Onder Palestijnse Nederlanders heerst verbijstering over de jubeltoon waarmee het Gaza-plan van de Amerikaanse president Donald Trump wereldwijd is onthaald. ‘Het is niet te bevatten dat Israël hier straffeloos mee wegkomt.’
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over asiel, migratie en de multiculturele samenleving.
Zondag is in Amsterdam de derde Rode Lijn-demonstratie, de Palestijns-Nederlandse Samah Jaber (34) zal er spreken namens Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL). ‘Natuurlijk zijn we blij als Israël stopt met bombarderen’, zegt ze. ‘Maar hoe kun je spreken van vrede als de daders van de genocide vrijuit gaan? Hoe kun je het een akkoord noemen als aan Palestijnen zelf niets is gevraagd?’
De eerste Rode Lijn-demonstratie was in mei. Uit frustratie over het feit dat de Nederlandse regering weigerde een rode lijn voor Israël te definiëren, riepen Amnesty International, Artsen zonder Grenzen, Oxfam Novib, Pax en Save the Children Nederlanders op om in rode kleding naar Den Haag te komen om zelf een rode lijn te vormen. Honderdduizend mensen gaven daar gehoor aan.
De demonstranten eisten dat Nederland de militaire samenwerking met Israël stopt, de handel en investeringen staakt en zich harder inzet om de illegale bezetting van Palestijnse gebieden te beëindigen, de genocide in Gaza te stoppen en de daders te bestraffen. Een maand later was de opkomst bij de tweede Rode Lijn met 150 duizend deelnemers nog groter.
Na twee Haagse edities gaat de Rode Lijn zondag naar Amsterdam. Opnieuw hebben politieke partijen, culturele instellingen, Joodse organisaties en vakbonden zich bij de oproep aangesloten. Dat er nu een plan ligt voor een staakt-het-vuren, het ontwapenen van Hamas, het uitruilen van gijzelaars en gevangenen en het gedeeltelijk terugtrekken van het Israëlische leger uit Gaza, is voor de organisatie geen reden de demonstratie af te zeggen.
De Telegraaf sprak daar in een hoofdredactioneel commentaar schande van: ‘Marcheren om sancties te eisen tegen Israël, dat net akkoord is gegaan met dit vredesplan, is ronduit bespottelijk tenzij het de bedoeling is Hamas een hart onder de riem te steken.’
Thomas van Gool van vredesorganisatie Pax wuift die kritiek weg. ‘Als de bombardementen stoppen, er hulp Gaza binnenkomt en gijzelaars en gevangenen vrijkomen, dan juichen wij dat uiteraard toe’, zegt hij. ‘Maar dit plan zou een terugkeer betekenen naar de situatie van onderdrukking van voor 7 oktober. Nederland blijft onder internationaal recht verplicht zich in te zetten om de illegale bezetting te beëindigen.’
Want terwijl wereldleiders Trump lof toezwaaien over zijn ‘vredesplan’, voelen Palestijnen zich, opnieuw, buitenspel gezet en door de wereld in de steek gelaten. ‘Ik ben niet verbaasd’, zegt de Palestijns-Nederlandse Aisja Hamed (33), Midden-Oostendeskundige en oprichter van het Palestijnse literair tijdschrift Fikra. ‘Er wordt al ruim een eeuw over onze hoofden heen besloten.’
Ze somt op wat volgens haar en andere Palestijnse analisten niet deugt aan het plan. ‘Er zijn geen veiligheidsgaranties voor de Palestijnen. Dat terwijl de Israelische premier Benjamin Netanyahu, door het Internationaal Strafhof gezocht voor oorlogsmisdaden, al eerder eenzijdig een staakt-het-vuren schond. Het plan rept niet over de illegale bezetting van de Westelijke Jordaanoever, noch over de opheffing van de lucht-, land-, en zeeblokkade van Gaza.’
Tony Blair, destijds als Britse premier medeverantwoordelijk voor de inval in Irak, moet gaan toezien op de naleving van het akkoord. Samen met Trump zou Blair aan het hoofd komen van de zogenoemde Raad van Vrede. ‘Het is neokoloniaal’, aldus Hamed.
‘Ik kan het nauwelijks bevatten’, zegt ze. ‘Twee jaar totale verwoesting, moord en uithongering. Duizenden lichamen die onder het puin begraven liggen, en Israël komt hier straffeloos mee weg? Gaat de wereld hiermee akkoord?’ Jaber van PGNL deelt haar woede en begrijpt niet dat de wereld meegaat in ‘de obsessie’ met Hamas. ‘Met of zonder Hamas zullen Palestijnen blijven opstaan tegen de kolonisatie.’
Hamed stelt dat een vredesplan moet beginnen met een einde aan de bezetting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever en het ontmantelen van Israël als apartheidsstaat. ‘Pas dan kunnen Palestijnen bepalen welk leiderschap ze willen en welke stappen daarvoor nodig zijn. Hoe kun je nadenken over je toekomst als je elkaar niet kunt ontmoeten door muren en checkpoints? Als je zonder enige vorm van proces in de gevangenis gegooid kan worden?’
‘Palestijnen vragen hier al heel lang om’, gaat ze verder. ‘En na twee jaar genocide, massale demonstraties overal ter wereld, petities, rechtszaken en boycotacties is dit plan het resultaat?’ Ze valt even stil en gaat dan verder. ‘Palestijnen verlangen naar een gewoon leven. We willen voorkomen dat we net als andere inheemse volken worden uitgeroeid en als voetnoot in de geschiedenis eindigen.’
Dus, vervolgt ze, is het belangrijk de straat op te blijven gaan. ‘Mensen moeten zich realiseren dat Israël na een staakt-het-vuren op elk moment de genocide kan voortzetten. Wat we nodig hebben zijn sancties, een wapenembargo, het opschorten van het associatieverdrag tussen de EU en Israël en de garantie dat de daders van de genocide berecht worden.’
Het enige lichtpunt, volgens Jaber, is dat Nederlanders zich de afgelopen twee jaar hebben verdiept in de situatie. ‘Toen ik hier opgroeide, wisten Nederlanders weinig over Palestina’, vertelt ze. ‘Nu weet iedereen dat wij op 7 oktober al 75 jaar onderdrukking achter de rug hadden. Dat zoveel mensen voor onze bevrijding de straat op gaan, raakt me diep.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant