Op een onverwacht moment herkent iemand iets in Monica waar ze zich zelf nog niet eens van bewust is: haar latente interesse voor kink. De ruige seks die erop volgt, brengt een onstilbaar verlangen bij haar teweeg.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik was ruim twee jaar samen met mijn vriendin en had een fijne relatie, toen ik op een dag – niet in het nachtleven, maar tijdens mijn werk – een vrouw ontmoette die me aankeek en zei: er zit iets in jou wat ik heel spannend vind, laten we dat samen uitzoeken. Haar woorden waren zo indringend dat ik ze me nu, jaren later, nog letterlijk herinner. Toen had ik geen idee waar ze het over had, nu wel. Mijn blik, mijn gebaren moeten haar iets hebben verteld wat ik zelf niet kon zeggen en niet eens wist. Wat ik uitlegde als een versierpoging, was in feite de herkenning van mijn latente interesse voor kink.
‘Ze nodigde me uit en de seks die we hadden was een stuk ruiger dan de seks die ik kende met mijn vriendin. Ze daagde me uit, ik reageerde daarop, en al stoeiend, duwend en trekkend namen we afwisselend de leiding. Op zich allemaal misschien niet eens zo opzienbarend, een jonge vrouw die wat experimenteert, maar wat de allergrootste indruk maakte, was het extatische geluk dat ik voelde na afloop. Een ongelofelijk diep, van rust vervuld geluk. Wat was dit? Ik vertelde het mijn vriendin, maar wezenlijk uitleggen wat ik had meegemaakt lukte niet. Hoe zou ze kunnen begrijpen dat mijn lichaam pijn aan genot koppelt en dat het resultaat een immense vredigheid is?
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Ik besloot wat er gebeurd was te parkeren, dit verder uitzoeken zou ons alleen maar van elkaar vervreemden. En seks is maar zo’n klein onderdeel van een relatie, hield ik me voor. Maar de herinnering bleef me plagen. Als een ballon die je tevergeefs onder water duwt, popte bijvoorbeeld een keer toen ik wat zat te schrijven, de zin ‘ik wil je vastbinden met je polsen boven je hoofd’ op. Heel geheimzinnig vond ik dat, maar zolang mijn verlangen verpakt bleef als tekst kon het weinig kwaad. Een paar keer nog bracht ik mijn ontdekking, ongedefinieerd en verwarrend als die nog steeds was, bij mijn vriendin ter sprake, maar ik kon haar niet inspireren. En als ik googelde op kink, schoot het ook niet op, dan stuitte ik op sites met platte tips over zwepen en ‘10 dingen die je kunt zeggen om iemand te vernederen’. Wacht even, dacht ik, is mijn inzicht niet wat voorbarig, gebaseerd immers op één enkele ervaring?
‘Toen covid kwam was het niet moeilijk te kiezen voor het comfort van een stabiele relatie. Pas vijf jaar later, toen het stroever begon te lopen tussen ons en we onze relatie openden, kwam mijn onderzoek alsnog op gang. Op een avond hadden mijn vriendin en ik allebei een date. Ter voorbereiding stonden we naast elkaar in de badkamer en schoren onze benen. We wensten elkaar veel plezier, wetend dat mijn seksueel plezier er voortaan heel anders zou uitzien dan het hare.
‘Het was winter en donker. Om stipt half acht belde ik aan bij een twee-onder-een-kapwoning in een buitenwijk. De deur werd van binnen opengedraaid en ik zag een lange vrouw. Zelfverzekerd, is de eerste typering die me nu achteraf te binnen schiet. Van tevoren vroeg ik me af of we zouden zoenen, wat we zouden doen. Maar oog in oog met haar vroeg ik me niks meer af. Ze trok me naar binnen en we zoenden in de hal naast de voordeur. Daarna een kleine pauze met een glas wijn om mijn hartslag een beetje tot bedaren te brengen. Ik verwachtte van mijn sokken te worden geblazen, dat ik me redelijk bij haar zou kunnen laten gaan. Ik wist dat we zouden experimenteren met pijn, en was benieuwd hoe mijn lichaam daarop zou reageren. Maar wat er gebeurde was meer dan de krachtmetingen en het duwen bij die andere vrouw: voor het eerst van mijn leven had ik seks zonder nadenken.
‘Het is moeilijk uitleggen welke sensaties ik precies ervoer. Met het zuiver beschrijven van wat ze deed, wat we deden, hoe ze me domineerde, dat ik dacht: hé zo makkelijk gaat dat niet en tegendruk bood, hoe ze me voorzichtig inwijdde met stokslagen en verschillende soorten zwepen, doe ik die avond geen recht. Ik weet niet eens meer of we twee of vier uur bezig zijn geweest. Niet omdat dit inmiddels alweer bijna een jaar geleden is, maar omdat het zich afspeelde als in een roes. Wat bleef hangen, was de ultieme vrijheid, het ontbreken van een wil, het vertrouwen in haar en weer die absurde kalmte toen we na afloop nog wat dronken en snackjes aten. Op weg naar haar toe had ik nog nagedacht over hoe ik een goede indruk kon maken, maar binnen deed niets er meer toe, de wereld bestond niet meer. Alles om me heen verdween, het deed er niet toe of ik rare geluidjes maakte, er was alleen het gelukzalige gevoel op te gaan in het niets en alles.
‘Ja, ik heb dus een brein dat pijn aan genot koppelt. En toen ik thuiskwam na die keer, dacht ik: ik ben verpest. Ik kan niet meer terug. Als dit bestaat wil ik hier meer van, werkelijk alles ontdekken. Maar verwarrend bleef het ook: Was dit wel normaal? Had ik soms een of ander trauma? Waarom anders wilde ik andere mensen pijn doen en wilde ik dat zij mij pijn deden? Op mijn kont en dijen verschenen de volgende dag reusachtige bloeduitstortingen. De keer erop, een maand later, werd het zelfs zo bont dat het leek of ik was aangereden door een bus. We schrokken allebei.
‘Ik begon nog meer te lezen, anderen te spreken met soortgelijke interesses, en toen mijn relatie officieel uit was verdween toch nog het laatste restje terughoudendheid en ongemak. Ik hoefde me niet langer schuldig te voelen, het was of iemand me een leeg velletje papier gaf met de mededeling: ga maar lekker kleuren, leef je uit, wat het ook is waar je blij van wordt. Ik mocht opnieuw beginnen. Met de vrouw van de date heb ik inmiddels een relatie, wat de kink nog intenser maakt. Soms loop ik door de supermarkt en denk ik: de mensen zouden eens moeten weten hoe blauw mijn benen onder deze nette broek zijn. We zijn monsters, gniffelen we, maar dit alles moet eruit. Ik ben veranderd, mijn vrienden zeggen: we zijn blij voor je. Ze zien hoe goed het me doet dat ik mijn plek heb gevonden.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Monica gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant