Een nieuw album, een nieuw geluid en scherpe teksten. De grootste zangeres van de wereld zingt over haar hervonden levensgeluk, met een roze bril én humor.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Taylor Swift had vorig jaar ruim dertig liedjes nodig om haar verbroken relatie mee te verwerken. The Tortured Poets Department, dat verscheen in steeds omvangrijkere versies, ging over verraad en de gekwetste ziel van de zangeres: uiteindelijk ruim twee uur lang, dus tot vervelens toe.
Nu is er een nieuwe liefde en zelfs een verloving. En alweer een nieuw album, dat natuurlijk gaat over het hervonden geluk en de aanstaande feestelijkheden. Dan zou je denken dat de verliefdheid – op footballspeler Travis Kelce – de scherpe blik van Swift misschien wat zal hebben vertroebeld. Omdat verliefde mensen meestal behoorlijk saaie verhalen vertellen óver hun verliefdheid.
Het tegendeel is waar. The Life of a Showgirl, dat vrijdagochtend vroeg op de streamingplatforms verscheen, heeft juist meer focus dan de voorganger, is tekstueel gevat en ook muzikaal een stuk hoekiger. En dus lijken er weer ouderwetse Swift-hits in aantocht.
De grootste popzangeres van de wereld heeft afscheid genomen van Jack Antonoff, haar vertrouwde producer van de afgelopen jaren. Op The Life of a Showgirl werkt ze weer met de Zweedse hitmaker Max Martin (en diens vaste collega Shellback), met wie Swift in de jaren tien haar grootste successen boekte.
Toch grijpt Swift met Martin niet gemakzuchtig terug naar het geluid van vroeger, naar het schetterende dansvloerplezier van bijvoorbeeld Shake It Off, van album 1989. De nieuwe liedjes klinken ook echt nieuw. De instrumentaties zijn droog en transparant: door het hele album, van twaalf strakke liedjes in een nette 40 minuten, danst een plonkende, akoestische bas. Je ziet de arrangementen bijna voor je ogen in elkaar haken.
De stem van Swift wordt steeds achtervolgd door een zuchtend koor van achtergrondvocalen: soms net wat te dik aangezet, maar vaak ook stijlvol. En in de vlotste popliedjes hoor je hints naar het popverleden, van haarlak-rock-’n-roll tot de funky gitaartjes van de Jackson 5.
Ook verheugend: Swift volgt de opmerkelijke trend in de popmuziek dat liedjes weer langer mogen worden. Een nummer als Opalite duurt zomaar vier minuten. Swift begrijpt dat refreinen gewoon tijd nodig hebben om te beklijven en best een keer of vier voorbij mogen komen. Als je het liedje Elizabeth Taylor één keer hebt gehoord, zit het al vast in je luisterhoofd, dankzij de aanstekelijke vocale melodieën: classic Taylor Swift, en een hoogtepunt van dit album.
In haar teksten is Swift lekker venijnig en soms aangenaam scabreus. In Father Figure, een eervolle bewerking van het gelijknamige nummer van George Michael, rekent Swift af met de platenbaas Scooter Braun en álle archetypische ‘vaderfiguren’ uit de muziekindustrie. ‘Just step into my office/ I dry your tears with my sleeve’, zingt ze. ‘I can make deals with the devil/ Because my dick’s bigger.’
Maar veel vaker bezingt Swift de liefde. In het mooie, wiegende gitaarliedje Eldest Daughter bijvoorbeeld, waarin ze vooruitblikt op een lange relatie met echt ontroerende teksten. En in Wish List, waarin ze roem ineens oppervlakkig vindt en alleen nog pure liefde zegt te zoeken. ‘I just want you/ Have a couple kids/ Got the whole block looking like you’, zingt ze. Alsof Swift en Kelce straks een huisje uitzoeken in een woonwijk.
Grote maatschappelijke onderwerpen, of de nijpende problemen van deze tijd, benoemt Swift niet. De liedjes van Swift gaan over Swift: we zijn het gewend en er is ook niets op tegen, als er maar scherp geschreven wordt en je af en toe ook even in de lach mag schieten.
Dat gebeurt zeker in Wood, dat een lofzang lijkt op zekere fysieke eigenschappen van haar nieuwe vriendje. ‘Redwood tree/ It ain’t hard to see/ His love was the key/ That opened my thighs.’ Humor, rode oortjes en bijna te veel informatie.
The Life of a Showgirl
Pop
★★★★☆
Republic
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant