is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Soms droom ik ervan om net genoeg vip te worden zodat ik ook een alleskunner kan zijn.
Ik heb op deze plek wel vaker de loftrompet gestoken over het SBS 6-programma De alleskunner vips, een magisch sociaal experiment waarin een zestigtal Bekendere Nederlanders de krankzinnigste, speels-sadistische opdrachten moet uitvoeren om uiteindelijk over te blijven als ‘alleskunner vip’.
Die titel bemachtigen is met recht een prestatie, want daarvoor heeft de alleskunner (denk Big Brother-Ruud, denk Frank van zangduo Frank & Mirella) alle cirkels van de hel moeten doorstaan. In de seizoensopener kwam dat zaterdagavond neer op een gummyworm van het voorhoofd naar de mond zien te krijgen zonder handen, snoepjes op een lepel in mond naar een beker begeleiden, én, mijn lievelingsopdracht, zoveel mogelijk post-its op je hoofd plakken.
Ik zeg niet dat De alleskunner vips ons land kan redden, maar een goede braindrain kan soms helemaal geen kwaad, zeker niet in een ‘hypernerveuze samenleving’ waarin we veel meer moeten gaan ‘lummelen’. Ik weet niet of ik in dat opzicht meer ontspanning vind in een programma dan in De alleskunner vips. Ik zou bijna pleiten voor een zakenkabinet met alleen maar redactieleden uit het programma. Krijgen we dan een soort The Hunger Games-achtige samenleving met krankzinnige beproevingen voor de bevolking? Jazeker, maar dat is voor de nukkige Nederlander misschien helemaal geen gek idee.
Zeker na de eerste paar minuten van Nu we er toch zijn: de verkiezingen dacht ik toch even: was de hele wereld maar gewoon een knullige strijd tussen echte alleskunners. In dit programma gaat Sophie Hilbrand, talkshowbelofte in ruste, langs bij mensen in het land om te vragen hoe ze denken over de politiek en wat ze zoal bezighoudt. Dat gebeurt in dit geval met een stevig Man bijt hond-sausje, want Hilbrand komt het liefst op de koffie, eet een boterhammetje mee, of blijft zelfs slapen.
De eerste aflevering trapte vrijdagavond af in Borne, voormalige stek van ex-messias Pieter Omtzigt en (vermoedelijk) eenmalig NSC-bolwerk, nu die partij de onvermijdelijke vergetelheid wacht. Hilbrand begon voor het gemak maar met wat voxpopjes. Veel partijen werden keurig afgevinkt, er was geklaag over Frans Timmermans, er was nood aan politici die niet doodsbang naar achteren deinzen maar duidelijkheid bieden, politici moeten eens gaan doen wat ze zeggen, en ons land moet nu echt weer op de rails. Oh ja, en een lokale marktkoopman mocht nog even loslopen over de media, die ons ‘al twintig jaar voorliegen’.
Ik was even bang dat het programma zou blijven hangen op de grijsgedraaide plaat van de bezorgde burger, maar gelukkig sprak Hilbrand daarna vooral met allerhande goeiige mensen, ieder met een boeiend verhaal. Als de zorgen en problemen net even meer worden dan een snelle, lekkere voxpopquote, wordt een programma vanzelf zinvol.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant