In de aanloop naar de verkiezingen onderzoekt de Volkskrant uitspraken van politici: wat zeggen ze, waarom zeggen ze dat en wat hopen ze te bereiken. Vandaag: Wilders en de vuilnisvrouw.
is chef van de politieke redactie.
Geert Wilders had de Algemene Politieke Beschouwingen anders willen beginnen, op 17 september. Maar toen kreeg hij, vlak voor aanvang, een e-mail van ‘een hardwerkende jonge moeder van twee kinderen die op een vuilniswagen werkt’.
‘Gisteren reed zij een straat in, tegen het verkeer in.’ Vuilniswagens mogen dat in veel gemeenten. Er kwam ‘een heel dikke Audi’ de straat inrijden, een ‘mevrouw met hoofddoek’ stapte uit en riep ‘vies manwijf’. Haar bijrijder gaf de vuilnisvrouw ‘een enorme vuistslag in haar gezicht’ waardoor het bloed uit haar mond spoot. En alsof dat nog niet bedreigend genoeg was: ‘In no time stonden er twintig Marokkanen bij die zich ermee bemoeiden.’
Wilders’ bedoeling was duidelijk: ‘Mensen voelen zich steeds vaker vreemden en onveilig in hun eigen straat, wijk, dorp en stad (...) We raken ons land kwijt. Miljoenen Nederlanders zijn het spuug- en spuugzat.’
Het verhaal ging aanvankelijk tamelijk ongemerkt voorbij, op een interruptie na van Denk-leider Van Baarle, die stigmatisering nooit onweersproken laat: ‘Nederlanders zijn het inderdaad spuugzat, die kanonnade van haat die u al jarenlang over Nederlanders met een migratieachtergrond uitstort (...) Die woorden hebben effect in de samenleving.’
In dit geval zelfs een heel specifiek effect, namelijk op de mensen die erbij waren in Utrecht Overvecht. Navraag van Nieuwsuur bij de politie leverde deze week een heel ander beeld op van het incident: er was een verkeersruzie, er is gescholden, ook de vuilnisvrouw liet zich beledigend uit, er is inderdaad een klap uitgedeeld, maar agenten hebben ter plekke bemiddeld en niemand besloot aangifte te doen.
Belangrijke toevoeging van de politiewoordvoerder: een ‘grote groep Marokkanen’ was nergens te bekennen. Er waren toeschouwers ‘maar agenten hebben die niet omschreven als dreigend of anderszins.’ Inmiddels is bekend dat niet alleen de vuilnisophaler maar ook de ‘mevrouw met de hoofddoek’ alsnog aangifte doet naar aanleiding van het incident. Tegen Nieuwsuur: ‘Ook ik ben een hardwerkende moeder van twee kleine kinderen.’
Voor Wilders dreigt hier een patroon, want onlangs werd hij ook al teruggefloten door de politie toen hij in de Kamer beweerde dat de verdachte van de moord op Lisa uit Abcoude een week voor zijn daad al was aangehouden en daarna weer vrijgelaten. Dat was simpelweg niet waar.
Praktijkvoorbeelden uit het land verwerken in je politieke betoog, is een oude retorische truc. Mark Rutte was er een meester in. In een drugsdebat had hij ‘vrienden met kinderen die verslaafd raken’, in een integratiedebat ‘vrienden van Marokkaanse afkomst die hier uitstekend functioneren’ en in een veiligheidsdebat ‘vrienden bij de politie’.
Velen in de Kamer hadden moeite dat allemaal te geloven, maar een speurtocht van deze krant naar wie al die mensen toch waren, leverde niets op. Rutte had het, in tegenstelling tot Wilders, vaag genoeg gehouden.
Met bijdragen van ‘gewone Nederlanders’ om je betoog kracht bij te zetten kom je weg zolang je ze zelf verzint of schimmig houdt. Zodra ze herleidbaar worden, is het verstandig om ze te checken op hun waarheidsgehalte. Dat geldt zelfs voor Wilders, die zich doorgaans van niemand iets aantrekt. Na zijn fout rond Lisa bood hij, geheel tegen zijn gewoonte in, excuses aan. De politie is kennelijk een opponent van een kaliber dat hij vreest. Nu heeft hij die voor de tweede keer tegenover zich.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant