column Sarah Sluimer
Volkskrant-journalist Loes Reijmer schreef ooit dat het grasduinen op Vinted, de monstrueus gigantische IJhallen van het internet, misschien dan wel klimaatbewust is, maar de werkende moeder (want die koopt toch bijna altijd de kinderkleding) ontzettend veel tijd kost. Tijd die je ook kan gebruiken om een reanimatiecursus te doen, Ayapaneco te leren of De Sade te lezen, maar ja. Je zoon is zo schattig in een klassieke tuinbroek. En dus graaf je urenlang in vreemde kledingkasten, vol verwassen jurkjes en pillende truien, tot je die originele jaren ’90-OshKosh-salopette vindt. En dan ben je blíj.
Omdat mijn hart momenteel in brand staat voor Cachareljurkjes en gebreide bloemenvestjes, wordt mijn volledige algoritme op Vinted beheerst door Franse aanbieders. Allemaal vrouwen, want ook de verkoop van kleding is een vrouwenzaak. En de laatste tijd kom ik steeds weer uit bij de kledingkast van Louise. Ze woont in een stadje in de buurt van Rennes genaamd Gévezé, en verkoopt klassieke Franse kinderkleding, zoals wollen capejes, kanten jurkjes, matrozenpakjes en petit manteaux.
Haar pakketjes gaan altijd binnen een dag op de post. Vaak stopt ze er een extraatje bij, zoals een los Peter Pan-kraagje of een set haarspeldjes. De kleding is verpakt in de bladzijdes van een oude Paris Match, waardoor ik bijvoorbeeld weet dat de afgelopen jaren voor Carla Bruni helemaal niet makkelijk zijn geweest.
Als ik eenmaal het magazinepapier losgetrokken heb, ruik ik lavendelwasverzachter, in de verte stijfsel, met een nog vagere hint van de geur van Louises huis. Als ik mijn neus diep in de stof druk ruik ik vaag tabak en eten en stel me voor hoe ze canard konfijt, terwijl ze onder de afzuigkap een sigaret rookt. Ik stel me dan iets van haar leven voor. De stille straten, dichte luiken. Zachte motregen. Het café om de hoek, Le Relais des Amis, waar ze iedere zondag met haar minnaar Gildas een kaartje legt, hun voeten onder tafel in elkaar verstrengeld, allebei een glas Ricard. Gildas is niet mooi, maar wel lief en hij heeft grote, ongewoon zachte handen, die ze graag vasthoudt.
Louises gepleisterde appartement aan de Rue de Forgerons. Dat ze een paar maanden geleden drie koffers vol kinderkleding van haar moeder heeft geërfd. Dat ze die in een kast met schoonmaakspullen bewaart. Dat ze haar koopwaar zo nu en dan voorzichtig tevoorschijn haalt, een paar stukken strijkt, fotografeert, die online zet, opvouwt en weer wegstopt naast de fles Monsieur Propre, ondertussen Voyage Voyage neuriënd, tot die femme farfelue uit Haarlem zich weer in haar telefoon meldt voor een fluwelen jasje of een paar richelieus.
Dat ze een vrouw is die nooit iets half doet, dat ze zich daar ook op voor laat staan, in haar leven geen onaffe zaken. Ja, misschien had ze bij de vader van haar kinderen moeten blijven, maar ze verveelde zich dood met hem. Zijn verhalen over zijn collega’s bij het taxibedrijf, allemaal fout, allemaal wilden ze hem eruit werken, gelukszoekers, tuig. Ze was er klaar mee.
Dat ze de verkochte waar iedere keer weer met grote zorg inpakt, voorzichtig als altijd, en zich bedenkt dat er straks arme Hollandse kindertjes in dat frutterige spul moeten lopen. Ze hoopt maar dat ze met hun ledematen als molenwieken de stof niet scheuren, want ook al heeft ze niks met al dat gepriegel, het blijven wel de kleren van haar moeder.
Dan denk ik aan de moeder van Louise, in het Parijs van de jaren ’50, bij het Cirque d’Hiver Bouglione. Rode wangen, een pommes d’amour in haar knuist, in het jasje wat nu door mijn zoon gedragen wordt.
Wie zou er óóit nog naar Zara gaan, wil ik alleen maar even zeggen.
Sarah Sluimer schrijft elke week een column. Ze is de auteur van boeken, essays en toneelstukken.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC