De Amerikaanse president heeft zo’n gloeiende hekel aan wereldster Taylor Swift dat hij elke kans aangrijpt om haar af te branden. Wat is het toch dat hem zo op de zenuwen werkt?
is schrijver en chef van Zondag, het essay- en boekenkatern van de Volkskrant.
De grootste biograaf van de VS heet Robert A. Caro. Op de achterflap van zijn boeken staat: Caro ‘has won virtually every major literary honor’.
Bij vrijwel elke schrijver zou zo’n zinnetje gekmakend zijn, maar Caro gun je het. Hij is 89. Hij draagt een dikke bril. Hij luncht elke dag bij hetzelfde Italiaanse restaurant. Geef die man een prijs. Geef hem er nog één.
Reputaties veranderen continu. In deze rubriek kijken we hoe de betekenis van denkers en kunstwerken, van schrijvers en hun personages kantelt en evolueert.
Sinds 1982 werkt hij aan The Years of Lyndon Johnson, monomaan. Elke dag naar kantoor, zeven dagen in de week. De vier dikke delen (een vijfde komt nog) worden door presidenten en premiers stelselmatig genoemd als hun favoriete boeken, omdat Caro als geen ander zou weten hoe politieke macht werkt – hoe je die krijgt, hoe je die toepast.
Misschien is hij ook zo populair omdat Caro een klein, apaiserend aforisme bedacht: ‘Power reveals.’ Macht onthult waar het je echt om te doen is. Lyndon Johnson, de 36ste president van de Verenigde Staten, was een zeldzame bullebak, een bedrieger die nergens voor terugdeinsde om zijn zin te krijgen. Maar toen hij eenmaal president werd – na de moord op Kennedy – en hij geen compromissen meer hoefde te sluiten, toen zette hij die macht in voor anderen. Voor kansloze armen, voor zwarte Amerikanen zonder burgerrechten.
Macht onthulde dat hij eigenlijk een goede ziel was.
Je kunt ook zeggen: haat onthult. Haat kruipt waar het niet gaan kan. Net als water vindt haat altijd een weg.
In het vierde, vooralsnog laatste boek over Johnson (The Passage of Power, 2012) beschrijft Caro hoe Johnson terugvliegt van Dallas naar Washington. Het is 22 november 1963, in de buik van Air Force One ligt de zojuist vermoorde president Kennedy. Zijn weduwe Jackie zit nog onder het bloed en zodra ze landen, komt Robert Kennedy het vliegtuig in.
Over haat gesproken. Geen twee mensen hadden zo’n oceaandiepe, berghoge haat voor elkaar als Lyndon Johnson en Bobby Kennedy. Al vanaf hun eerste ontmoeting walgden ze van elkaar.
Bobby haast zich het vliegtuig in om Jackie te troosten, maar in zijn haast negeert hij Johnson, de nieuwe president. Johnson ziet dat Bobby hem negeert. En Bobby ziet dat Johnson ziet dat hij hem negeert.
Dit is echte haat. Altijd naar elkaar kijken. Altijd de blik van de ander voelen, zelfs als er veel grote zaken op het spel staan. Haat is niet kunnen wegkijken.
Donald Trump, de 45ste en 47ste president van de Verenigde Staten, haat veel mensen. Hij is er trots op. Toen de weduwe van Charlie Kirk zei zijn moordenaar te vergeven, zei Trump dat niet te kunnen en niet te willen. Hij haatte hem en dat zag hij als zijn verdienste.
In dit geval geloof ik Trump niet. De verdachte is opgepakt en dus ziet Trump hem niet, hoeft niet over hem na te denken, en als Trump ergens niet over hoeft na te denken, doet hij dat absoluut niet. Juist daarom is het zo onthullend wat hij over Taylor Swift tweette.
Taylor, voor de volledigheid, zat niet in Trumps blikveld. Ik noem haar Taylor. Tay. Ze post zelden iets op de socials, mijdt talkshows. In 2024 ging ze de wereld over met haar recordbrekende Eras Tour, maar daarna was het stil. Zo stil dat fans zich begonnen af te vragen: wat is er aan de hand? Zou ze stiekem getrouwd zijn? Zou ze zwanger zijn?
En toen kwam deze zomer de ophef over de vorstelijk gedecolleteerde actrice Sydney Sweeney, die in een spijkerbroekenreclame figureerde met de slogan ‘Sydney Sweeney has great jeans’. Het was een woordgrapje, volgens sommigen. Jeans, genes. Het was rassentheorie, vonden anderen.
Dat Trump zich uitsprak voor Sweeney is niet vreemd; hij heeft inmiddels een verzameling uitgesproken tweets over actrices die hij mooi of niet mooi vindt. (Echt heel normaal gedrag voor een staatshoofd, maar dat terzijde.) ‘Sydney Sweeney, a registered Republican, has the HOTTEST ad out there,’ tweette hij.
Maar wat opvallend was, was hoe de tweet verderging. Zonder dat iemand haar naam noemde, zonder dat ze ook maar een seconde in dit genes-debat was betrokken, terwijl ze alle media meed, begon Trump in zijn grammaticaloze stijl over Taylor: ‘Sinds ik de wereld erop wees wat [woke Taylor] was door te zeggen op TRUTH dat ik haar niet kan uitstaan (HAAT!). Ze werd uitgejouwd bij de Super Bowl en is NIET LANGER HOT.’
Niemand in het Sweeney-debat had het over Taylor, maar Trump haat-haat-haat Taylor. Hij kan niet wegkijken. Hij denkt aan haar als hij niet aan haar hoeft te denken. Taylor is Trumps Bobby Kennedy.
Komende week verschijnt Taylors nieuwe album: The Life of a Showgirl. Gaat naar nummer één, kun je vergif op innemen.
De vraag is natuurlijk waarom Trump Taylor zo haat. Een antwoord: ze heeft zich vorig jaar voor Kamala Harris uitgesproken. Ander antwoord: hij kan het niet uitstaan dat iemand populairder is dan hij. Maar het gaat, denk ik, over een specifiek soort populariteit.
Taylor heeft heus wel nummers over wereldwijze relatievermoeidheid, soms over de existentiële eenzaamheid van de mens − you’re on your own, kid. Maar in de kern zingt ze nog steeds over highschool-verliefdheden, over het verlangen naar het soort liefde dat je optilt en heel maakt. Dat kun je naïef noemen, maar ook idealistisch. Positief. Haar populariteit valt samen met een zonnig wereldbeeld.
Precies het tegenovergestelde van de trotse hater Trump. Hij kan Taylor niet overtreffen, omdat ze zich op een heel ander speelveld begeeft. Hij kan het niet uitstaan. Heerlijk.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant