‘Ik voel me zo machteloos’, zei vrijwel iedereen met wie ik de afgelopen maanden sprak over de oorlog in Gaza. Die mensen hadden dan bijvoorbeeld net dat stuk in de Volkskrant gelezen over hoe het Israëlische leger met opzet en op grote schaal Palestijnse kinderen executeert, waardoor artsen het ‘moeten kunnen verdragen hoe kapotgeschoten peuters in hun armen stikken in hun eigen bloed’.
In dat stuk zei een verpleegkundige van Artsen zonder Grenzen: ‘Ik heb ontelbaar veel kinderen voor me gehad bij wie hun hersenen naar buiten hingen.’ En een andere arts vertelde: ‘Ik zag dat ze niet meer leefde. Maar haar moeder schreeuwde hartverscheurend. Ze had er jaren over gedaan om een kind te krijgen. (...) Ik zag het bloed. Een perfect schot in de slaap.’
De meeste mensen die dat soort stukken lazen, of die de foto’s zagen die erbij hoorden, voelden een mengeling van onbehaaglijke gevoelens waarbij verdriet, ontreddering, afschuw en woede allemaal vochten om voorrang. Het liefst wilden ze dat leed vandaag nog oplossen. Alleen wist niemand hoe.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik had uiteraard ook geen idee, maar toch zei ik altijd: blijf druk uitoefenen, want dat werkt verrassend goed. Blokkeer een snelweg met je tractor en Femke Wiersma regelt dat je wat extra koeienmest mag dumpen. Blokkeer een snelweg met je collega-klimaatactivisten en de Kamer neemt een motie aan over het mogelijk afbouwen van fossiele subsidies.
Druk uitoefenen werkt de ene kant op. Dit weekend toonde Nieuwsuur bijvoorbeeld aan dat er dit jaar in zeker 49 gemeenten werd geprotesteerd tegen de komst van een asielzoekerscentrum, en dat in 21 van die gemeenten de plannen vervolgens werden aangepast of vertraagd.
En druk uitoefenen werkt de andere kant op. Zelf moest ik bij het vredesvoorstel van Benjamin Netanyahu vooral denken aan historicus Tacitus, die de expansiedrift van het plunderende en moordende Romeinse leger ooit omschreef met de woorden: ‘Ze creëren een woestenij en noemen dat vrede.’ Maar buitenlandcommentator Peter Giesen vatte het in een Volkskrant-podcast beduidend treffender samen als ‘de climax van alle opgevoerde druk’.
Druk uitoefenen werkt. Toen Caspar Veldkamp ontslag nam als minister van Buitenlandse Zaken, zei hij tegen deze krant dat de ‘steeds schrillere toon’ rondom Gaza voor hem de druppel was. In de Kamer werd hij ervan beschuldigd ‘bloed aan de handen te hebben’, daarbuiten zag hij overal posters van Oxfam Novib met de tekst: ‘Minister Veldkamp, waar is uw geweten?’, en dat vrat aan hem.
VVD’er Eric van der Burg zei rond die tijd precies hetzelfde: ‘Collega’s zeggen de ergste dingen. Zoals dat ik een genocide vergoelijk en dat ik bloed aan m’n handen heb. Ik krijg ook veel foto’s van dode kinderen opgestuurd. Dat gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten.’
Je kan zulke druk onbetamelijk vinden, of zelfs onfatsoenlijk, maar dat is het executeren van kinderen ook, en bovendien leidde het ertoe dat NSC-Kamerleden niet langer alle maatregelen tegen Israël blokkeren en dat zelfs de VVD vorige week beloofde ‘enkele kinderen’ uit Gaza te laten overvliegen voor een ziekenhuisbehandeling.
Druk uitoefenen werkt. De resultaten zijn vaak onduidelijk en komen meestal te laat, veel te laat zelfs voor al die ‘kapotgeschoten peuters die stikken in hun eigen bloed’, maar er gebeurt in ieder geval iets. Dus mocht u zich binnenkort weer eens machteloos voelen, weet dan dat u dat niet bent. En vooral: onthoud dat, want vermoedelijk hebben we die kennis de komende jaren nog veel vaker nodig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant