Vrouwen willen niet alleen „de nacht terug”, ze willen er ook nog wat meer tederheid en liefde bij – en gelijk hebben ze. Ik kom erop dankzij een opmerkelijk boek uit 2024: Hoe de liefde vergleed, geschreven door de radio-tv-programmamaakster Kiki Amsberg.
De ondertitel van het boek bevat de aanduiding ‘mijn ouders, hun vlucht, hun ongelijke seksuele verhouding’. Die ouders waren Jules en Alice Amsberg. Jules was een Duitse bankier, van Joodse afkomst, die met Alice uit het Duitsland van Hitler naar Amsterdam vluchtte; daar weet ze hem in 1942 uit de Hollandsche Schouwburg te bevrijden.
Ik beperk me tot een van de hoofdthema’s: de seksualiteit van de ouders. Daarover wordt in dit boek met ongekende openhartigheid geschreven. Het einde bevat de tekst van een interview dat Ariane, actrice en feministe en de oudste zus van Kiki, met haar moeder Alice maakte.
Alice vertelt zonder terughouding over haar man die „een bekende versierder” was, ook al was hij geen ideale minnaar. Alice: „Ik dacht dat de huwelijksnacht misschien mooi zou zijn. Maar nee hoor, we gingen naar bed, erin eruit, afgelopen. (…) Ik vond het walgelijk.” Dat bleef zo. Ariane: „Waar dacht u aan tijdens de coïtus?” Alice: „Straks moet ik weer opstaan en me wassen…(…) Ik waste me op het bidet, daar zat een douche in en met dat water masturbeerde ik (…). Ariane: „U heeft dus nog nooit prettig gevreeën?” Alice: „Nee. Met een man niet.”
Dan vertelt Alice hoe ze pas met een andere vrouw een goede seksuele relatie kreeg. „Het was teder, veelomvattender.” Ze verzweeg het voor haar man. „Toch was het in mijn tijd gebruikelijk voor vrouwen om teder met elkaar te zijn en elkaar lief te hebben. Het merendeel van de vrouwen liep onbevredigd rond. Het vernederde een man om teder te zijn, daar werd hij minder mannelijk van. Ik denk dat vrouwen daarom tederheid bij elkaar zochten.”
Tot zover dit boek dat ik nog zat te lezen toen op 20 september de Volkskrant met een luide zaterdagplof op mijn deurmat belandde. De krant bleek twee uitvoerige, zeer persoonlijke artikelen over seksueel ongemak te bevatten van de schrijfsters Bregje Hofstede (37) en Saskia Noort (58). Hofstede constateert in „een postcoïtale mijmering”. „De meeste mannen realiseren zich veel te weinig dat heteroseks voor een vrouw bijna altijd betekent dat ze een ander in haar lichaam moet toelaten. En dan ook nog eens iemand die waarschijnlijk groter, zwaarder en sterker is.” Zij wil niet langer „instrument” voor een ander zijn. „Als je erin wilt, maak jezelf dan vertrouwd met iemands binnenwereld. Toon iets van jezelf. En niet de stoere bullshit, dat werkt niet. (…) Een kut is geen gat, het is een actief gebied vol zenuwen en spieren.”
Noort verzekert ons dat ze soms van seks genoten heeft, „maar er komt zoveel bij kijken waar ik geen zin meer in heb. De uren die ik heb gestoken in het groomen van mijn kut, ik kan het gewoon niet meer opbrengen.” Ze wil zich niet langer „jonger, beter of dommer” voordoen om seks te krijgen.
Alice, Saskia, Bregje – vrouwen uit drie opeenvolgende generaties. Geen van hen is erg tevreden over de heren van de schepping als minnaar. Dat zouden die heren zich best mogen aantrekken.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC