Gewichtloos surfen over zandduinen. Of met een kudde bizons over een bergkam trekken. Bij deze nieuwe ‘rustspellen’ hoef je niet op een missie, maar mag je even alleen iets voelen.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Misschien heeft iedereen deze droom weleens, een fantasie over de ultieme ontsnapping aan het opgejaagde leven. Aan altijd maar weer ‘iets moeten’. Kon je maar gewoon een herder zijn. Geen mensen om je heen, alleen in de natuur met een kudde dieren. Rust.
Het spel Herdling zet de deur naar die andere wereld op een kier. In de magisch mooie game ren je als een kleine jongen met een tak achter een kudde lieve, wollige bizons aan. Jij moet deze soms wat lomp bewegende beesten over een dreigende bergketen zien te krijgen. Met je dieren beleef je een droomachtige trip, door overweldigende natuur en langs steeds diepere afgronden.
Ver aan de horizon zie je een eenzame bergtop. Daar moet je heen. Maar waarom eigenlijk? Dat weet je pas aan het einde van de rit. En die zalige onwetendheid is ook de charme van het spel. Je ‘moet’ eigenlijk niets.
Herdling geeft je geen aanwijzingen en al helemaal geen ‘missies’. Je ontwaakt als een dakloos jongetje op een vieze matras in een tunnel, in een grauwe stad. Ergens in een steeg verderop zie je een groot beest staan. Deze ‘calicorn’ zit met zijn kop vast in een vuilnisbak. Je trekt die bak van zijn kop en temt het beest. Samen ga je op pad.
Je voelt dat de stad geen goede omgeving is voor jou noch het beest. Je zoekt een uitweg en bereikt uiteindelijk een grote groene vlakte. Onderweg vind je steeds nieuwe calicorns in nood, die zich allemaal aansluiten bij je kudde. Alles gaat vanzelf, je speelt op intuïtie.
En je trekt verder. Door bossen en steeds ruiger bergterrein. Soms moet je een rotsblok wegduwen. Je dieren helpen mee de weg vrij te maken. De kudde is afhankelijk van jou, maar jij kunt ook niet zonder je calicorns, die je ook moet voeden en gezond houden. En verdomd: na een paar uur spelen voel je haast een band met je dieren.
In Herdling geniet je van de reis (van een uur of twee zuivere speeltijd). Van de prachtig geschilderde landschappen. En van de betoverende, jazz-achtige soundtrack van de Zwitserse gamecomponist Joel Schoch. Een spel om niets bij te denken, en alleen te voelen.
Herdling
★★★★☆
Studio Okomotive, te spelen op alle gameplatforms. Ongeveer € 20.
In Sword of the Sea, een game van de gelauwerde rustspellenbedenker Matt Nava, valt alles van je af. Zelfs je gewicht.
Je staat op een messcherp hoverboard en snijdt door glooiende landschappen, als een skater of een snowboarder, maar dan een voor wie de zwaartekracht niet geldt.
De games van de Amerikaan Nava hebben een kwaliteitskeurmerk, en een soort tripgarantie. Journey, uit 2012, werd een van de best beoordeelde indiegames van dat jaar. Het spelconcept was haast mystiek: je liep als een eenzaam personage door een barre woestijn, op weg naar een vreemde berg met een zacht zoemend licht, ver aan de horizon.
In Abzû (2016) maakte je eenzelfde, epische reis, maar dan als duiker in een psychedelische onderwaterwereld. Een opdracht of missie had je eigenlijk niet. Door de wereld om je heen te verkennen, samen met een witte haai, gaf je het zeeleven nieuwe energie, en steeds prachtiger kleuren.
Zoiets gebeurt ook in Sword of the Sea. Je staat als een naamloze soldaat op je board, en je begint je afdaling in een heuvelachtige zandvlakte. De duinen onder je golven als een woeste zee, en je kunt jezelf omhoog schieten door een opbollende berg te gebruiken als lanceerplatform. Je vliegt dan secondenlang door de lucht, en in je zalige toestand van gewichtloosheid kun je een ‘ollie’ of een ‘heelflip’ doen. Als je zin hebt, want het hoeft niet.
De golvenwereld om je heen verandert voortdurend naarmate je verder komt in het spel. Het zand wordt soms een oceaan, waarin scholen vissen als wolken boven je hoofd zweven. Je kunt meesurfen in hun duizelingwekkende slipstream. Later verdwaal je in een mistig sneeuwlandschap waarin reusachtige standbeelden opduiken, die je met hun verstarde armgebaren weer een andere kant opsturen.
De kracht van Sword of the Sea zit hem in de weergaloos mooie vormgeving: een explosie van kleuren en organische vormen, die je soms echt stil doet vallen. Maar de roes wordt ook opgewekt door wat je in je handen hebt.
Alle mogelijkheden van de sensitieve ‘dualsense’ controller van de Playstation worden benut, en voortdurend schieten kleine trilsignaaltjes naar je handen en je vingers. Je voelt de glinstering van het zand waarover je surft. En verandert de ondergrond ineens in steen, dan hobbelt je controller over de keien.
Sword of the Sea is geen game maar een ervaring. En die maakt dat je na het verbluffende einde, na een uur of drie speeltijd, direct een ‘new game’ wilt opstarten. Omdat je snel weer weg van de wereld wilt zijn.
Sword of the Sea
★★★★★
Studio Giant Squid, te spelen op Playstation en pc. Ongeveer € 20.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant