De lezersbrieven, over de Rode Lijn-demonstratie, talkshows en de rechtsstaat, pensionado’s die over één kam worden geschoren, de speech van Rob Jetten, het drama van het pleegkind in Vlaardingen en het land dat Sander Donkers zoekt.
Na de indrukwekkende demonstratie in Amsterdam, de derde ‘Rode Lijn’ alweer, heeft premier Dick Schoof opnieuw zijn sympathie verwoord voor de deelnemers en natuurlijk weer gezegd dat er een einde moet komen aan de oorlog in Gaza.
Opnieuw stelt hij dat het kabinet zich voor en achter de schermen inzet met een voortdurende weging van wat zo effectief mogelijk zou zijn. Ik waardeer die inzet en ik ben blij dat er ten minste een paar doodzieke kinderen naar Nederland mogen komen (mits ze door de screening komen, natuurlijk).
Maar kan de heer Schoof nu eindelijk eens concreet maken wat het kabinet allemaal heeft overwogen aan maatregelen? We horen al twee jaar lang alleen maar dezelfde dooddoeners: ‘We doen er alles aan, voor en achter de schermen.’
Arjen Markus, Rotterdam
In zijn column beschrijft Kustaw Bessems hoe we in Nederland ‘slaapwandelen naar het einde van de democratie zoals wij die kennen’. Onder de thema’s die in het eerste RTL-debat de revue passeren, mist hij precies dit: de teloorgang van de democratie zoals wij die kennen. Ik zou eraan willen toevoegen: klimaat.
In dezelfde bijlage vraagt Emma Curvers zich af waarom talkshows blindelings de populistische waan van de dag volgen, terwijl zij zelf onderwerpen kunnen agenderen. Als lichtpuntje noemt Curvers het jongerendebat van KRO-NCRV en Omroep Zwart waar het wel over het klimaat ging, en over het feit dat volgens het RIVM Nederland maar 5 procent kans heeft de klimaatdoelen te halen. Een verademing, schrijft Curvers, dat migratie niet eens werd genoemd.
Ik vraag me af of diegenen die talkshows en debatten organiseren zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid. Gaan ze voor de kijkcijfers of wegen ze mee voor welke enorme uitdagingen Nederland, net als de hele wereld, staat? De liberale democratische rechtsstaat wordt bedreigd. En we hebben die juist nodig om uitdagingen, zoals de klimaatverandering, het hoofd te kunnen bieden. Zonder deze zijn we verloren.
Hennie de Pous-de Jonge, Dieren
Bij een Brief van de dag verwacht ik toch niet zoveel platitudes als in die van Wim Keizer. Hijzelf is blijkbaar een gefortuneerde pensionado. Hij somt alle voordelen op die de komende 4,6 miljoen gepensioneerden hebben: ‘Geen hypotheek meer, of anders een hoge teruggave. Ze zijn het duurste in de zorg. Ze betalen het laagste percentage belasting. Ze kopen campers, dieselen door Europa...’
Het mag van Keizer allemaal wel wat minder, omdat hij best wel wat kan missen. Misschien moet er eens wat beleid op worden losgelaten, is zijn suggestie. Voor het gemak laat hij alle gepensioneerden die van de AOW en een klein (of zelfs geen) pensioen moeten rondkomen maar even buiten beschouwing.
Keizer maakt van gepensioneerden een karikatuur. Ook de media plaatsen bij bijna ieder artikel over gepensioneerden een obligate foto van ouderen in een camper, op de vakantiebeurs of de golfbaan. Stop daarmee, het doet geen recht aan de zeer grote verschillen tussen gepensioneerden.
Frans Leliveld, Amsterdam
In zijn toespraak op het D66-congres citeert Rob Jetten John F. Kennedy als volgt: ‘Wie denkt macht te winnen door op de rug van de tijger te klimmen, eindigt uiteindelijk in zijn maag.’ Hij had zijn citaat ook uit eigen land kunnen halen, want in 1938 zei de Nederlandse schrijver A.M. de Jong al, verwijzend naar het opkomend fascisme: ‘Het is duidelijk gebleken dat wie de vriendschap koopt van een kannibaal, daarmee niet veilig is voor zijn vraatzucht.’
René de Haas, Voorburg
Ik las in de reportage over de ernstige psychopathologie bij beide pleegouders, en dat twee eerdere broers in het pleeggezin zijn mishandeld. Het verhaal roept bij mij de vraag op wat voor beeld en ervaring de werkers met deze pleegouders hadden: zijn er nooit signalen geweest? Het bekende rode lampje?
Het lijkt me dat de instelling eerst naar een verklaring van het drama moet zoeken (zelfreflectie), voordat het weer omgezet wordt in de oplossingssfeer zoals de roep om geld en/of personeel. Het is een drama voor de betrokken medewerkers, maar bovenal voor moeder en dochter.
Wim Smid, Paterswolde
Hoe langer Sander Donkers naar de verbeten niet-lach van Lidewij de Vos staart, hoe liever hij terug wil naar zijn eigen land. ‘Nee, dat mijn eigen land weer terug naar hier komt. Waar is het?’, vraagt hij zich vertwijfeld af. Helemaal geruststellen kan ik hem niet helaas, maar de auteur een sprankje hoop bieden doe ik met plezier. Dat land, beste Sander, was zondagmiddag in Amsterdam.
Marlene Mooy, Den Haag
Veel mensen met een bijstandsuitkering hebben een aandoening, een chronische ziekte of een andere beperking. Zij kúnnen vaak niet werken – in ieder geval niet op de wijze, in de uren en het tempo die doorgaans gevraagd worden.
Hierin ligt ook het falen van het UWV besloten: het doet mensen met ziekten als ME/CVS en aanverwante aandoeningen, of met ernstige prikkelverwerkingsstoornissen, structureel onvoldoende recht in hun beoordelingen.
Misschien zouden sommigen nog wat verloren uurtjes kunnen bijdragen – kleding repareren, een tekst schrijven, een tuintje opknappen – om een grijpstuiver bij te verdienen. Maar in de huidige situatie kun je daar keihard op worden gepakt.
Zieke mensen met vaak hoge medische kosten worden zo veroordeeld tot levenslange armoede.
Natuurlijk word je van een basisinkomen niet opeens gezond, rijk of gelukkig. Maar het geeft wél meer autonomie, en hopelijk minder vernederende keuringen. Misschien maakt het samenwonen met een mantelzorger mogelijk. Je zou geld kunnen sparen, iets opbouwen. Je zou die grijpstuiver kunnen bijverdienen zonder sancties.
En je zou van je moeder gewoon boodschappen mogen ontvangen zonder dat daar een boete van duizenden euro’s tegenover staat.
Een basisinkomen kan prima inkomensafhankelijk worden vormgegeven: steeds zwaarder belast naarmate het inkomen stijgt, zodat het een stevige bijdrage blijft voor wie niets heeft en tot nul wordt gereduceerd bij riante inkomens.
Jessica Kuijper, Zwolle
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant