In het land waar ik woonachtig ben, ben ik demissionair minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, maar (lang verhaal) ook van Asiel en Migratie. Ook ben ik vicepremier en volgens velen ‘een mooie vrouw’. De afgelopen weken heeft een groep Kamerleden meermaals gedramd om zieke kinderen uit een door oorlog verwoest gebied in mijn land op te nemen, omdat er hier zorg zou zijn die ze op de een of andere manier nergens anders zouden kunnen krijgen. Afgelopen woensdag nog werd een (vierde) motie om drie jongens van 6, 9 en 15 jaar, die lijden aan respectievelijk leukemie, botkanker en wekedelenkanker, hiernaartoe te halen, afgewezen. So far, so good, zou je zeggen. Donderdag echter besloten mijn collega’s in het demissionaire rompkabinet ineens om deze drie jongemannen toch naar Nederland te halen, omdat er in de regio te weinig ‘complexe hoogspecialistische medische zorg’ beschikbaar zou zijn. Daar baal ik stevig van, want nu gaat de instroom omhoog, terwijl ik juist steeds zeg dat-ie omlaag moet. Over enkele weken zijn er verkiezingen en mijn partij staat op slechts enkele zetels in de peilingen, dus dit zou een uitgelezen moment zijn om me te profileren. Kortom: is het opnemen van drie kinderen met kanker reden om uit het demissionaire rompkabinet te stappen of moet ik juist aanblijven om grip op de instroom te houden?
Mona (56), Volendam
Ik heb lang over uw dilemma nagedacht. Aan de andere kant, als ik aan Hem kan verkopen dat ik tot vier keer toe kinderen met kanker de toegang tot zorg heb geweigerd, zou dit voor u toch – met alle respect – een peulenschil moeten zijn.
C. Stoffer (51), Elspeet
Misschien dat u uw partijleider gewoon tegen de pers kunt laten zeggen dat uw partij eerder ‘vanuit het kabinet had begrepen dat opvang in de regio mogelijk was, maar dat het kabinet nu heeft gezegd dat dat niet zo is’ (want dan lijkt het alsof we dat niet zelf zijn) en dat de partij achter het nieuwe kabinetsplan staat, maar dan wel eerst ‘goede screening’ wil vanwege mogelijk ongewenst gedrag en dat er ‘maximaal één ouder’ mee mag. Zij zou daar dan eventueel ook nog aan kunnen toevoegen dat de burger er helemaal niet op zit te wachten dat we hier eindeloos over gaan kissebissen, maar dat die gewoon wil dat we aan de slag gaan. Caroline van der P. (58), Deventer
Kunnen we de regio niet vergroten, zodat ze alsnog daar geholpen kunnen worden? Jos van Leur (69), Hardinxveld-Giessendam
U doet nu net alsof u de enige partij in het demissionaire rompkabinet bent die de instroom omlaag wil. Graag wil ik u eraan herinneren dat niet alleen BBB, FvD, PVV, SGP en JA21 (van Joost Eerdmans), maar ook uw coalitiepartner (VVD) alle vier de keren tegen het opnemen van kinderen heeft gestemd. Tegelijkertijd ben ik trots op mijn partij die nu het voortouw neemt in het alsnog opnemen van de drie ernstig zieke kankerpatiëntjes. Het zou u sieren om deze daad van compassie te omarmen in plaats van te proberen er een politiek slaatje uit te slaan. Kom op, Mona, kom op. D. Y. (48), Amsterdam (volledige naam bij redactie bekend)
Oei. Dat klinkt als een lastig dilemma. Zelf ben ik, na mislukte avonturen bij onder meer maar niet uitsluitend CDA, LPF, EenNL en Forum voor Democratie, opeens uitgenodigd voor allemaal belangrijke debatten en dat alleen maar omdat de partij waar ik nu bij zit toevallig precies drie weken voor de verkiezingen heel lekker gaat in de peilingen. Dus ik zou zeggen: je kunt het altijd proberen, je weet nooit hoe het loopt in het leven. J. Eerdmans (54), Rotterdam
Volgende week:
Als trainer van een grote Nederlandse voetbalclub mis ik bij mijn spelers een stukje inzet, maar ook een stukje effectiviteit. Ook ontbreekt bij sommigen de echte wil om te winnen. Wat ik zeg, ik heb het idee dat we gewoon lekker moeten voetballen en dat we een team in opbouw zijn. En een stukje intensiteit. Dat mis je ook. John (41), Amstelveen
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant