is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Soms vind ik het leuk om op te scheppen over het feit dat ik korte tijd in de uitgeverijwereld heb gewerkt. Wat ik toen heb geleerd, is dat verhalenbundels moeilijk verkopen. Mensen willen worden meegesleept door een lekkere roman, niet elke tien bladzijden aan een nieuw verhaal beginnen.
Toch zijn er vele prachtige verhalenbundels, lees er eens eentje van Curtis Sittenfeld of anders Roald Dahl of Patricia Highsmith, en je bent een gelukkig mens.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat extra uitzonderlijk is, is als er op een verhalenbundel ‘Inclusief de hit…’ staat, met de titel van een van de verhalen erachter. Alsof het een ouderwetse cd is die zichzelf aanprijst met die ene grote hit die erop staat.
Die aanprijzing staat op de in 2019 verschenen bundel van de Amerikaanse schrijfster Kristen Roupenian. Het boek heet Je weet dat je dit wil, en hij is ‘Inclusief de hit Cat Person’ – Kattenmens heet het verhaal in de vertaling van Tjadine Stheeman.
Roupenian overkwam, net klaar met een masterstudie in schrijven, wat weinig schrijvers overkomt. Ze kreeg een verhaal gepubliceerd in het beroemde weekblad The New Yorker, en toen ging dat verhaal ook nog viraal. Mensen deelden het op wat toen Twitter heette, en het werd een van de meest gedownloade verhalen op de site van The New Yorker.
Het verhaal gaat over Margot, een jonge vrouw die bij haar werk in een filmhuis een pakje Red Vines (rode dropstaven) aan een iets oudere man verkoopt. Ze grapt dat niemand ooit Red Vines koopt. ‘In haar tijd als barista had ze zichzelf aangeleerd met de klanten te flirten, en het leverde ook nog eens fooi op.’ De week erop koopt de man weer Red Vines bij haar, en zegt: ‘Je wordt al beter in je werk. Deze keer is het je gelukt me niet te beledigen.’ Hij vraagt haar nummer, wat Margot hem tot haar verbazing geeft, en ze beginnen te appen.
Na een date, samen naar een film over de Holocaust, gaat ze met hem mee naar huis en daar volgt een seksscène die het woord CRINGE, ook in CapsLock, niet genoeg recht doet. Zo feilloos beschreven is slechte seks zelden in de wereldliteratuur.
En zo komt de lezer terecht in nog meer narigheid, die doet denken aan de Andrew Tate-achtige manosphereproblematiek die pas ná het verschijnen van dit verhaal op gang kwam. Misschien voelde Roupenian die tendens aankomen. Dit is geen feelgoodverhaal, het is wel volledig terecht viraal gegaan.
Ik vond het jammer dat de andere verhalen in de bundel soms over monsters en horror gingen, want ik lees liever over de horror van het dagelijks leven. Zoals Margaret Atwood zei, door Roupenian aangehaald in een interview: ‘Mannen zijn bang dat vrouwen ze zullen uitlachen, vrouwen zijn bang dat mannen ze zullen vermoorden.’ Zou dat de diepe psychologie zijn achter al die Andrew Tate-mannetjes?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant