Verenigde Staten Met veel machtsvertoon viel een legertje federale agenten vorige week een verpauperd wooncomplex in Chicago binnen om vermeende Venezolaanse bendeleden op te pakken. De Amerikaanse buren moeten nog bijkomen van de schrik. „Het leek wel een film.”
Achtergebleven kleding en bezittingen van Venezolaanse immigranten in de gang van een appartementencomplex in Chicago, na een inval van federale agenten. De foto’s zijn van een andere inval dan die uit de reportage.
Zijn bruin-wit gevlekte pitbull Oreo blafte Isaiah Johnson (24) midden in de nacht wakker. „De hond wist dat er iets aan de hand was voordat ik de eerste grote ‘boem’ hoorde”, vertelt hij enkele dagen nadat honderden federale agenten zijn appartementencomplex in Chicago binnenvielen. Black Hawk-helikopters dropten de agenten op het dak van het verloederde pand waar Johnson al negen jaar woont, omsingelden het gebouw, baanden zich met lawaaigranaten een weg naar boven en trapten op alle vijf verdiepingen deuren in. President Donald Trump heeft in Chicago nog geen militair ingezet, maar op sommige plekken lijkt het oorlog.
Johnson, die op de begane grond woont, deed die nacht zijn deur open en stond oog in oog met mannen in groene uniformen. „Zij hadden mij ook gezien. In paniek vluchtte ik door het raam naar buiten.” Daar werd hij staande gehouden door federale agenten. Zijn handen werden met tie-wraps achter zijn rug gebonden en hij moest urenlang, in een korte broek, op de stoep zitten, zegt hij. Ondertussen voerden de vreemdelingenpolitie (ICE) en de federale opsporingsdienst (FBI) zijn Venezolaanse buren in busjes af.
„Er waren drones. Gewapende en gemaskerde mannen. Vrouwen en kinderen die huilden en schreeuwden. Sommigen waren naakt en mochten geen kleren aantrekken. Het leek wel een film. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt.”
Een film leek precies wat de federale autoriteiten op 30 september voor ogen hadden met de spectaculaire inval. Greg Bovino, de commandant van de grenspolitie, was er hoogstpersoonlijk bij, net als rechtse mediafiguren. Dit gebouw was hun doelwit, omdat de Venezolaanse bende Tren de Aragua er actief zou zijn.
Twee van de 37 mensen die gearresteerd zijn, bleken volgens de autoriteiten lid van die bende. Zeker vier Amerikaanse kinderen zijn in handen van de overheid sinds hun ouders zijn opgepakt. Johnson heeft geen Venezolaanse buur zien terugkeren sinds de invasie. „Niemand weet waar ze gebleven zijn.”
De bestorming van het pand aan de armere zuidkant van Chicago is de meest opzienbarende actie sinds federale agenten in de stad op migranten jagen. De Republikeinse Trump en de ambitieuze, Democratische gouverneur JB Pritzker van Illinois zijn al weken verwikkeld in een strijd van woorden en procedures over de inzet van de Nationale Garde in Chicago. Maar zonder militaire inzet hebben federale agenten hier al zo’n duizend mensen gearresteerd tijdens ‘Operation Midway Blitz’. Op straat, op werkplekken en in hun eigen slaapkamers.
De inval van Johnsons gebouw toont aan dat problemen rond overvloedige immigratie de laatste jaren gemarginaliseerde Amerikanen raken. Maar ook dat Trumps ‘oplossing’ daarvoor hen allesbehalve helpt.
Achtergebleven kleding en bezittingen van Venezolaanse immigranten in een appartementencomplex in Chicago, na een inval van federale agenten. De foto’s zijn van een andere inval dan die uit de reportage. Foto Jim Vondruska/Reuters
Een groot bord in de voortuin adverteert dat hier prachtige woningen beschikbaar zijn, maar het pand lijdt al jaren onder achterstallig onderhoud, vertellen bewoners. Iedereen kon binnenlopen omdat de buitendeuren niet meer elektronisch sloten. De liften waren kapot, wasmachines waren onbruikbaar, lekkages werden niet gerepareerd en muizen, ratten en kakkerlakken drongen elk appartement binnen. Venezolaanse immigranten, die onder de regering-Biden ruimhartig waren binnengelaten, maar niet werden opgevangen, kraakten leegstaande woningen. Ze brachten criminaliteit mee naar een toch al onveilige buurt.
Johnson draagt zijn hond naar binnen zodat die niet door het smerige water in de gang hoeft te lopen. Hij zegt dat hij nooit last heeft gehad van zijn Venezolaanse buren. „Het waren gewone gezinnen die ook ergens moeten wonen.” Maar Tony Lipcomb (64) noemt ze „gevaarlijke gangbangers”. „Ze schoten hier binnen op elkaar.”
Lipcomb weet vrij zeker dat de huisbaas of de beheerder van het pand ICE heeft gebeld. „Ik woon op vijf hoog en de agenten hebben mij met rust gelaten, waarschijnlijk omdat ze een lijst hadden met welke appartementen gewoon verhuurd zijn aan Amerikanen.”
Hoe blij hij ook is met het gedwongen vertrek van de Venezolanen, hij is geschrokken van de schade die is aangericht. Ruiten zijn gesneuveld, deuren opengebroken. Na de politieactie zijn plunderaars door het pand getrokken en hebben alle achtergelaten spullen van de opgepakte migranten overhoop gehaald.
Lipcomb leidt rond langs appartementen die bezaaid zijn met gehavende meubels, klapstoelen, kleren, vuilniszakken, koffers, luiers en speelgoed. Sommige woningen zijn opnieuw gekraakt, nu door lokale crackjunkies, zegt hij. De gangen ruiken naar pis. „Dit was de laatste jaren al een vreselijke plek om te wonen”, zegt hij. „Nu is het helemaal onleefbaar. Maar ik kan nergens anders heen.” De autoriteiten en de beheerder van het pand hebben niets gedaan voor de achtergebleven bewoners.
Al voordat de militairen arriveren die, zo zei Trump vorige week, „een aantal gevaarlijke” steden in eigen land mogen gaan „gebruiken als oefenterrein”, leven veel inwoners van Chicago in angst. Zij die er zonder verblijfsvergunning wonen: recente migranten uit landen als Venezuela, maar ook Mexicanen die hier soms al decennia illegaal zijn. En Amerikanen die al dan niet vanwege hun huidskleur of afkomst ook doelwit zijn. De federale autoriteiten houden dit soort acties sinds Trumps aantreden vooral in steden onder Democratisch bestuur, terwijl veel illegale migranten zich op het platteland tussen Republikeinse kiezers bevinden.
De Venezolanen in het geradbraakte complex zijn waarschijnlijk eerst naar een ICE-detentiecentrum in Broadview gebracht. Vanuit dat bakstenen gebouwtje, met dichtgetimmerde ramen, worden zij vervolgens verplaatst naar uitzetcentra in zuidelijke staten en dan uitgezet. Vierentwintig uur per dag zijn hier demonstranten te vinden die ICE-voertuigen die af en aan rijden proberen tegen te houden. Dat loopt regelmatig uit op ongeregeldheden.
Er zijn buurtbewoners die hun onvrede met de massale uitzendingen kenbaar willen maken, zoals de nichtjes Lily en Katia („liever geen achternaam, je weet het nooit”): twintigers van Mexicaanse afkomst die vrolijke protestborden dragen. Een flinke groep demonstranten komt van buiten de stad, zoals Levi Rolles (31) uit North Carolina. „Nadat Trump weer aan de macht kwam heb ik mijn baan opgezegd met het idee dat ik íéts moest doen.” Nu slaapt hij in een tentje naast het detentiecentrum en is hij al diverse malen geraakt door traangas, rubberen kogels pepper balls, balletjes die irriterende chemicaliën loslaten wanneer ze de grond raken.
Federale agenten hebben hekken en betonnen barrières opgeworpen om de demonstranten weg te houden bij hun gebouw en de auto’s die migranten ophalen en wegbrengen. Demonstranten zeggen dat vaak onnodig geweld gebruikt wordt. „Zij willen dat wij happen, zodat er een reden is om militairen in te schakelen.” Rolles zit in de schaduw te chillen, maar de vrienden die hij de afgelopen weken heeft gemaakt rammelen aan het hek en dragen gasmaskers, kniebeschermers en plastic sleeën als geïmproviseerde schilden.
„Ergens hopen we dat Trump de staat van beleg afkondigt, want ook de Amerikanen die op zijn anti-migratiebeleid stemden, zitten daar niet op te wachten. Het land staat helaas niet op als er migranten verdwijnen, maar misschien komt er echt verzet op gang als hij Amerikanen aanpakt”, aldus Rolles. „Wij zijn hier om alles te doen om anderen te inspireren in opstand te komen.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC