De lezersbrieven! Over spreken met ervaring, problemen niet oplossen, al piepend ingehaald worden, zelfstandig nadenken, de lange weg naar de stembus, een jonge meid die het nog ver gaat schoppen en een hallelujah-verhaal.
‘Euthanasie is onomkeerbaar. Ik vind dat de overheid daar niet in mee moet gaan’, zegt CU-lijsttrekker Mirjam Bikker in haar interview.
Wat weet mevrouw Bikker van het lijden van terminaal zieken? Van de eenzaamheid, de pijn en de uitzichtloosheid van chronisch (psychiatrisch) zieken? Van kinderen die zo kapot geboren worden dat ze continu lijden tot zij en hun ouders daarvan verlost worden? Haar geloof is haar gegund; dat mag in onze democratie. Maar euthanasie mag hier ook.
Na een halve eeuw in de verpleging te hebben gewerkt, weet ik waar ik het over heb als het gaat om uitzichtloos en mensonterend lijden. En in die gevallen is actieve euthanasie een zegen, om in de sferen van Bikker te blijven. Een zorgvuldig, menswaardig en vrijwillig afscheid van het leven.
Mariska Jansen, Harlingen
Op de vraag: ‘Wat is de oorzaak van het historisch lage vertrouwen in de politiek?’, antwoordt Mirjam Bikker: ‘Mensen weten niet wat ze aan Den Haag hebben. Ze zien ophef en geruzie, maar de problemen worden niet opgelost. Dat bevordert de opkomst van populistische partijen’.
Bikker kan de hand in eigen boezem steken. Haar partijgenote, minister Carola Schouten, weigerde het stikstofprobleem in 2019 op te lossen – ondanks de oproep van de adviescommissie van Johan Remkes. Ook haar opvolgers Henk Staghouwer en Piet Adema faalden.
Gevolg was dat BBB en NSC op 2 juli 2024 in de regering kwamen. Deze partijen ontkenden het stikstofprobleem simpelweg, waardoor er nu zeven jaar na de uitspraak van de Raad van State nog steeds geen zicht is op een oplossing.
Frans Vollenbroek, Tervuren (België)
In de Volkskrant van 2 oktober vertelt het artikel ‘Transitie’ over de revolutionaire doorbraak met de superaccu voor het Leids bedrijf Leydenjar. Het houdt de productie van de basismateriaal in eigen hand, lees ik. Mooi zo.
Hier ligt een kans voor Nederland, en voor Europa, om zijn marktaandeel in de accutechnologie ten opzichte van de rest van de wereld danig in te lopen. Echter, wie gaat de accu in massaproductie nemen met het basismateriaal? China.
En maar piepen dat we aan alle kanten door China worden ingehaald. Was hiervoor in Europa nou echt geen passend antwoord te vinden?
Hetty Klompé, Utrecht
Wat werd ik, als oma van twee kleinzonen van 21 en 17 jaar, blij van de column van Aleid Truijens (‘Een school die verkondigt dat homoseksualiteit zondig is: het is kindermishandeling’)!
Ze schrijft: ‘Kinderen zijn niet van hun ouders of van de staat. Een mens is van zichzelf, niet de lijfeigene van een ouder of geliefde. De bedoeling van opvoeding en onderwijs is dat kinderen leren nadenken over zichzelf en de wereld, en eigen beslissingen nemen.’ Wat een verademing.
Miep Mocking, Amersfoort
Het is toch bijzonder dat we straks op 29 oktober weer met z’n allen de weg naar het stembureau afleggen, terwijl we DigiD hebben. Je pensioen, je uitkering, je belasting – je kunt het er tegenwoordig allemaal mee regelen. Maar stemmen? Dat nog steeds niet.
Wordt het niet eens tijd dat er ook voor het stemmen een app komt waarop je kunt inloggen met DigiD? Een app die bijvoorbeeld een maand openstaat in plaats van alleen op één dag, zodat je je stem kunt uitbrengen op een moment dat het jou uitkomt zodra je een keuze hebt gemaakt?
Elektronisch stemmen zou het tellen bovendien een stuk makkelijker en sneller maken dan het handmatig uitvouwen van al die vierkante meters stembiljet. Ook voor ouderen, zieken, mensen met een beperking en voor Nederlanders in het buitenland zou digitaal stemmen een uitkomst zijn. De techniek is er al, nu de politieke wil nog. Ik denk dat de ‘opkomst’ er zeker mee zou stijgen.
Sander van der Voort, Zaandam
Het redactionele commentaar van Michael Persson (‘Op het hellende vlak richting autocratie zet Donald Trump wekelijks nieuwe stappen’) en de foto’s en woorden van een jonge meid (‘Ik wil in andermans brein kunnen kijken. Dan weet ik wat de kinderen uit mijn klas denken’) anderzijds, geven mijns inziens de huidige tijd zó goed weer.
Trump bedient zich van steeds autocratischer middelen om zijn macht te consolideren, liefst te vergroten. Maar Femke, met 70 jaar minder levenservaring, vertelt op volkomen autonome wijze over haar leven. Hij (Trump) handelt vanuit angst. Zij (de Beetsterzwaagse) spreekt vanuit zelfbewustzijn.
De panelen schuiven. Mede dankzij de Volkskrant.
Nico Floris, Zwolle
Ik las de reportage vorige maand, waarin wordt uitgelegd waarom de wachtlijsten voor verpleegtehuizen zo snel dalen. Een belangrijke reden is dat dementerenden langer thuis blijven wonen en hierin worden ondersteund, aldus het artikel.
Natuurlijk is het voor dementerende mensen het fijnste en het beste om lang thuis te wonen. De overgang naar een verzorgingshuis is verwarrend en zorgt sowieso voor een mentale stap terug.
Maar dementie is een progressieve ziekte en de belangrijkste mantelzorger is vaak de bejaarde partner van de dementerende, en daar gaat het artikel gaat niet expliciet op in. Familie, buren en initiatieven zoals in het artikel beschreven helpen wel, maar de zorg komt vaak 24/7 op de partner neer. En deze zorg is vermoeiend, want de partner heeft door de leeftijd vaak ook afnemende energie en eigen kwalen die aandacht nodig hebben.
Ik heb nu twee keer van dichtbij gezien hoe mantelzorg voor een dementerende, die steeds verder achteruit gaat, uiteindelijk heel zwaar gaat drukken op de partner en zo ook hun eigen fysieke en mentale gezondheid ondermijnt. Dit punt, en de vraag op welk moment verblijf voor in een verzorgingshuis wél een betere oplossing is voor de dementerende (en de mantelzorger), had wat mij betreft ook in het artikel aan bod moeten komen.
Dementie blijft een hele nare en verdrietige ziekte, voor de persoon zelf en voor de omgeving. Het artikel was mij iets te ‘halleluja, we hebben een oplossing voor de wachtlijsten in de verpleeghuizen’. Vandaar mijn behoefte om te nuanceren.
Elsbeth Aartse, Houten
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant