Tragikomedie Real crime-tragikomedie ‘Roofman’ volgt het onwaarschijnlijke verhaal van roofovervaller Jeffrey Manchester, die stupide plannen briljant uitvoerde, en zich een half jaar in een speelgoedwinkel verstopte toen alles misging.
Channing Tatum als Jeffrey Manchester, terwijl hij via het dak inbreekt in een McDonald’s.Foto Davi Russo
Het verhaal is eigenlijk te gek voor een fictiefilm, dus moet het wel echt gebeurd zijn. De afgezwaaide Amerikaanse militair Jeffrey Alan Manchester onderhield zijn gezin eind jaren negentig door ’s nachts via het dak bij McDonald’s-filialen in te breken, de ochtendploeg in de koelruimte op te sluiten en er met de kas vandoor te gaan. Dat ging wellevend, maar met een vuurwapen en soms met geweld; in 1999 leverde dat hem 45 jaar celstraf op. Waarna ‘Roofman’, zoals zijn bijnaam inmiddels luidde, in 2004 ontsnapte en zich ruim een half jaar wist schuil te houden achter een valse wand in een Toys ''R'' Us-winkel. Daar leefde hij op M&M’s en babyvoedsel, trainde hij ’s nachts in de lege winkel op kinderfietsen en kreeg hij een relatie met de vrome Leigh Wainscott, bij wier kerkgenootschap hij zich aansloot.
Roofman. Regie: Derek Cianfrance. Met: Channing Tatum, Kirsten Dunst, Juno Temple, Peter Dinklage, Peter Mendelsohn. Lengte: 127 min.
Derek Gianfrance verfilmt het verhaal op zeer vermakelijke wijze in Roofman. De regisseur raakte na twee ‘critics darlings’ met Ryan Gosling – Blue Valentine (2010) en The Place Beyond the Pines (2012) – wat uit beeld. Hoewel hij in Roofman een lichte toon aanslaat, is Jeffrey Manchester een typische Cianfrance-held die zijn geliefden van zich vervreemdt door stupide levenskeuzes. Manchester kwetst zelfs twee vrouwen en gezinnen, maar het resultaat is niet zozeer tragisch, eerder wrang humoristisch. Manchester zelf beseft dat hij eigenlijk ongeschikt is voor de vrijheid.
Cianfrance brengt in Roofman een geweldige cast op de been, met Kirsten Dunst als Manchesters geliefde Leigh, Peter Dinklage als haar nare chef Mitch en Ben Mendelsohn zo ‘uit type’ als goedgelovige dominee Ron dat ik hem niet herkende. Channing Tatum is de ideale Jeffrey Manchester, met die sullige tronie op dat enorm lijf en die hint van kinderlijke onschuld. Als Manchester is hij tegelijk hyperintelligent en bodemloos stom, een tactisch genie en strategisch onbenul.
Napoleon zei ooit dat hij een slecht plan briljant uitgevoerd verkiest boven een briljant plan slecht uitgevoerd. Manchester toont de beperking van die filosofie. Als meester in observatie, improvisatie en manipulatie weet hij idiote opzetjes te realiseren – die op termijn rampzalig uitpakken. De eerste helft van de film, als hij zich settelt in de Toys "R" Us, is meesterlijk: je ziet Manchester als een aardige kerel en wordt medeplichtig in zijn plannetjes. Later ga je vrezen dat zijn brave intenties, in voice-over toegelicht, toch ook dienen om – met name richting zichzelf – het leed goed te praten dat hij anderen met zijn leugens en geweld berokkent. Een ongeleid projectiel, maar je blijft in team-Manchester. Het is Channing Tatum tenslotte.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC