Het slotseizoen legt de nadruk op de volwassen problemen waar onze voormalige pubers mee worden geconfronteerd. De geschiedenis herhaalt zich op talloze manieren.
En in een prachtig geschreven en geacteerde slotaflevering schuiven de generaties door. Dan blijkt hoe effectief de emotionele optelsom van al die seizoenen is geweest, in handen van acteurs als Malou Gorter en Ramsey Nasr. We gaan ze missen, en dat is uiteindelijk het beste gevoel, natuurlijk.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★★☆
Drama
10-delige serie, idee en regie Will Koopman.
Met Malou Gorter, Ramsey Nasr, Jeroen Spitzenberger.
Te zien op NPO Start.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant