is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
In Marokko trekken tienduizenden jongeren van gen Z, ruwweg geboren tussen 1997 en 2012, door de straten van de grote steden om te protesteren tegen armoe, jeugdwerkloosheid, slechte gezondheidszorg en corruptie. Directe aanleiding was de dood van acht vrouwen die overleden na een keizersnede in het ziekenhuis van Agadir.
Tot zover het niet-sportgerelateerde deel van deze column, maar geen paniek, wacht met ingezonden brieven, de sport zit eraan te komen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het wordt namelijk steeds gemakkelijker om de sport, voetbal in dit geval, in verband te brengen met maatschappelijke misstanden van politieke of economische aard, omdat sport zich er steeds vaker voor leent om die misstanden van een laagje bladgoud te voorzien, er de aandacht van af te leiden – kortom, om de ellende te verhullen.
Marokko behoort in 2030 tot de zes landen waar het wereldkampioenschap voetbal wordt gespeeld. Het toernooi begint in Uruguay, Paraguay en Argentinië en vervolgens verhuist het hele circus naar Portugal, Spanje en Marokko. Dat mag je merkwaardig vinden, maar zo heeft de wereldvoetbalbond Fifa het nu eenmaal besloten.
Onder de vorige voorzitter, Sepp Blatter, was die organisatie al een megalomane corruptiemachine, maar diens opvolger, Gianni Infantino, heeft de krankzinnige geldzucht pas echt ruim baan gegeven. (Zwitsers zijn een proper, zuinig en democratisch volkje, behalve deze twee Zwitsers en uitgerekend die schoppen het tot president van de Fifa.)
De Fifa organiseert het WK niet, maar laat het organiseren en strijkt vervolgens de winst op. Onder meer Marokko vond dat een aantrekkelijk voorstel – WK’s worden altijd verkocht onder de belofte van enorme toeristenstromen, totale modernisering en een fantastische imagoboost. Dus Marokko beloofde zes enorme stadions te gaan bouwen/renoveren, waaronder als blikvanger het gigantische Grand Stade Hassan II in het plaatsje El Mansouria, op 40 kilometer van Casablanca.
Dat stadje telt twintigduizend inwoners, het stadion kan straks 115 duizend toeschouwers bergen en zal daarmee de huidige recordhouder ‘grootste stadion ter wereld’, het 1 mei-stadion in Pyongyang (Noord-Korea) met duizend toeschouwers overtreffen. De geschatte kosten van het Hassan II-stadion, waarvan de bouw inmiddels is begonnen, bedragen een half miljard euro. Dat wordt dus meer.
In totaal heeft Marokko 5 miljard euro gereserveerd voor bouw en renovatie van de zes WK-stadions. Dat wordt dus ook minstens het dubbele.
Het Hassan II-stadion is voorlopig de moeder aller megalomane, totaal waanzinnige sportieve prestigeobjecten (in Saoedi-Arabië wordt het straks voor het WK van 2034 nóg veel absurder, maar dat komt dan wel weer). Het stadion wordt in feite gebouwd voor één wedstrijd, de finale van het WK 2030. De Fifa heeft nog niet besloten waar die zal plaatsvinden, Nou Camp in Barcelona en Bernabéu in Madrid zijn ook nog in de race.
Maar het op een gigantische bedoeïenentent lijkende Hassan II moet Infantino ervan overtuigen het grote duel – één wedstrijdje, maar wel de meest prestigieuze sportbotsing ter wereld (anderhalf miljard tv-kijkers) – aan Marokko te gunnen.
Van Marokko’s 38 miljoen inwoners is ongeveer 40 procent jonger dan 25 jaar. Van hen is 36 procent werkloos, hun vooruitzichten zijn bleek. Gelukkig organiseert hun land in december en januari de Africa Cup, hebben ze wat te doen.
Als de mensen niks te eten hebben, geen dokter en ook geen toekomst, redeneren machthebbers, kunnen we ze voor de afleiding altijd nog voetbal geven. Maar er komt een moment waarop dat verdomde voetbal het volk kan worden gestolen. ‘De stadions zijn er, maar waar zijn de ziekenhuizen?’, scandeerden de protesterende jongeren afgelopen week. Goeie vraag.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant