De Engelse oud-voetballer maakt furore als analyticus, maar niet alleen vanwege zijn vrolijkheid. Hij kan zich goed inleven in spelers die te maken hebben met teleurstellingen. Uit eigen ervaring weet hij hoe diep een toptalent kan wegzinken.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De bloedstollende halvefinalewedstrijden in de Champions League tussen Internazionale en Barcelona waren het onbetwiste hoogtepunt van het vorige voetbalseizoen. Maar eveneens onvergetelijk was een interview tussendoor met Denzel Dumfries, in het voetbalpraatprogramma Uefa Champions League Today van de Amerikaanse zender CBS.
En dat kwam niet zozeer door Inter-speler Dumfries, al was die, zeker voor profvoetballerbegrippen, grappig zat. Het kwam vooral door een van de analytici, Micah Richards. Of beter gezegd: door diens lach.
De lach van Micah Richards, oud-prof van Manchester City en Aston Villa, is eigenlijk onbeschrijflijk, maar hierbij toch een poging: luid, vol, breed, redelijk hoog, langdurig en bovenal enorm aanstekelijk. Vanuit het achterste van zijn keel rolt de lach naar voren, zo de studio’s, huiskamers en auto’s in.
Het is bijna ondoenlijk om zelf niet te glimlachen als Richards, die in een waaier aan voetbalprogramma’s en -podcasts te horen is, lacht. Zelfs de notoire zuurpruim Roy Keane, eveneens oud-prof en analyticus, kan zijn gezicht niet in de plooi houden als Richards begint te lachen.
In het Verenigd Koninkrijk gingen stemmen op om Richards te laten aanschuiven bij het koninklijk banket met Donald Trump, om de Amerikaanse president gunstig te stemmen. En er werd voorgesteld zijn lach door luidsprekers te laten klinken als een demonstratie in het land uit de hand dreigde te lopen.
Terug naar het gesprekje met Dumfries voor UCL Today. Achter een brede desk zit presentator Kate Scott met naast haar meestal de oud-profs Thierry Henry, Jamie Carragher en Richards. Naast Scott staat een beeldscherm dat zo groot is dat de geïnterviewde speler zowat in de studio lijkt te staan.
Aanvankelijk zijn de vragen vrij serieus en wedstrijdgericht, maar op een gegeven moment gaat Richards, net zoals hij dat bij elke speler doet, aan Dumfries vragen of hij naar hun programma kijkt. (‘Do you watch the show? Do you like our clips? Ha! Hey! You watch it, right?!’)
Als Dumfries bevestigt dat hij kijkt, schreeuwt Richards wijzend naar Dumfries: ‘Dan weet je wat er nu komt, hè? Wie is de leukste persoon van deze show? Talk to me, baby.’
[Klik op de tekst onder het beeld om het fragment te zien]
Ja, als je het zo leest, druipt het narcisme ervan af. Maar met Richards’ blik erbij, zijn volle, vrolijke raspstem, zijn vinger waarschuwend gericht op Dumfries opdat die het goede antwoord geeft, is het simpelweg onweerstaanbaar. Ook voor Dumfries, die in de lach schiet en na enig nadenken zegt: ‘You!’
Richards loopt vervolgens dansend en brullend naar het scherm. ‘Denzel, I love you!’
Maar Dumfries heeft nog een toevoeging. Hij vindt dat het pak van Richards te klein is. Daarop loopt Richards met gebogen hoofd en bedroefde blik de studio uit.
Is hij echt weg? Nee natuurlijk niet. Even later schuift hij weer voluit lachend aan. Het filmpje ging viraal, zoals dat zo vaak gebeurt als Richards er zit.
Want Henry en Carragher mogen dan een veel betere voetbalcarrière hebben gehad, ze staan toch in de schaduw van Richards. Niet alleen vanwege zijn vrolijkheid. Richards kan zich ook bijzonder goed inleven in spelers die te maken hebben met teleurstellingen.
Hij weet hoe diep een toptalent, dat aanvankelijk werd opgehemeld door managers en media, kan wegzinken. Hoe zaakwaarnemers getalenteerde, maar straatarme jongens uit slechte buurten inpakken. Hoe het is om te voetballen met voortdurende pijn aan de knie. Hoe het voelt om racistisch bejegend te worden. En om depressief te zijn. Hij maakte het allemaal zelf mee.
Zo groeide Micah Richards de laatste jaren uit tot de ultieme pundit. In feite wordt hij nu weer net zo gewaardeerd als toen hij op zijn 17de doorbrak bij Manchester City. En inmiddels is hij veel beter gewapend tegen de uitwassen van de roem.
Want zo’n twintig jaar geleden was hij dat nog niet. Het was een tijd dat Manchester City net in de opbouw zat naar een tijdperk vol landstitels, bekers en Champions League-finales, met dank aan heel veel geld van de nieuwe eigenaren uit Abu Dhabi.
In zijn door Rory Smith geschreven biografie The Game vertelt Richards hoe hem als toptalent het hof werd gemaakt door zaakwaarnemers. Die pikten hem op – de ene week in een Ferrari en de volgende week in een Porsche – vanuit zijn ouderlijk huis in Chapeltown, een beroerde buurt in Leeds, en namen hem mee naar een stripclub, gaven hem nieuwe voetbalschoenen en beloofden gouden bergen.
Vader Richards hield de boot zo veel mogelijk af, maar zag zijn zoon door zijn overstap van Leeds United naar Manchester City niet langer 500 pond maar 500 duizend pond per week verdienen.
Micah Richards: ‘Je bent nog maar een kind, maar ineens heb je een schoonmaker en een huis van 3 miljoen met een zwembad. Je verliest elk perspectief. Ik reed op mijn 19de in een Aston Martin. Je wordt door iedereen behandeld als een superster.’
Richards werd in 2012 kampioen met City en debuteerde op zijn 18de in het Engelse elftal als jongste verdediger ooit. Bondscoach Steve McClaren liet hem tijdens een interland tegen Nederland in Amsterdam zelfs direct in de basis starten. ‘Hij is een nieuw soort speler. Hij is groot, sterk, atletisch, erg snel en heeft een fantastische sprongkracht. Hij laat zich niet van de wijs brengen’, sprak McClaren.
Richards speelde uitstekend tegen Arjen Robben. Maar langzaam maar zeker verloor hij zijn focus, in een kleedkamer vol excentriekelingen als Robinho, Craig Bellamy, Mario Balotelli, Carlos Tevez, Emmanuel Adebayor, Yaya Touré en Samir Nasri. Allen hadden geld en ego in overvloed.
Als tiener kreeg hij al voor het eerst last van zijn rechterknie. In totaal volgden er vijf operaties; het gewricht werd almaar slechter en Richards gleed naar beneden in de hiërarchie van Manchester City en Engeland. Hij was niet wendbaar meer, en te zwaar. Hij was dolblij toen City-manager Mauricio Pellegrino hem vertelde dat hij hem niet zou opstellen tegen Barcelona, zodat een ongetwijfeld pijnlijke confrontatie met Messi uitbleef.
Richards verhuisde naar Aston Villa, werd daar aanvoerder, maar zag zijn knie telkens dik worden na inspanningen. Voortdurend vroeg hij de clubarts om toch maar wat vocht uit de knie te halen, want hij voelde zich schuldig dat hij als grootverdiener zo weinig speelde.
Op sociale media kreeg hij er dagelijks stevig van langs. ‘Je bent een geldwolf, je bent een virus dat de club vermoordt, je bent het shirt niet waard.’
Richards, later tegen de BBC: ‘Als je een geblesseerde voetballer bent, vooral als je er zo lang uit ligt als ik, ontdek je alles over de schaduwkant van het voetbal. Ik was eenzaam, teneergeslagen en down, en wist niet hoe ik daaruit moest komen.’
Micah Richards stopte gedesillusioneerd op zijn 32ste. Hij kreeg al snel aanbiedingen om tv- en radiowerk te gaan doen. Redactiechefs herinnerden zich de jonge, vrolijke flapuit. De oud-prof moest alleen wel een knop omzetten bij zichzelf, want ook nu kreeg hij nare berichten, ditmaal dat hij een profiteur zou zijn van positieve discriminatie bij de BBC en Sky Sports.
En toen zijn naam als analyticus eenmaal gevestigd was, volgde in 2020 ineens kritiek vanuit de zwarte gemeenschap nadat hij bij CBS een racistisch incident tijdens de wedstrijd Paris Saint-Germain - Basaksehir niet streng genoeg had veroordeeld.
‘Het was moeilijk, omdat ik maar dertig seconden had om naar het incident te kijken’, zei Richards later tegen The Guardian. ‘Ik werd daarop aangevallen door mijn eigen zwarte gemeenschap, dat was echt zwaar. Mijn hele leven heb ik gestreden voor raciale gelijkheid.’
Hij beloofde beterschap. ‘Ik moet ervoor zorgen dat ik goed geïnformeerd ben, zodat ik van invloed kan zijn op de volgende generatie.’
Niet veel later kwam Richards met de documentaire Tackling Racism, waarin hij een indrukwekkend gesprek voerde met zijn vader. Die vertelde zijn zoon voor het eerst over de racistische opmerkingen die hij langs de lijn te verduren had gekregen als hij bij hem ging kijken.
Micah Richards zegt het moeilijker te vinden als anderen racistisch bejegend worden dan als dat hemzelf overkomt. ‘Ik kan het wel aan, want ik heb er mijn hele leven mee te maken gehad. Maar ik denk niet dat mensen de impact ervan op anderen begrijpen, en dan met name op kinderen.’
Die bloedserieuze kant van Richards is doorgaans relatief weinig te zien. Vooral de vrolijke clips van zijn lachsalvo’s golven over het internet. Van klagen houdt hij niet. ‘Ik kan amper normaal lopen door die knie. Maar dat geeft niet. Ik ben enorm dankbaar voor alles wat voetbal me gegeven heeft.
‘Ik krijg tegenwoordig alleen maar liefde op sociale media, en dat komt omdat ik niet de slachtofferrol speel. Ik vermaak me gewoon tijdens wedstrijden. Net als een normale jongen, in de kroeg, die voetbal kijkt met vrienden, grappen maakt. En lacht.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant