ALPHEN AAN DEN RIJN - Het eerste woord dat Bram de Vries (20) als kind zei, was 'molen'. Zijn passie voor dit onderdeel van de Oudhollandse cultuur verdween nooit. Sterker nog, hij maakte er zijn werk van en sinds drie maanden woont hij als molenaar in een vrijstaand huis bij zijn 'eigen' Steektermolen in Alphen aan den Rijn.
Op houten klompen staat de twintiger op het erf waarop molen en huis staan. Sinds drie maanden draagt hij de volle verantwoordelijkheid voor het gevaarte dat zijn oorsprong kent in het jaar 1597.
'Ik dacht dat er niet genoeg wind zou staan om hem te laten draaien vandaag', zegt Bram terwijl hij naar zijn molen kijkt. 'Maar de wieken laten het tegenovergestelde zien.'
Als kind was hij al gefascineerd door molens. 'Het eerste woord dat ik zei was geen mama of papa, maar molen', zegt hij lachend. Hij heeft die passie overigens niet van zijn ouders overgenomen. 'Mijn overgrootmoeder schijnt molenboeken verzameld te hebben, maar verder heeft niemand uit mijn familie iets met molens.'
Bram raakte in contact met een molenaar en noemde hem zijn leermeester. Hij leerde Bram de kneepjes van het vak. 'Nu is het dag in, dag uit molens', zegt hij.
'Ik werk in het dagelijks leven als molenmaker en als ik thuiskom na een werkdag kan ik mijn eigen molen vaak niet laten staan. Als het waait, laat ik hem vaak nog even draaien.'
Ook leerde hij andere jonge molenaars kennen met wie hij nu in een vriendengroep zit. 'Die nodig ik soms uit bij mijn molen of ik ga naar hen. Dan drinken we een biertje en ouwehoeren we wat met elkaar. Ook heb ik een vriendin die het leuk vindt dat ik mijn passie uitoefen. Het is gewoon mijn leven.'
Bram huurt zijn woning van de Rijnlandse Molenstichting. 'Voor een schappelijke huurprijs, flink onder de 1000 euro', legt hij uit. 'Daartegenover staat wel dat ik de molen regelmatig moet laten draaien en het erf moet bijhouden.'
De molen heeft namelijk ook nog een functie. 'De molen is een hulpgemaal. Als het moderne gemaal de hoeveelheid water niet meer aankan, dan kan deze molen bijspringen.'
Het vak stroomt door Brams aderen. 'Als de molen draait, kijk en luister ik goed. Als er iets kapot is, hoor ik dat gelijk. Aangezien ik molenmaker ben, kan ik dat gelukkig zelf oplossen.'
Terwijl de molen draait, staat hij in het bovenste kamertje. Het oude hout kraakt, maar dat is juist goed, volgens de jonge molenaar. 'Krakend hout breekt niet. Ik sta hier wel eens te genieten als het hard waait en de molen draait. Maar als het stormt, blijf ik toch liever beneden.'
'Het is een droom die uitkomt', zegt Bram over het wonen naast zijn eigen molen. Vanuit zijn keuken heeft hij goed zicht op het gemaal. 'Het is leuk dat ik 's avonds tijdens het koken naar mijn eigen molen kan kijken. Er is niks aan veranderd en ik doe hetzelfde werk als degene van wie deze molen vierhonderd jaar geleden was. Alleen het gemaal is moderner.'
Voor Bram mag het altijd zo blijven. 'Ik woon hier samen met mijn twee katten. Ik heb een vriendin die af en toe langskomt en zie mijn vrienden regelmatig. Ik woon in een ruim huis en houd ook nog een stukje dijk bij. Pas als ze het hier vol gaan bouwen, denk ik erover na om weg te gaan. Maar voorlopig blijf ik hier.'
Source: Omroepwest - Alphen aan den Rijn